ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/05/2026 - ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ             10/05/2026

 

«Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι»

 

   Διαβάζοντας το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, διαπιστώνουμε πόσο αληθινό είναι εκείνο που είπε ο Χριστός, ότι “ήλθα στον κόσμο για να καλέσω σε μετάνοια και σωτηρία τους αμαρτωλούς.”

    Μια πολύ αμαρτωλή γυναίκα τον συνάντησε σήμερα. Καταγόταν από την Σαμάρεια, ήταν δηλαδή ειδωλολάτρισσα και ταυτόχρονα πόρνη, που είχε παρασύρει στην αμαρτία της πορνείας πολλούς άνδρες. Ο Χριστός καθόταν στα χείλη του πηγαδιού που είχε χαρίσει στον γιό του τον Ιωσήφ ο πατριάρχης Ιακώβ. Διψούσε πολύ γιατί ερχόταν από την Ιουδαία και κατευθυνόταν προς την Γαλιλαία μέσα στο μεσημέρι. Εκείνη την ώρα ήλθε αυτή η γυναίκα από την διπλανή πόλη της Σαμάρειας, την Συχάρ, με τη στάμνα της στον ώμο και τον κουβά στο χέρι για να πάρει νερό από το πηγάδι. Ο Χριστός της ζήτησε νερό και στον διάλογο που είχαν μεταξύ τους, ο Χριστός της απεκάλυψε δύο πράγματα. Πρώτα, το βρόμικο αμαρτωλό παρελθόν της. Της είπε ότι είχε παράνομα 5 άνδρες και τώρα ζει με έναν έκτο που κι αυτός δεν είναι νόμιμος άνδρας σου. Συγκλονισμένη από αυτό το ξεσκέπασμα που της έκανε ο Χριστός, η Σαμαρείτιδα κατάλαβε ότι είχε μπροστά της όχι ένα συνηθισμένο άνθρωπο, αλλά έναν προφήτη. Άρπαξε λοιπόν την ευκαιρία να τον ρωτήσει για κάτι που την βασάνιζε χρόνια τώρα. Τον ρωτά: πού είναι σωστότερα να λατρεύεται ο Θεός, στα Ιεροσόλυμα ή στο όρος Γαριζείν; Ο Ιησούς της έδωσε την απάντηση που είναι για όλους μας χρήσιμη, ότι ο Θεός είναι πνεύμα και όπου κι αν Τον λατρεύουμε είναι το ίδιο, αρκεί να Τον λατρεύουμε με πνευματικό τρόπο.

    Δεν καλοκατάλαβε φαίνεται η γυναίκα την απάντηση και είπε στον Χριστό. Αυτά θα μας τα πει καλύτερα ο Μεσσίας που περιμένουμε. Σ’ αυτό το σημείο ο Χριστός έκανε την επόμενη αποκάλυψη που μόνο σε λίγους ανθρώπους την έκανε. Της είπε καθαρά: «Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι», εγώ είμαι ο Μεσσίας που περιμένετε. Εγώ που σου μιλώ αυτή τη στιγμή. Συγκλονισμένη η γυναίκα από αυτή την αποκάλυψη, άφησε την στάμνα και το άντλημα χάμω και έτρεξε στο χωριό της. Φώναξε δυνατά: ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλο το παρελθόν μου, μήπως αυτός είναι ο Χριστός που περιμένουμε;

    Ειδωλολάτρες ήταν οι άνθρωποι, όμως περίμεναν κι αυτοί τον Μεσσία. Πίστεψαν στα λόγια της γυναίκας, και τρέξανε στο πηγάδι του Ιακώβ. Θαμβώθηκαν από την θέα του προσώπου του Χριστού και Τον κάλεσαν να επισκεφτεί το χωριό τους.

    Ο Χριστός που διάβασε την καλή διάθεση που είχαν στην καρδιά τους, τους έκανε το χατίρι. Δεν λογάριασε το ότι ήταν άπιστοι. Δεν λογάριασε ότι είχαν απομακρυνθεί από τη θρησκεία των προγόνων τους και έπεσαν στα είδωλα. Και άρχισε να τους διδάσκει. Να τους λέει τα θεϊκά λόγια Του. Σιγά-σιγά τους αποκαλυπτόταν. Όπως πίστεψε η συμπατριώτισσά τους στο πηγάδι πως Αυτός ήταν ο Μεσσίας, έτσι κι αυτοί πίστεψαν πως αυτός είναι ο Χριστός. Δύο μέρες έμεινε μαζί τους. Κατάλαβαν καλά και πίστεψαν, πως αυτός είναι ο Σωτήρας του κόσμου γι’ αυτό όταν έφυγε ο Χριστός από την Συχάρ, έλεγαν στη συμπατριώτισσά τους, τώρα πιστεύουμε όχι από τα δικά σου λόγια, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι, «ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.» (Ιωάννου Δ΄42)

    Βλέπουμε λοιπόν αγαπητοί αδελφοί, οτι ο Χριστός επιδιώκει να γνωρίζεται και να αποκαλύπτεται και στους αμαρτωλούς ανθρώπους, αφού όπως ο ίδιος το δήλωσε πολλές φορές, έγινε άνθρωπος για να φωτίσει, να οδηγήσει σε μετάνοια και να σώσει πρωτίστως τους αμαρτωλούς.

   Είναι λανθασμένη η εντύπωση που επικρατεί, ότι ο Θεός εγκαταλείπει, κρύβεται και απομακρύνεται από τους αμαρτωλούς. Αντίθετα αυτούς ψάχνει να βρει. Όχι τυχαία σήμερα πέρασε από τον δρόμο αυτό που βρίσκεται στο πηγάδι του Ιακώβ. Ήξερε πως εκεί θα έλθει η αμαρτωλή Σαμαρείτιδα. Γι’ αυτήν πέρασε. Ταλαιπωρημένο παιδί του ήταν κι αυτή και έπρεπε να την οδηγήσει και να την σώσει. Δεν αρνήθηκε να αποκαλύψει την Θεότητά του και στους άλλους Σαμαρείτες, αν και ήταν ειδωλολάτρες. Με προθυμία πήγε στο χωριό τους και τους κήρυξε τα θεϊκά Του λόγια. Αρκεί που διάβασε την καλή προαίρεση της καρδιάς τους! Η αμαρτία δεν είχε καταφέρει να την σκληράνει. Και οι κάτοικοι του χωριού και η συμπατριώτισσά τους, με λίγα λόγια που άκουσαν, πίστεψαν και ομολογούσαν πως αυτός ήταν ο Μεσσίας ο σωτήρας του κόσμου.

   Το να φωλιάσει μέσα στον άνθρωπο η πίστη και η αγάπη στον Χριστό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να απολαύσει σ’ αυτήν την ζωή ο καθένας. Αυτό το απόλαυσε και το πολλαπλασίασε η Σαμαρείτιδα του σημερινού Ευαγγελίου. Δεν το κράτησε για τον εαυτό της μόνο. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, μαζί με όλη την οικογένεια της ανάλαβε έργο Αποστόλου. Κήρυττε τον Χριστό παντού. Έφτασε ως τη Ρώμη. Μέσα στα ανάκτορα. Έκανε πολλές γυναίκες από το περιβάλλον του αυτοκράτορα να πιστέψουν, πως είναι ο μόνος αληθινός Θεός, είναι αυτός που της αποκαλύφθηκε στο πηγάδι του Ιακώβ, ο Χριστός. Και τη ζωή της την έδωσε για τον Χριστό και τώρα κοσμεί τον κατάλογο των αγίων της Εκκλησίας ως η Αγία Ισαπόστολος Φωτεινή η Σαμαρείτης.

    Το ερώτημα είναι αγαπητοί αδελφοί: Μετά από το σημερινό Ευαγγέλιο που ακούσαμε, δημιουργήθηκε και στην δική μας την καρδιά η επιθυμία να γνωρίσουμε καλά τον Χριστό; Να πάψουμε να έχουμε μια επιδερμική και επιφανειακή εικόνα γι’ αυτόν; Επιθυμούμε να βιώσουμε μέσα μας την παρουσία Του; Να Του ζητήσουμε να καθαρίσει την καρδιά μας από τις μεγάλες ή τις μικρές αμαρτίες που έχουμε; Η αγία Φωτεινή μόλις τον γνώρισε αληθινά, άλλαξε, έγινε κήρυκας της Θεότητάς Του. Οι κάτοικοι της Συχάρ πήγαν στο πηγάδι και Τον παρακάλεσαν να πάει στο χωριό τους για να Τον γνωρίσουν καλύτερα και ο Χριστός τους ικανοποίησε την επιθυμία τους. Γέμισε την καρδιά τους με την παρουσία Του. Με απερίγραπτη χαρά διαλαλούσαν πως αυτός είναι ο Μεσσίας, ο Σωτήρας, ο Χριστός.

    Η παρουσία του Χριστού στην ζωή μας αγαπητοί αδελφοί χαρίζει απερίγραπτη χαρά. Είναι έτοιμος να αποκαλυφθεί και να κατοικήσει στην καρδιά όλων μας. Αρκεί να του το ζητήσουμε.

     Ας μη μας φοβίζουν οι πολλές αμαρτίες μας. Όσο πιο πολύ αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο πολύ σε πλησιάζει ο Χριστός. Για μένα τον αμαρτωλό. Για σένα τον αμαρτωλό. Για όλους τους αμαρτωλούς έγινε άνθρωπος. Μας το είπε ο ίδιος:  «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.»

 

Αμήν.

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Μαΐου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Δ´ 5 - 42

5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχὰρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ. 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν, ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτὸν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχομαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· Οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἤ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· Ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· Μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμόν. ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινὸς, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικὸς, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Δ´ 5 - 42

5 Ἔρχεται λοιπὸν εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, ποὺ ἦτο πλησίον εἰς τὸ μέρος, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσήφ. 6 Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ πηγάδι, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀνοιχθῆ ἀπὸ τὸν Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅπως ἦτο κοπιασμένος ἀπὸ τὴν πεζοπορίαν, ἐκάθητο κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα ἦτο περίπου ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ μεσημβρία. 7 Ἔρχεται τότε μία γυναῖκα, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, διὰ νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὸ πηγάδι νερό. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος πραγματικῶς ἐδιψοῦσε, τῆς εἶπε· Δός μου νὰ πίω. 8 Ἐζήτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν γυναῖκα νερό, διότι οἱ μαθηταί του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἶχον ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα. 9 Λέγει λοιπὸν εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα ἡ Σαμαρείτισσα: Πῶς σύ, ὁ ὁποῖος εἶσαι Ἰουδαῖος, καταδέχεσαι καὶ ζητεῖς νὰ πίῃς νερὸν ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι γυναῖκα Σαμαρείτισσα; Ἔκαμε δὲ τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν ἡ γυναῖκα, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμίσουν τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤρχοντο εἰς σχέσεις μὲ αὐτούς. 10 Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπεν· Ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεός, καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σοῦ λέγει τώρα, δός μου νὰ πίω, σὺ θὰ τοῦ ἐζητοῦσες καὶ θὰ σοῦ ἔδιδε νερὸ τρεχούμενον, ποὺ δὲν στειρεύει ποτέ· θὰ σοῦ ἔδιδεν αὐτὸς τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία σὰν ἄλλο πνευματικὸ νερὸ καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεῖ καὶ ζωοποιεῖ τὰς ψυχάς, χωρὶς νὰ στειρεύῃ ποτέ. 11 Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, ἀσφαλῶς τὸ νερὸ αὐτό, περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖς, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ πηγάδι αὐτό. Διότι οὔτε ἀγγεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ μποροῦσες νὰ βγάλῃς ἀπὸ ἐδῶ νερό, ἔχεις, ἀλλὰ καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν ἔχεις τὸ τρεχούμενον καὶ ἀστείρευτον νερόν; 12 Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος κατὰ τὴν ἀξίαν καὶ δύναμιν ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς κληρονομίαν τὸ πηγάδι αὐτὸ καὶ δὲν ἐζήτησεν ἄλλο καλύτερον νερόν, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸ ἔπιε καὶ ὁ ἴδιος, καθὼς καὶ τὰ παιδιά του καὶ τὰ ζῷα, ποὺ ἔτρεφε καὶ ἔβοσκε; 13 Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· Βεβαίως δὲν ἐννοῶ τὸ νερὸ τοῦ πηγαδιοῦ αὐτοῦ. Διότι καθένας ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν. 14 Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ πίῃ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον θὰ τοῦ δώσω ἐγώ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα, ἄλλα τὸ νερὸ ποὺ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς πηγὴν νεροῦ, ποὺ δὲν θὰ στερεύῃ, ἀλλὰ θὰ ἀναβλύζῃ καὶ θὰ πηδᾷ καὶ θὰ τρέχῃ πάντοτε, διὰ νὰ τοῦ παρέχῃ ζωὴν αἰώνιον. 15 Λέγει τότε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, δός μου τὸ νερὸ αὐτό, διὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποβάλλωμαι εἰς τὸν τόσον κόπον τοῦ νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ διὰ νὰ βγάζω νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι. 16 Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ἐφ’ ὅσον τὸ νερὸ αὐτὸ δὲν τὸ θέλεις μόνον διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ἀλλὰ καὶ δι’ ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους συζῇς, πήγαινε φώναξε τὸν ἄνδρα σου, καὶ ἔλα ἐδῶ μαζὶ μὲ αὐτόν, ὥστε καὶ ἐκεῖνος νὰ λάβῃ μαζί σου τὴν δωρεὰν αὐτήν. 17 Ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπε· Δὲν ἔχω ἄνδρα. Λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Καλὰ εἶπες, ὅτι δὲν ἔχω ἄνδρα. 18 Διότι ἔχεις πάρει πέντε ἄνδρας, τὸν ἕνα ὕστερα ἀπὸ τὸν ἄλλον. Καὶ τώρα μὲ αὐτόν, ποὺ ἔχεις, εἶσαι συνδεδεμένη μαζί του κρυφὰ καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄνδρας σου. Αὐτὸ τὸ εἶπες ἀλήθεια. 19 Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, ἀπὸ τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς μου, τὰ ὁποῖα μοῦ εἶπες, μολονότι δὲν μὲ ἔχεις συναντήσει ἄλλοτε, ἀλλὰ μόλις σήμερον μὲ βλέπεις διὰ πρώτην φοράν, καταλαβαίνω, ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ μὲ διαφωτίσῃς ἐπὶ τοῦ ἀκολούθου σπουδαίου ζητήματος. 20 Οἱ πατέρες μας ἐπροσκύνησαν κι’ ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τὸ ὅρος αὐτό, τὸ Γαριζεῖν, καὶ σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε, ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν. Σὺ λοιπὸν ὡς προφήτης, τί λέγεις δι’ αὐτό; 21 Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Πίστευσέ με, γυναῖκα, ὅτι γρήγορα ἔρχεται καιρός, ὁπότε οὔτε εἰς τὸ ὅρος αὐτὸ τὸ Γαριζεῖν μόνον, οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀποκλειστικὰ θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα. 22 Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, οἱ ὁποῖοι ἀπερρίψατε τὰ βιβλία τῶν προφητῶν, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχετε σαφῆ καὶ πλήρη γνῶσιν. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο, ποὺ γνωρίζομεν περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι, ὅτι ὁ Μεσσίας, ποὺ θὰ σώσῃ τὸν κόσμον, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἐξέλεξεν ὡς λαὸν ἰδικόν του καὶ οἱ ὁποῖοι τελειότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον τὸν ἐγνώρισαν καὶ τὸν ἐλάτρευσαν. 23 Πολὺ σύντομα ὅμως ἔρχεται ὥρα, καὶ μπορῶ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ὥρα αὐτὴ ἦλθε τώρα, ὁπότε οἱ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ προσκυνήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν Πατέρα μὲ θεοφωτίστους τὰς πνευματικὰς δυνάμεις των, καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ σκιώδη, ἀλλὰ πραγματικὴν καὶ ἐμπνευσμένην ἀπὸ πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ ἐπιμόνως τέτοιοι ἀληθινοὶ καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ νὰ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν. 24 Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, δι’ αὐτὸ καὶ δὲν περιορίζεται εἰς τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν, πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ τὰς ἐσωτερικάς των πνευματικὰς δυνάμεις, μὲ ἀφοσίωσιν τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀληθῆ ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ πρέπει. 25 Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Γνωρίζω, ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὄνομα τὸ ὁποῖον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν μεταφράζεται μὲ τὴν λέξιν Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ διδάξῃ ὅλα. 26 Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ὁ Μεσσίας εἶμαι ἐγώ, ποὺ τὴν στιγμὴν αὐτὴν σοῦ ὁμιλῶ. 27 Καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στιγμὴν ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἐθαύμασαν, διότι ὁ Διδάσκαλος ὡμίλει δημοσίᾳ μὲ γυναῖκα, πρᾶγμα ποὺ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὰς παραδόσεις τῶν ραββίνων. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶπεν· εἰς τί ζητεῖς νὰ σὲ ὑπηρετήσῃ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἢ περὶ ποίου θέματος ὁμιλεῖς μαζί της; 28 Ἡ γυναῖκα δὲ γεμᾶτη συγκίνησιν ὕστερον ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἤκουσεν, ἀφῆκε τὴν στάμναν της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἐπῆγε τρέχουσα εἰς τὴν πόλιν καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους· 29 Ἐλᾶτε νὰ ἴδετε ἔναν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔκαμα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μυστικὰ καὶ ἰδιαίτερά μου. Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστός; 30 Ἐβγῆκαν λοιπὸν ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ἕως ὅτου εἰδοποιηθοῦν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἔλθουν εἰς συνάντησιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶχεν ἀπορροφηθῆ ἀπὸ τὸ πνευματικόν του ἔργον καὶ δὲν ἐνδιεφέρετο διόλου διὰ τὸ φαγητόν, τὸν παρεκάλουν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ ἔλεγον: Διδάσκαλε, φάγε. 32 Αὐτὸς ὅμως τοὺς εἶπεν· Ἐγὼ ἔχω φαγητὸν νὰ φάγω, τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἠξεύρετε. 33 Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν ἐκατάλαβαν τὴν σημασίαν τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου, ἔλεγαν μεταξύ τους οἱ μαθηταί· Μήπως τὴν ὥραν, ποὺ ἐλείπαμεν ἡμεῖς, τοῦ ἔφερε κανένας ἄλλος φαγητὸν καὶ ἔφαγε; 34 Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἰδικόν μου φαγητόν, τὸ ὁποῖον μὲ χορταίνει καὶ μὲ τρέφει, εἶναι νὰ πράττω πάντοτε τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ νὰ φέρω εἰς τέλειον πέρας τὸ ἔργον του, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ θερμὸν ἐνδιαφέρον μου διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ μὲ ἀπερρόφησεν ὁλόκληρον τώρα, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθουν ἐδῶ οἱ Σαμαρεῖται, καὶ μοῦ ἔκοψε κάθε ὄρεξιν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν φυσικὴν πεῖναν. 35 Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τέσσαρες μῆνες ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Εἰς τὴν πνευματικὴν ὅμως σπορὰν εἶναι δυνατὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσῃ καὶ εἰς χρονικὸν διάστημα πολὺ σύντομον. Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ αὐτοῦ, ποὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξετε τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν Σαμαρειτῶν, ποὺ ἔρχονται. Εἶναι αὐτοὶ λογικὰ χωράφια, εἱς τὰ ὁποῖα δὲν ἐπρόφθασε νὰ σπαρῇ ὁ λόγος τῆς ἀληθείας καὶ ὅμως εἶναι λευκὰ καὶ ὥριμα πλέον, ἕτοιμα διὰ νὰ θερισθοῦν. Ἔτσι καὶ εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων εἶναι τώρα ὥριμοι διὰ νὰ δεχθοῦν τὴν σωτηρίαν. 36 Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρὸν λαμβάνει μισθόν, ὄχι μόνον διότι χαίρει καὶ ἐδῶ βλέπων τὴν πνευματικὴν συγκομιδήν, ἀλλὰ καὶ διότι θὰ ἀνταμειφθῇ καὶ εἰς τὸν μέλλοντα βίον ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ἐπειδὴ δὲ ἑλκύει εἰς τὴν σωτηρίαν ψυχὰς ἀθανάτους, συναθροίζει καρπὸν διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Καὶ ἔτσι εἰς τὴν πνευματικὴν σποράν, ποὺ γίνεται τώρα, ἐγὼ ὁ σπορεὺς χαίρω μαζὶ μὲ σᾶς, ποὺ θὰ θερίσετε. 37 Διότι εἰς αὐτήν, τὴν ἰδικήν μας δηλαδὴ περίπτωσιν, ἐφαρμόζεται ἡ σωστὴ παροιμία, ὅτι ἄλλος ἔσπειρε καὶ ἄλλος θερίζει. Ἔσπειρα ἐγὼ καὶ θὰ θερίσετε σεῖς, ὅπως καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ σπείρετε σεῖς καὶ θὰ θερίσουν οἱ διάδοχοί σας. 38 Ἐγώ, ὁ Κύριος τοῦ ἀγροῦ, σᾶς ἔστειλα, διὰ νὰ θερίζετε ἐκεῖνο, ποὺ σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει διὰ νὰ σπαρῇ. Ἄλλοι, ἤτοι ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἔχουν κοπιάσει καὶ ἔχουν σπείρει, καὶ σεῖς ἔχετε ἔμβει εἰς τοὺς κόπους καὶ τὴν σποράν τους διὰ νὰ θερίσετε. 39 Ἀπὸ τὴν πόλιν δὲ ἐκείνην Συχὰρ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Σαμαρείτας ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ὅτι ἦτο ὁ Μεσσίας, ἕνεκα τοῦ λόγου τῆς γυναικός, ποὺ ἐμαρτύρει, ὅτι μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔπραξα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἰδιαίτερά μου, τὰ ὁποῖα δὲν ἤξευραν οὔτε ἐκεῖνοι, μὲ τοὺς ὁποίους συζῶ καὶ ἀπὸ χρόνον πολὺν μὲ γνωρίζουν. 40 Ὅταν λοιπὸν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρεκάλουν νὰ μείνῃ διὰ παντὸς μαζί τους. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἔκαμε κατὰ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦλθαν εἰς τὸ πηγάδι καὶ τὸν προσεκάλεσαν νὰ μείνῃ εἰς τὴν πόλιν των. 42 Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγον, ὅτι δὲν πιστεύομεν πλέον διὰ τὰ ὅσα μᾶς εἶπες σύ· διότι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἔχομεν ἀκούσει αὐτὸν καὶ γνωρίζομεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀληθῶς ὁ Σωτὴρ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ Χριστός.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03/05/2026 - ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ   03/05/2026

«Ἔγειρε ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.» (Ιωάννου E’,8)

 

Για να μπει κανείς στην Αγία Πόλη των Ιεροσολύμων στα χρόνια του Χριστού, αγαπητοί αδελφοί, περνούσε από πολλές εισόδους. Μια απ’ αυτές ονομαζόταν προβατική γιατί απ’ αυτήν περνούσαν τα πρόβατα που προορίζονταν για τις θυσίες των Ιουδαίων στον ναό. Κοντά σ’ αυτήν υπήρχε μια δεξαμενή που λεγόταν Βηθεσδά. Γύρω απ’ αυτήν, υπήρχαν πέντε υπόστεγα. Κάτω απ’ αυτά τα υπόστεγα βρίσκονταν πάντα κάποιοι ασθενείς, και αυτό γινόταν γιατί τα νερά αυτής της δεξαμενής κατά καιρούς αποκτούσαν ιαματικές ιδιότητες. «κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ» Άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό. Αυτές τις στιγμές όποιος έμπαινε στο νερό, γινόταν καλά. Σε μια από τις πέντε στοές που υπήρχαν εκεί, βρισκόταν ένας παράλυτος όχι ένα και δύο, αλλά 38 ολόκληρα χρόνια.

     Ακούσαμε σήμερα τον Ευαγγελιστή Ιωάννη να μας λέει ότι, μπαίνοντας ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε αμέσως εκεί που ήταν αυτός ο Παραλυτικός. Τον θεράπευσε με ένα Του λόγο και αμέσως έφυγε. Μπήκε μέσα στο πλήθος των ανθρώπων και δεν πρόλαβε ο παραλυτικός να Τον καλογνωρίσει. Ο Ιησούς έδωσε εντολή στον παράλυτο να σηκωθεί να πάρει το κρεβάτι του και να φύγει. Έτσι και έγινε. Η ημέρα όμως που έγινε αυτό το θαύμα ήταν Σάββατο και το Σάββατο απαγόρευε ο Μωσαϊκός νόμος να γίνεται οποιαδήποτε εργασία. Οι άρχοντες λοιπόν των Εβραίων σταμάτησαν τον θεραπευθέντα παραλυτικό και τον έκαναν παρατήρηση ότι καταπατεί και παραβαίνει την αργία του Σαββάτου. Εκείνος τους απάντησε ότι: Δεν φταίω εγώ. Εκείνος που με έκανε καλά, αυτός μου είπε να σηκώσω το κρεβάτι μου, μα δεν ξέρω ποιός είναι, γιατί χάθηκε μέσα στο πλήθος.

    Μετά από μέρες, φρόντισε ο Χριστός να συναντήσει τον θεραπευθέντα παραλυτικό στον ναό και του είπε: “Πρόσεξε γιατί αν ξαναπέσεις στις αμαρτίες, θα πάθεις τα ίδια και χειρότερα”. Τότε πρόσεξε καλά ο πρώην παραλυτικός Τον Χριστό και Τον γνώρισε. Αυτός ήταν που τον θεράπευσε.

    Από το σημείο αυτό και κάτω πρέπει να προσέξουμε τις λεπτομέρειες που μας διασώζει ο Ευαγγελιστής, αγαπητοί αδελφοί. Μόλις είδε Τον ευεργέτη του ο πρώην παραλυτικός τί θα περίμενε κανείς να κάνει; Να πέσει στα γόνατα και να αγκαλιάσει τα πόδια του Χριστού. Να Τον ευχαριστεί και να φιλάει τα χέρια Του. 38 χρόνια κατάκοιτος ήταν. Εάν δεν τον επισκεπτόταν ο Χριστός, θα σάπιζε πάνω στο κρεββάτι. Κανένας δεν θα του έδινε σημασία. Και όμως δεν βγήκε από το στόμα του ούτε μια λέξη ευχαριστίας προς τον Ευεργέτη του. Τι κρίμα. Τα 38 χρόνια παραλυσίας, δεν τον δίδαξαν καθόλου. Δεν μαλάκωσαν την καρδιά του. Δεν υπάρχει πιο σκληρή καρδιά από την καρδιά του αχάριστου!

    Ο άνθρωπος αυτός κάνει και κάτι ακόμη χειρότερο. Τρέχει και βρίσκει τους Γραμματείς και Φαρισαίους που του έκαναν την παρατήρηση, ότι καταλύει την αργία του Σαββάτου, και τους πληροφορεί ότι αυτός που τον θεράπευσε το Σάββατο ήταν ο Ιησούς Χριστός. Δεν το είπε για να δηλώσει την πίστη του σ’ Αυτόν. Δεν τους περιγράφει το θαύμα για να πιστέψουν κι αυτοί, να προβληματιστούν μήπως Αυτός είναι ο Μεσσίας που περίμεναν. Όχι, δεν πηγαίνει για να επαινέσει τον Χριστό στους Ιουδαίους, πηγαίνει για να κερδίσει την εύνοιά τους. Αφού ξέρει ότι Τον μισούν, γιατί να πάει να τροφοδοτήσει ακόμη περισσότερο το μίσος τους; Πήγε στους Ιουδαίους γιατί έπασχε από την επάρατη αρρώστια της ανθρωπαρέσκειας. Γύρισε την πλάτη στον Ευεργέτη του Χριστό και προτίμησε να ακούσει επαινετικά λόγια από τους ανθρώπους. Φάνηκε στη συνέχεια ότι όντως οι άρχοντες περίμεναν αυτήν την πληροφορία, γιατί λέει στη συνέχεια ο Ευαγγελιστής, ότι ένεκα αυτού του γεγονότος ότι έκανε το θαύμα ημέρα Σάββατον «ἐδίωκον τὸν ᾿Ιησοῦν οἱ ᾿Ιουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι» (Ιωαν. Ε΄16).

    Μεγάλο κακό η αχαριστία, αγαπητοί αδελφοί. Όλοι μας κινδυνεύουμε να πέσουμε σ’ αυτήν αν δεν προσέξουμε. Ξεχνάμε ότι, ό,τι κι αν έχουμε, ό,τι κι αν είμαστε, όλα είναι δωρεές του Θεού. Κάθε στιγμή που ζούμε είναι χάρισμα του Θεού. Ο Θεός μας ευεργετεί συνέχεια κρυφά και φανερά. Μας δίνει δωρεές που τις γνωρίζουμε και δωρεές που δεν τις γνωρίζουμε, γι’ αυτό στη Θεία Λειτουργία Τον ευχαριστούμε για όλα λέγοντάς Του «εὐχαριστοῦμέν σοι Κύριε ὑπὲρ πάντων ὧν ἴσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων…»

     Όταν έχει μέσα του ο άνθρωπος την αρετή της ευγνωμοσύνης, ευχαριστεί όχι μόνο Τον Θεό, αλλά και τους ανθρώπους, που τον βοηθούν και του συμπαραστέκονται. Με μια κίνηση, με ένα χαμόγελο, με ένα ευχαριστώ, εκφράζει την ευχαριστία του, για το παραμικρό πράγμα που θα του δώσουν. Για την μικρή ή μεγάλη διευκόλυνση που θα του κάνουν, πάντα έχει ένα καλό λόγο να πει. Είναι γνώρισμα ευγενικού και καλλιεργημένου ανθρώπου, το να υπάρχει πάντα στα χείλη του το ευχαριστώ.

   Και αν αυτά ισχύουν, για τις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις, αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν αναφέρονται στις μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού σχέσεις. Εκεί δεν ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσεις στην ανθρωπαρέσκεια. Δεν ευχαριστείς Τον Θεό για να σου πει μπράβο. Να σε επαινέσει για τους καλούς τρόπους σου. Το ευχαριστώ στον Θεό, πηγάζει από μια καρδιά που φλέγεται από αγάπη προς Αυτόν. Η ευγνωμοσύνη προς τον Θεό είναι το ξεχείλισμα της αγάπης προς Αυτόν. Καρπός της έκφρασης της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, είναι η χαρά.

   Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την δική μας ευγνωμοσύνη, εμείς ωφελούμαστε όταν ευχαριστούμε τον Θεό. Ο ήλιος δεν κερδίζει κάτι, όταν εμείς ανοίγουμε τα παράθυρα του σπιτιού μας να τον υποδεχθούμε, ούτε όταν μαζεύουμε τις πολλαπλές και ωφέλιμες επιδράσεις του στην ζωή μας. Η έκφραση της αγάπης της ευχαριστίας μας και της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό, εμάς ωφελεί. Τη δική μας καρδιά γεμίζει με χαρά και αγαλλίαση.

    Ο θεραπευθείς παραλυτικός του σημερινού ευαγγελίου, αγαπητοί αδελφοί, δεν εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Ευεργέτη του. Προτίμησε την εύνοια των ανθρώπων και έχασε την χαρά που απορρέει από την έκφραση της ευγνωμοσύνης και της αγάπης προς Τον Χριστό.

    Από το δικό μας στόμα ας μη λείψει το “Δόξα τω Θεώ”. Η έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, λείπει από τον σημερινό άνθρωπο. Σπάνια ευχαριστούμε τον Θεό, γιατί έχουμε θεοποιήσει τον εαυτό μας και πιστεύουμε ότι όλα μπορούμε να τα επιτύχουμε μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις.

     Με αυτόν τον τρόπο όμως διώξαμε τον Θεό από την καρδιά μας και το κενό που δημιουργήθηκε μέσα μας δεν είναι δυνατόν να συμπληρωθεί με τίποτα.

               

Αμήν. 

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ε´ 1 - 15

1 Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ε´ 1 - 15

1 Μετὰ ταῦτα ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, πιθανώτατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, ποὺ συνέπιπτεν ἕνα περίπου μῆνα πρὸ τοῦ Πάσχα. Καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. 2 Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης τοῦ τείχους τῆς πόλεως κάποια λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκολυμβοῦσαν, καὶ ἡ ὁποία εἶχεν ὡς πρόσθετον ὄνομα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν Βηθεσδά. Εἶχε δὲ τριγύρω της ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα. 3 Εἰς αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα εὑρίσκοντο ξαπλωμένοι πλῆθος πολὺ ἀρρώστων, τυφλῶν, κουτσῶν, ἀνθρώπων μὲ κάποιο μέλος πιασμένον καὶ ἀναίσθητον ἢ ἀτροφικόν, καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας. 4 Ἐπερίμεναν δὲ τὴν κίνησιν τοῦ νεροῦ, διότι ἄγγελος κατέβαινεν ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάρασσε τὸ νερό. Ἐκεῖνος λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμβαινε πρῶτος εἰς αὐτὴν μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐγίνετο ὑγιής, ἀπὸ ὁποιονδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο. 5 Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενῶν καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦτο ἄρρωστος ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ χρόνια. 6 Αὐτὸν τὸν ἀσθενῆ ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ εἶναι ξαπλωμένος κάτω καὶ μὲ τὸ θεῖον του βλέμμα διέκρινεν, ὅτι ἀπὸ πολὺν καιρὸν εἶχε τὴν ἀσθένειάν του, εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνης ὑγιής; Διὰ τῆς ἐρωτήσεως δὲ ταύτης ὁ Κύριος ἔδιδεν ἀφορμὴν εἰς τὸν παραλυτικὸν νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθειάν του. 7 Πράγματι δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀπεκρίθη εἰς αὐτόν· Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον νὰ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν, ἀμέσως ὅταν ταραχθῇ τὸ νερό. Ἐνῶ δὲ προσπαθῶ νὰ ἔλθω ἐγώ, προλαμβάνει ἄλλος καὶ καταβαίνει αὐτὸς προτήτερα ἀπὸ ἐμέ. 8 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει. 9 Καὶ ἀμέσως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἐπεριπάτει ἐλεύθερα. Ἦτο ὅμως Σάββατον κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν. 10 Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ἔλεγαν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι εἰς τὸν ἰατρευμένον· Σήμερον εἶναι Σάββατον· δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς καὶ νὰ μεταφέρῃς τὸ κρεββάτι. 11 Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ διὰ θαύματος καὶ θείας δυνάμεως, αὐτός μου εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει. 12 Κατόπιν λοιπὸν τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς τὸν ἡρώτησαν ἐκεῖνοι· Ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει; 13 Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως παράλυτος δὲν ἤξευρε, ποῖος εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς ἀπεμακρύνθη καὶ ἐξηφανίσθη. Ἦτο δὲ εὔκολον νὰ ἑξαφανισθῇ, διότι ὑπῆρχε πολὺς λαὸς εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα. 14 Ὕστερα ἀπὸ κάμποσον καιρὸν ηὗρεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰδοὺ τώρα ἔχεις γίνει ὑγιῆς. Πρόσεξε λοιπὸν νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερον ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν ποὺ εἶχες, καὶ ἡ ὁποία σοῦ συνέβη ἐξ ἁμαρτιῶν σου. Πρόσεξε μήπως καὶ εἰς συμφορὰν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσῃς, συγχρόνως δὲ καὶ τὴν ψυχήν σου μετὰ τοῦ σώματος χάσῃς. 15 Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ συνήντησε τοὺς Ἰουδαίους ἀνήγγειλεν εἰς αὐτούς, ὅτι αὐτός, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς. 16 Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκον τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ἔκανε τὰς θεραπείας αὐτὰς κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26/04/2026 - ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (ΜΑΡΚΟΥ ΙΕ’43-ΙΣΤ’8) 26-4-2026

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, η λέξη και η έννοια που δεσπόζει σε όλο το κείμενο, είναι η λέξη «τολμήσας». Δυο περιπτώσεις μεγάλης τόλμης μάς περιγράφει ο Ευαγγελιστής Μάρκος. Όλος ο κόσμος, τις ημέρες αυτές που σταυρώθηκε ο Χριστός, είναι εχθρικά διακείμενος εναντίον του Χριστού και εναντίον όποιου τολμούσε να πει ότι συμπαθούσε τον Χριστό και είναι οπαδός Του. Μέσα σε αυτήν την άκρως εχθρική ατμόσφαιρα, δύο ομάδες ανθρώπων μια ανδρική και μια γυναικεία, τολμούν να πάνε αντίθετα στο ρεύμα που επικρατούσε και οι μεν άνδρες Ιωσήφ και Νικόδημος, ζητούν από τον Πιλάτο να αποκαθηλώσουν και να θάψουν το νεκρό σώμα του Ιησού, οι δε γυναίκες οι Μυροφόρες, σηκώνονται τα χαράματα να πάνε να αλείψουν με αρώματα, το νεκρό σώμα του Ιησού, ενώ ξέρουν ότι ο τάφος φυλάσσεται από Ρωμαίους στρατιώτες, την κουστωδία και ότι ο λίθος που κλείνει την πόρτα του τάφου είναι πολύ δύσκολο να κινηθεί. Παρόλα αυτά, αντίθετα στο ρεύμα που επικρατεί και υπερπηδώντας τα εμπόδια φθάνουν στον σκοπό τους.

Η τόλμη αυτή των ανδρών και των γυναικών, πρέπει να μας βάλει σε σοβαρές σκέψεις, αγαπητοί αδελφοί. Μήπως και σήμερα, και πάντοτε και σε όλους τους αιώνες, δεν είναι δύσκολο να ακολουθήσει ο άνθρωπος τον δρόμο του καθήκοντος; Μήπως πάντοτε όπως και σήμερα δεν ήταν και δεν είναι πολύ δύσκολο, να δηλώνεις και να είσαι οπαδός του Χριστού; Μήπως και σήμερα δεν χρειάζεται τόλμη να πας αντίθετα στο ρεύμα;

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ζει ένα τρόπο ζωής που δεν συμφωνεί με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο τολμηρός χριστιανός καλείται να ζει, σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού. Ο χριστιανός της εποχής μας δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνον αυτούς που δεν είναι χριστιανοί. Καλείται να τρέξει πιο γρήγορα και να ξεπεράσει και αυτούς που θέλουν να λέγονται χριστιανοί, αλλά δεν ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Καλείται ο χριστιανός, σήμερα, όταν πηγαίνει στην Εκκλησία να προσεύχεται και όχι να πηγαίνει τυπικά τις μεγάλες γιορτές, για το θεαθήναι. Καλείται ο χριστιανός σήμερα να νηστεύει σωστά. Καλείται να προσέρχεται συχνά στην Θεία Κοινωνία, όταν οι πολλοί κοινωνάνε δυο και τρεις φορές τον χρόνο. Καλείται ο χριστιανός της εποχής μας να τολμήσει να προσέρχεται στο μυστήριο της Εξομολογήσεως, όταν οι πολλοί θα τον ειρωνευτούν. Καλείται, σήμερα, ο χριστιανός να τολμήσει να πηγαίνει με τον Σταυρό στο χέρι όταν οι περισσότεροι λένε «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις.»

Πρέπει, σήμερα, ο χριστιανός να έχει πολλή τόλμη για να ψάχνει να βρει τη χαρά κοντά στο Χριστό και όχι στις κοσμικές εκδηλώσεις. Πόση τόλμη, αλήθεια, χρειάζεται να έχει ο πιστός, για να πει ότι το Σάββατο βράδυ δεν θα συμμετάσχει σε μια γιορτή ή σε ένα πάρτι, γιατί ξημερώνει Κυριακή και θα πρέπει να πάει το πρωί στην Εκκλησία!!! Πόση τόλμη πρέπει να έχει ένας γονιός για να οδηγήσει τα βήματα του παιδιού του, στο σχολείο της Εκκλησίας και να το αποκόψει από τις κοσμικές και πολλές φορές ψυχοφθόρες δραστηριότητες;

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η κοινωνία είναι σάπια, σε όλους τους τομείς, βρωμάει. Πόσοι από μας τολμούμε να πάμε αντίθετα; Πόσοι τολμούμε να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός; Πόσοι τολμούμε να σβήσουμε τα ψυχοφθόρα τηλεοπτικά κανάλια και να παρακολουθήσουμε τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς της Εκκλησίας; Πόσοι από μας βρίσκουμε αγαλλίαση και απόλαυση στην προσευχή - στην συνομιλία μας με τον Θεό;

Πάντως και άνδρες του σημερινού Ευαγγελίου και μυροφόρες γυναίκες μάς λένε ότι, για να πλησιάσεις κοντά στον Χριστό, πρέπει να τολμήσεις και να πας αντίθετα στο ρεύμα!

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026

 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΕ´ 43 - 47

43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΕ´ 43 - 47

43 ἦλθεν ὁ Ἰωσήφ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀριμαθαίαν, σεβαστὸν καὶ ἐπίσημον μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου, ποὺ καὶ αὐτὸς εἶχε πιστεύσει εἰς τὸ περὶ βασιλείας τοῦ Θεοῦ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐπερίμενε τὴν βασιλείαν αὐτήν, χωρὶς νὰ κλονισθῇ ἡ ἐλπίς του αὐτὴ ἀπὸ τὸν θάνατον τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἔλαβε τὴν τόλμην καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 Ὁ Πιλᾶτος δὲ ἐξεπλάγη καὶ ἠπόρησεν, ἐὰν τόσον γρήγορα ἀπέθανεν ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν ἑκατόνταρχον, τὸν ἠρώτησεν, ἐὰν εἶχεν ὤραν πολλὴν ποὺ ἀπέθανε. 45 Καὶ ὅταν ἔμαθεν ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχον, ὅτι πράγματι ἀπέθανεν, ἐχάρισεν εἰς τὸν Ἰωσὴφ τὸ σῶμα. 46 Καὶ ἐκεῖνος ἀφοῦ ἠγόρασε σινδόνα καινουργῆ καὶ ἀμεταχείριστον καὶ τὸν ἐκατέβασεν ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἐτύλιξε τὸ σῶμα εἰς τὴν σινδόνα καὶ τὸν ἔβαλε χάμω εἰς μνημεῖον, ποὺ ἦτο σκαλισμένον μέσα εἰς τὸν βράχον· καὶ ἐκύλισε λίθον βαρὺν ἐπάνω εἰς τὸ στόμιον τοῦ μνημείου. 47 Ἡ Μαγδαληνὴ δὲ Μαρία καὶ ἡ Μαρία τοῦ Ἰωσῆ παρετήρουν προσεκτικὰ καὶ μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον ποὺ ἐτέθη τὸ σῶμα.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

1 Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε τὸ Σάββατον, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη ἠγόρασαν τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, διὰ νὰ ἔλθουν τὸ πρωῒ εἰς τὸν τάφον καὶ ἀλείψουν τὸν Ἰησοῦν. 2 Καὶ πολὺ πρωῒ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται εἰς τὸ μνημεῖον τὴν ὥραν, ποὺ ὁ ὑποκάτω ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα ἀνατέλλων ἥλιος ἤρχισε νὰ διαλύῃ τὸ πρωϊνὸ σκοτάδι. 3 Καὶ ἔλεγαν ἀναμεταξύ τους· Ποῖος θὰ μᾶς ἀποκυλίσῃ τὴν μεγάλην πέτραν ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ μνημείου; 4 Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. 5 Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. 6 Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μὴ ἐκπλήττεσθε καὶ μὴ φοβεῖσθε. Ἠξεύρω ποῖον ζητάτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον. Ἀνεστήθη. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Ἰδού, εἶναι ἀδειανὸ τὸ μέρος, ὅπου τὸν ἔβαλαν. 7 Ἀλλὰ πηγαίνετε, εἴπατε εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸν Πέτρον, ποὺ ἔχει ἀνάγκην παρηγορίας καὶ βεβαιώσεως ὅτι συνεχωρήθη διὰ τὴν ἄρνησίν του, ὅτι πηγαίνει προτήτερα ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἰδῆτε, καθὼς σᾶς εἶπε, προτοῦ νὰ σταυρωθῇ. 8 Καὶ ἐκεῖναι, ἀφοῦ ἐβγῆκαν, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον. Τὰς κατεῖχε δὲ τρόμος καὶ ἦσαν ἐκστατικαί. Καὶ δὲν εἶπαν τίποτε εἰς κανένα, διότι ἐφοβοῦντο.