ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/06/2026 - Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                        22-3-2026                                                                                                           «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.» 

Μέρα με τη μέρα αγαπητοί αδελφοί πλησιάζουμε στην εβδομάδα Των Παθών του Κυρίου και στην λαμπροφόρο ημέρα της Αναστάσεως. Θα κληθούμε από την εκκλησία όχι απλώς να γιορτάσουμε αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα, αλλά να τα βιώσουμε, συμμετέχοντας  σ’ αυτά και με το νου και την καρδιά. Για να μπει μέσα μας η χάρη του Θεού και να προσεγγίσουμε τις μεγάλες στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδος με κατάνυξη, χρειάζεται να φωλιάζει μέσα μας, μεγάλη και βαθιά πίστη. Πίστη ότι ο πρωταγωνιστής αυτών των γεγονότων είναι ο Υιός του Θεού. Πίστη ότι ο Κύριος που σταυρώθηκε και αναστήθηκε είναι ο Θεός. Μόνο ένας θεός μπορούσε να κρύβεται πίσω από τον σταυρικό θάνατο και την ζωηφόρο Ανάσταση.     

Έτσι λοιπόν η εκκλησία μας, για να τροφοδοτήσει την πίστη μας, φρόντισε αυτές τις μέρες, όσο πλησιάζουμε προς την Μ. Εβδομάδα, να μας υπενθυμίζει  γεγονότα που φανερώνουν τη θεότητα του Χριστού.

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει μια τέτοια περίπτωση. Ένας    πατέρας, αναφέρει ο ευαγγελιστής Μάρκος, πλησίασε τον Χριστό που εκείνη την ώρα κατέβαινε από το όρος όπου είχε γίνει η Μεταμόρφωση και του λέει: Διδάσκαλε έφερα το παιδί μου σε σένα να το θεραπεύσεις γιατί έχει μέσα του πονηρό πνεύμα και ανά πάσα στιγμή το απειλεί να το θανατώσει. Παρακάλεσα τους μαθητές σου να με βοηθήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν. Έρχομαι τώρα σε σένα και σε παρακαλώ, εάν μπορείς, βοήθησε μας. « …ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν…»                                                                     

Στα λόγια αυτά του πατέρα, πολύ εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς ότι ο πατέρας αυτός δεν πίστευε και τόσο ότι ο Χριστός μπορεί να βοηθήσει το παιδί του. Γι αυτό είπε «εἴ τι δύνασαι», εάν μπορείς. Ο Χριστός του απάντησε: εάν εσύ μπορείς να πιστέψεις ότι εγώ είμαι θεός , τότε όλα είναι δυνατόν να γίνουν σ’ αυτόν που πιστεύει. «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι.» Σ’ αυτό το σημείο, έγινε κάτι το συνταρακτικό. Ο πατέρας αναλύεται σε κλάματα και φωνάζει «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.»  Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι ο πονεμένος πατέρας, όση ώρα μιλούσε στον Χριστό ήταν γονατιστός. Μπορούμε τώρα να φανταστούμε ένα πονεμένο πατέρα γονατιστό μπροστά στον  Χριστό να φωνάζει δυνατά: «Πιστεύω Κύριε, αλλά βοήθησέ με να πιστέψω περισσότερο». Τι δράμα θα παιζόταν στην καρδιά αυτού του πατέρα; Ο πόνος του για το παιδί του τον οδηγεί γονατιστό στον Χριστό να ζητήσει βοήθεια. Η απιστία που φωλιάζει μέσα στο μυαλό του, τον ταλαιπωρούσε. Τρία χρόνια ακούει για τον Χριστό. Η καρδιά του, του έλεγε, πήγαινε το παιδί σου να απαλλαγεί από τον βασανισμό του διαβόλου. Το μυαλό του, του έλεγε αν πας θα σε κοροϊδεύουν οι φίλοι σου ότι είσαι μωροπίστευτος και πιστεύεις σ’ αυτά που λένε οι απλοί και αμόρφωτοι, όπως διέδιδαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Τελικά νίκησε η καρδιά του. Η πατρική αγάπη προς το παιδί του οδήγησαν τα βήματα του στον Χριστό. Εδώ δούλεψε πολύ και ο διάβολος. Δεν άκουγε με τίποτα τις διαταγές των Μαθητών να φύγει από το παιδί. Τροφοδοτούσε έτσι την απιστία του πατέρα. Πόσα τεχνάσματα δεν μηχανεύεται ο Διάβολος για να μην αφήσει την πίστη να φωλιάσει στην ψυχή του ανθρώπου! Ευτυχώς δεν τα κατάφερε στη περίπτωση αυτού του πατέρα. Μετά την αδυναμία των μαθητών, θα μπορούσε να είχε φύγει. Θα μπορούσε να δώσει την μεγαλύτερη χαρά στον διάβολο, επιλέγοντας  την απιστία.                                   

Φαίνεται εδώ καθαρά πως δούλευε πεισματικά ο διάβολος, αλλά του χαλούσε τη δουλειά ο Θεός. Ακριβώς την ώρα που χρειαζόταν ήλθε ο Χριστός. «Τί συζητάτε μεταξύ σας;»  ρωτάει τους μαθητές. Δεν πρόλαβε να πάρει την απάντηση και ακούστηκε ικετευτική η φωνή του πατέρα να τον παρακαλεί να θεραπεύσει το παιδί του. Τον  έσωσε η επέμβαση του Χριστού. Ο Χριστός έδιωξε το δαιμόνιο από το παιδί, έδιωξε όμως και την απιστία από το μυαλό του πατέρα.                             

Στις λεπτομέρειες του Ευαγγελίου ευρίσκεται το μεγαλείο του αγαπητοί αδελφοί. Το ότι είναι θεϊκό βιβλίο, θα το καταλάβεις αν προσέξεις, τις λεπτομέρειές του. Μην τρέχεις όταν το διαβάζεις ή όταν το ακούς. Προσπάθησε να γνωρίσεις αυτά που διαβάζεις. Και μιας και μιλάμε για λεπτομέρειες, ας δούμε  και μια άλλη απ’ αυτές που κρύβεται στο σημερινό Ευαγγέλιο, που την αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Τον Χριστό δεν τον πλησίασε απλώς ο πονεμένος πατέρας, αλλά «προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν». Γονατιστός  έπεσε μπροστά στα πόδια του Χριστού αυτός ο πατέρας. Γονυπετών!  Πόσα δεν λέει αυτή η λέξη!  Για να γονατίσεις πρέπει να ταπεινωθείς. Και μάλιστα μπροστά σε κόσμο. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να είχε έλλειψη πίστεως, φαίνεται όμως ότι είχε περίσσευμα  ταπείνωσης. Γι’ αυτό βρήκε κατάλληλο έδαφος η παρατήρηση του Χριστού «εάν μπορείς να πιστέψεις». Εάν δεν είχε ταπείνωση ο πατέρας θα μπορούσε να προσβληθεί και να σηκωθεί να φύγει. Η ταπείνωση τον κράτησε και του έδωσε  τη δύναμη να εξομολογηθεί και να ομολογήσει την δυσπιστία του. «Πιστεύω λίγο Κύριε, δώσε μου περισσότερη πίστη». 

Αγαπητοί αδελφοί, είπαμε στην αρχή ότι για να συμμετέχουμε αληθινά στα γεγονότα της Μ. Εβδομάδος μας χρειάζεται πολλή και ζωντανή πίστη. Από το περιεχόμενο του σημερινού Ευαγγελίου βγαίνει το συμπέρασμα ότι τελικά η πίστη είναι δώρο του θεού. Ο πατέρας παρακαλεί  τον Χριστό να του αυξήσει την πίστη του. Η λίγη πίστη του εμπόδιζε τη θεραπεία του παιδιού του. Μόλις ζήτησε από τον Χριστό πίστη και την πήρε, κατατροπώθηκε η δύναμη του διαβόλου και έφυγε  μέσα από το παιδί.      

          Αυτό να ζητάμε και εμείς από τον Χριστό. Να αυξάνει την πίστη μας. Μαζί με την προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με» ας προσθέτουμε και το αίτημα του πατέρα που ακούσαμε. «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Με δυνατή πίστη στη θεότητα του Χριστού, θα συμμετέχουμε πολύ διαφορετικά στα γεγονότα της Μ. Εβδομάδας.

 

Αμήν.

Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Μαρτίου 2026

 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 17 - 31

17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν, ἐγὼ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 17 - 31

17 Καὶ ἀπεκρίθη ἕνας ἀπὸ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ εἶπε· Διδάσκαλε, σοῦ ἔφερα τὸν υἱόν μου, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ πνεῦμα πονηρόν, τὸ ὁποῖον τοῦ ἐπῆρε καὶ τὴν λαλιάν. 18 Καὶ εἰς ὅποιο μέρος τὸν πιάσῃ, τὸν ρίπτει κάτω καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τὰ δόντια του καὶ γίνεται ξηρὸς καὶ ἀναίσθητος. Καὶ εἶπα εἰς τοὺς μαθητάς σου νὰ τὸ βγάλουν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν. 19 Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν καὶ εἶπεν· Ὦ γενεά, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. Καὶ τὸν ἔφεραν εἰς αὐτόν. 20 Καὶ ὅταν τὸ πονηρὸν πνεῦμα εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀμέσως ἐτάραξε μὲ σπασμοὺς τὸν νέον, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔπεσεν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐκυλίετο καὶ ἔβγαζεν ἀφροὺς ἀπὸ τὸ στόμα. 21 Καὶ ἠρώτησεν ὁ Κύριος τὸν πατέρα του· Πόσος καιρὸς εἶναι ἀφ’ ὅτου τοῦ συνέβη τοῦτο; Ἐκεῖνος δὲ εἶπεν· Ἀπὸ μικρὸ παιδί. 22 Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἔρρινε καὶ εἰς φωτιὰ καὶ εἰς νερά, διὰ νὰ τὸν θανατώσῃ. Ἀλλ’ ἐὰν μπορῇς νὰ κάμῃς τίποτε, λυπήσου μας καὶ βοήθησέ μας. 23 Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τοῦτο· Ἐὰν ἠμπορῇς σὺ νὰ πιστεύσῃς, ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει. 24 Καὶ ἀμέσως ἐφώναξεν ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μὲ δάκρυα καὶ εἶπε· Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ βοηθήσῃς. Βοήθησέ με νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστίαν μου καὶ ἀναπλήρωσε σὺ τὴν ἔλλειψιν τῆς πίστεώς μου. 25 Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἔτρεχεν ἐκεῖ καὶ ἐμαζεύετο πολὺς λαός, ἐπέπληξε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ εἶπεν εἰς αὐτό· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κουφόν, ἐγὼ σὲ διατάσσω, ἔβγα ἀπὸ αὐτὸν καὶ μὴν ἔμβῃς πλέον εἰς αὐτόν. 26 Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξε τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ τὸν ἐσπάραξε πολύ, ἐβγῆκε. Καὶ ἔγινεν ὁ νέος σὰν νεκρός, ὥστε ἔλεγαν πολλοί, ὅτι ἀπέθανε. 27 Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀφοῦ τὸν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἐκεῖνος ἐστάθη ὄρθιος. 28 Καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἐμβῆκεν εἰς κάποιο σπίτι, τὸν ἠρώτων ἰδιαιτέρως οἱ μαθηταί του· Διατὶ ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ βγάλωμεν τὸ πονηρὸν πνεῦμα; 29 Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Αὐτὸ τὸ εἶδος τοῦ δαιμονίου δὲν βγαίνει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μὲ προσευχὴν συνοδευομένην καὶ μὲ νηστείαν, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοιαν ὅσον τὸ δυνατὸν ἐλαφροτέραν καὶ περισσότερον προσηλωμένην εἰς τὸν Θεόν. 30 Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπ’ ἐκεῖ, ἐπήγαιναν ἀθόρυβα διὰ τῆς Γαλιλαίας ἀκολουθοῦντες τὴν δυτικὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου. Καὶ δὲν ἤθελε νὰ τοὺς μάθῃ κανείς, ὅτι διέβαιναν. 31 Τοῦτο δὲ διότι ἤθελε νὰ εἶναι μόνος του μετὰ τῶν μαθητῶν του, τοὺς ὁποίους συστηματικῶς πλέον ἐδίδασκε καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, παραδίδεται μετ’ ὀλίγον εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπων, καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ ἀφοῦ θανατωθῇ, τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15/03/2026 / Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ   Γ’  ΝΗΣΤΕΙΩΝ       15-3-2026

«Καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»

 

          Όλοι μας, αγαπητοί αδελφοί, θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί. Όλοι επιθυμούμε να ακολουθούμε στη ζωή μας τον Χριστό και να εφαρμόζουμε τις εντολές του Ευαγγελίου Tου και Tον παρακαλούμε θερμά να μας βοηθάει για να πραγματοποιούμε τον πόθο μας αυτό .

Σήμερα η εκκλησία, έβαλε στο μέσον του ναού τον Σταυρό του Χριστού και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε. Με το Ευαγγελικό ανάγνωσμα που όρισε να διαβάζεται, μας λέει ότι για να επιτύχετε το στόχο σας να ακολουθείτε στη ζωή σας τον Χριστό, χρειάζεται να έχετε κάποιες προϋποθέσεις. Δύο από αυτές είναι, πρώτον, να αποκτήσετε μεγάλη ταπείνωση. Να έχετε τόσο μικρή ιδέα για τον εαυτό σας, που να φτάσετε στο σημείο να τον απαρνηθείτε. Όποιος θέλει να είναι μαθητής μου λέει ο Χριστός, ας διακόψει κάθε φιλία και σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του. « Ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν». Δεύτερη προϋπόθεση είναι να πάρετε την σταθερή απόφαση να σηκώσετε τον σταυρό σας, δηλαδή να υποστείτε για μένα, κάθε θλίψη και δοκιμασία. «Καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»

Επειδή αγαπητοί αδελφοί είναι κάπως δύσκολο να κατανοήσουμε αυτά τα λόγια του Χριστού, θα καταφύγουμε στην Καινή Διαθήκη για να δούμε πώς κατάφεραν οι Απόστολοι και κυρίως ο Απόστολος Παύλος, να σηκώσουν στον σταυρό των θλίψεων και των δυσκολιών που αντιμετώπισαν στη ζωή τους. Το ότι οι χριστιανοί θα αντιμετωπίσουν θλίψεις και δυσκολίες στη ζωή τους αυτό είναι βέβαιο γιατί μας το προείπε ο Χριστός. Είπεν ο Κύριος:  «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν». Αφού οι άνθρωποι της αμαρτίας καταδίωξαν εμένα, είναι επόμενο να καταδιώξουν και να δυσκολέψουν κι εσάς που είσθε μαθητές μου. Το είπε ακόμη πιο καθαρά στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε».

Ο Απόστολος των εθνών, γράφοντας προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, δείχνει πόσο αληθινή ήταν αυτή η προφητεία του Χριστού. « Θλιβόμαστε σε κάθε τόπο και περίσταση» λέει. Πολλές φορές είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα, που βρισκόμαστε σε «απορία», δεν ξέρουμε δηλαδή τί να κάνουμε από τα μεγάλα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας. Όπου κι αν βρεθούμε μας καταδιώκουν οι άνθρωποι. Οι εβραίοι μας καταδιώκουν, γιατί μας θεωρούν βλάσφημους, αφού δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας. Οι ειδωλολάτρες, γιατί αδυνατούν να πιστέψουν στην ανάσταση των νεκρών. Οι εξουσιάζοντες Ρωμαίοι μας καταδιώκουν, γιατί θέλουν να λατρεύουμε και να προσκυνούμε τον Καίσαρα σαν θεό ! Όλοι μας καταδιώκουν. Κάθε μέρα ζούμε με την εντύπωση ότι είναι η τελευταία μέρα της ζωής μας, αφού ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουμε να μας σκοτώσουν. «ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν.»

Στη δεύτερη προς Κορινθίους επιστολή διαβάζουμε: «Εμείς οι απόστολοι με υπομονή υποφέρουμε θλίψεις, δοκιμασίες, δαρμούς , φυλακίσεις, καταδιώξεις, κόπους, αϋπνίες, στερήσεις φαγητού.» Στην ίδια επιστολή, υπερασπιζόμενος το αποστολικό του αξίωμα αναφέρει αυτά που υπέφερε στο ιεραποστολικό του έργο: «Υπέφερα κτυπήματα υπερβολικά, φυλακίσεις, κινδύνους θανάτου πολλές φορές. Από τους Ιουδαίους πέντε φορές μαστιγώθηκα με «τεσσαράκοντα παρά μίαν» μαστιγώσεις. Τρείς φορές ραβδίστηκα. Μια φορά λιθοβολήθηκα. Τρείς φορές ναυάγησα. Ένα ημερονύκτιο πάλευα στο πέλαγος. Οδοιπορίες με κινδύνους από ποταμούς. Με κινδύνους από ληστές. Με κινδύνους από το γένος μου. Με κινδύνους από τους εθνικούς. Με κινδύνους στην πόλη, στην ερημιά, στη θάλασσα. Με κινδύνους ακόμη και από δικούς μας ψευδαδελφούς.»

Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά αγαπητοί αδελφοί; Για να περιγράψουμε το βάρος του σταυρού που σήκωσαν οι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι του Θεού και να γνωρίσουμε ότι αν σηκώνουμε εμείς ένα σταυρό, υπάρχουν άλλοι και μάλιστα Άγιοι, οι οποίοι σήκωσαν πολύ βαρύτερο σταυρό από μας.

Και ποιος είναι ο σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε εμείς; Ποιες είναι οι θλίψεις και οι δυσκολίες που συνθέτουν τον δικό μας σταυρό; Θλίψη είναι η αρρώστια που σε έχει καθηλωμένο στο κρεβάτι και σε βασανίζει. Θλίψη είναι η αρρώστια του παιδιού σου και των αγαπημένων σου προσώπων. Σταυρός είναι η φτώχια και η αδυναμία σου να συντηρήσεις την οικογένειά σου. Σταυρός βαρύς είναι οι προσβολές που σου προξενούν οι άλλοι άνθρωποι. Σταυρός και δοκιμασία είναι να χάσεις την περιουσία σου, τα υπάρχοντά σου. Σταυρός δυσβάσταχτος, είναι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων σου. Θλίψεις σου προξενούν οι άνθρωποι, όταν σε περιφρονούν και δεν σε αγαπούν. Χίλιες δυο δυσάρεστες περιστάσεις μπορούν να γεμίσουν την καρδιά σου με πόνο και λύπη. Όλα αυτά και άλλα πολλά, είναι εκείνα που μπορούν να ονομαστούν και να είναι ο σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε με θάρρος, με πίστη και με εμπιστοσύνη στη βοήθεια του Θεού. Ο καθένας σηκώνει το δικό του σταυρό. Άλλος βαρύτερο και άλλος ελαφρύτερο. Ο ένας είναι ξύλινος, ο άλλος σιδερένιος , ο άλλος μαρμάρινος.

          Αλλά δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία να γνωρίσουμε τους σταυρούς που σήκωσαν οι άλλοι. Αξία μεγάλη έχει το να μάθουμε πώς σήκωσαν τον σταυρό τους! Από πού αντλούσαν δύναμη, για να φέρουν στους ώμους τους τόσο μεγάλο βάρος. Θα ανατρέξουμε και πάλι στην Αγία Γραφή για να βρούμε απάντηση στο ερώτημά μας. Να ακούσουμε κατ΄ αρχήν την παρηγορητική υπόσχεση του Χριστού που βρίσκεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: « Εφόσον είστε μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη. Αλλά έχετε θάρρος. Εγώ νίκησα τον κόσμο και με την νίκη μου αυτή εξασφάλισα και για σας τον θρίαμβο και την δόξα» (Ιωάν. 16,33). Να δούμε τί λένε και οι Απόστολοι για το θέμα αυτό. Στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή διαβάζουμε: «Μπορεί από τις θλίψεις και τις δυσκολίες να φθείρεται το σώμα μας, το πνεύμα μας όμως ανανεώνεται». Και συμπληρώνει ο Απόστολος: «Οι θλίψεις γρήγορα περνούν και γι’ αυτό είναι ελαφρές. Οι δυσκολίες μας ετοιμάζουν σε μεγάλο βαθμό αιώνια δόξα». Σε άλλο σημείο διαβάζουμε το εκπληκτικό: « Ο Χριστός κάθε φορά θεραπεύει με τις δυσκολίες και τα δυσάρεστα. Αυτή η Θεία επέμβαση, μας οδηγεί στο να ευχαριστούμε και να δοξάζουμε τον Θεό». Δηλαδή οι Απόστολοι έβλεπαν τις θλίψεις της ζωής σαν αφορμή να ευχαριστήσουν και να δοξολογήσουν τον Θεό, αφού Αυτός γρήγορα θα τους έπαιρνε τις θλίψεις και τις δυσκολίες κάνοντας τον σταυρό τους ελαφρύτερο. Τι φωτεινό παράδειγμα! Να εκμεταλλεύεσαι τις δυσκολίες της ζωής, για να δοξάσεις και να ευχαριστήσεις τον Θεό! Να νιώθεις το χέρι του Θεού να σε βοηθάει, να σηκώσεις τον σταυρό σου με υπομονή και να μη λείπει από το στόμα σου και από την καρδιά σου το «Δόξα τω Θεώ». Μας συμβουλεύει ο Απόστολος των Εθνών: «Να προσηλώνουμε το βλέμμα μας στα αιώνια, σ’αυτά που δεν φαίνονται και αισθανόμαστε τις θλίψεις μας να γίνονται ελαφρότερες». Και συνεχίζει να μας δίνει θάρρος στον αγώνα μας λέγοντας: «Ποιος θα μπορέσει να μας χωρίσει από τον Χριστό που τόσο μας αγαπάει. Θλίψη ή στενοχώρια, ή διωγμός, ή πείνα, ή γυμνότητα, ή κίνδυνος, ή μάχαιρα». Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να μειώσει την αγάπη του Χριστού προς εμάς. Η αίσθηση ότι ο Χριστός μάς αγαπάει υπερβολικά, κάνει τον σταυρό μας ελαφρύτερο. Κάθε φορά που ο Θεός βάζει πλάτη για να γίνει ο σταυρός μας ελαφρύτερος, το εκλαμβάνουμε ως ευεργεσία και γι’ αυτό Τον ευχαριστούμε .

«Καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Σηκώνουμε τον σταυρό των θλίψεων και των δυσκολιών μας αγαπητοί αδελφοί και ακολουθούμε τον Χριστόν. Το βλέμμα μας το έχουμε στραμμένο στα αιώνια και όχι στα πρόσκαιρα. Στα μη βλεπόμενα και όχι στα βλεπόμενα. Το τέρμα αυτής της διαδρομής είναι η ανάσταση και η Βασιλεία του Θεού. Ακούσαμε τον Απόστολο να μας λέει ότι εάν έχουμε το βλέμμα στραμμένο σε εκείνα που δεν φαίνονται, οι δυσκολίες και το βάρος των θλίψεων, είναι ελαφρύτερα. Και ο Χριστός διαβεβαιώνει: «Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».

          Με τη βοήθεια του Χριστού γίνονται όλα, γιατί Εκείνος είπε: «Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν».

          Εάν αδερφέ σε γονατίζει το βάρος του σταυρού σου, σήκωσε το βλέμμα ψηλά, και θα νιώσεις το χέρι του Χριστού να σηκώνει Εκείνος τον σταυρό σου. Μη ξεχάσεις ποτέ να του πεις από τα βάθη της καρδιάς σου: «Σ΄ευχαριστώ Κύριε».

Αμήν.

 

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Μαρτίου 2026

 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Η´ 34 - 38

34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Η´ 34 - 38

34 Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ γίνῃ ὀπαδός μου καὶ νὰ μὲ ἀκολουθῇ ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψῃ κάθε φιλίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν διεφθαρμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἑαυτόν του καὶ ἀς λάβῃ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ ὄχι μόνον πᾶσαν θλῖψιν καὶ δοκιμασίαν, ἀλλὰ καὶ θάνατον σταυρικὸν ἀκόμη, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθῇ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου. 35 Μὴ διστάσῃ δὲ κανεὶς νὰ κάμῃ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι, ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, θὰ χάσῃ τὴν πνευματικὴν καὶ μακαρίαν καὶ αἰωνίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως χάσῃ καὶ θυσιάσῃ τὴν ζωήν του διὰ τὴν ὁμολογίαν καὶ ὑπακοήν του εἰς ἐμὲ καὶ τὸ εὐαγγέλιόν μου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ψυχήν του ἐν τῷ μέλλοντι βίῳ, ὅπου θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα. 36 Ἐκείνη δὲ ἡ σωτηρία εἶναι τὸ πᾶν. Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὅλον αὐτὸν τὸν ὑλικὸν κόσμον, καὶ εἰς τὸ τέλος χάσῃ τὴν ψυχήν του, ἡ ὁποία ὡς πνευματικὴ καὶ αἰώνια δὲν συγκρίνεται μὲ κανὲν ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τοῦ φθαρτοῦ κόσμου ἀγαθά; 37 Ἢ ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσῃ τὴν ψυχήν του, τί θὰ δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἑξαγοράσῃ αὐτὴν ἀπὸ τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν; 38 Ὁρισμένως δὲ θὰ χάσῃ τὴν ψυχήν του ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὰς περιφρονήσεις καὶ τοὺς χλευασμοὺς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενεᾶς αὐτῆς, ποὺ ἀπεστάτησεν ἀπὸ τὸν πνευματικόν της νυμφίον καὶ εἶναι ἁμαρτωλός, αὐτὸν θὰ τὸν ἐντραπῇ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξῃ ὡς μὴ ἰδικόν του, ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος τὴν δόξαν τοῦ Πατρός του.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 08/03/2026 / Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                            08/03/2026

« Και πάντες εδόξαζον τον Θεόν…»

Ο Χριστός μας, αγαπητοί αδελφοί, δεν άφηνε ποτέ ευκαιρία να πάει χαμένη, προκειμένου να αποκαλύπτει τη θεότητά Του, για να νιώθουν οι άνθρωποι ότι είναι κοντά τους, πρόθυμος να τους γεμίσει με τη χαρά Του, χαρίζοντάς τους την ψυχική και την σωματική υγεία τους.

          Σήμερα ο ευαγγελιστής Μάρκος μάς διηγήθηκε ένα γεγονός που έγινε στην Καπερναούμ, κατά το οποίο ο Χριστός, φανέρωσε ακριβώς την θεϊκή Του ιδιότητα, κάνοντας τον κόσμο που απολάμβανε την παρουσία Του και την ομιλία Του, να εξίσταται και να δοξάζει τον Θεό.

          Ο Χριστός μας λοιπόν βρισκόταν μέσα σε ένα σπίτι διδάσκοντας το λαό με τα θεϊκά Του λόγια. Όταν μαθεύτηκε η εκεί παρουσία Του, συγκεντρώθηκε τόσος πολύς κόσμος, που δεν μπορούσε κανείς να πλησιάσει ούτε κοντά στην πόρτα. Εκεί σ’ αυτό το σπίτι, μπροστά στα μάτια όλων αυτών των ανθρώπων, θα γίνουν 4 θαύματα, τόσο ζωντανά που θα παρακινήσουν όλο αυτό το πλήθος, στο να εκφράσουν τον θαυμασμό τους και να δοξάζουν όλοι μαζί φωναχτά το Θεό.

          Στην πόλη αυτή της Καπερναούμ, έμενε και κάποιος που ήταν παράλυτος, καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Τέσσερις καλοί άνθρωποι, όταν έμαθαν πως ο Χριστός ήταν στο συγκεκριμένο σπίτι, παίρνουν αυτόν τον παράλυτο να τον πάνε εκεί να τον θεραπεύσει. Επειδή, από τον πολύ κόσμο, δεν μπορούσαν να περάσουν από την πόρτα, ανέβηκαν στην οροφή, άνοιξαν μια μεγάλη τρύπα και από εκεί κατέβασαν με σχοινιά τον παραλυτικό μπροστά στο Χριστό. Από το σημείο αυτό, αρχίζει το πρώτο θαύμα. Σημειώνει ο ευαγγελιστής «Ιδών δε ο Ιησούς την πίστην αυτών…» δηλαδή ο Χριστός διάβασε την καρδιά και το μυαλό τους. Μόνον ο Θεός έχει τη δύναμη να ξέρει τι γίνεται στο βάθος της ύπαρξης των ανθρώπων. «Ιδών δε ο Ιησούς…». Το θεϊκό Του πνεύμα μπήκε μέσα στο πνεύμα αυτών των ανθρώπων και είδε να υπάρχει εκεί, η πίστη στην θεότητά Του. Όχι μόνο η φιλανθρωπία τους, αλλά και η βεβαιότητά τους ότι αυτός είναι ο Θεός, τους έκανε να είναι σίγουροι ότι Αυτός θα θεραπεύσει τον φίλο τους.

          Στη συνέχεια θα γίνει το δεύτερο θαύμα. Σαν Θεός ο Χριστός γνώριζε ότι η παραλυσία του ανθρώπου που είχε μπροστά Του, προήλθε από τις αμαρτίες του. Τις απροσεξίες του. Γι’ αυτό τι του λέει; « Τέκνον αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου». Παιδί μου παράλυσες γιατί κυλίστηκες στο βούρκο των αμαρτιών. Τώρα λοιπόν, εγώ θεραπεύω πρώτα την αιτία της αρρώστιας σου. Σου συγχωρώ τις αμαρτίες σου. Αυτό είναι το δεύτερο θαύμα. Ο Χριστός κάνει κάτι που μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει. Όχι μόνο τότε, αλλά πάντοτε ο Θεός αγαπάει τους ανθρώπους και εάν Τον πλησιάσουμε με πίστη και ταπείνωση, είναι πρόθυμος να πει σε όλους μας «Τέκνον αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου…». Ενώ γινόταν αυτά τα θαύματα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, κάποιοι Γραμματείς κρατούσαν ερμητικά κλειστές τις πόρτες της καρδιάς τους και δεν άφηναν να μπει μέσα τους το θεϊκό φως του Χριστού. Σκέπτονταν λοιπόν και έλεγαν μέσα τους : «Τι ούτος λαλεί βλασφημίας; Τι δύναται αφιέναι αμαρτίας, ειμί εις ο Θεός;» . Ποιος είναι αυτός που συγχωρεί αμαρτίες; Μόνο ο Θεός μπορεί να δίνει συγχώρηση. Σ’ αυτό το σημείο γίνεται το τρίτο θαύμα. Ο Χριστός προηγουμένως διάβασε τις καρδιές των καλών ανθρώπων που κουβάλησαν τον παράλυτο. Τώρα διαβάζει τις διεστραμμένες καρδιές των Γραμματέων που κάνουν βλάσφημους λογισμούς γι’ Αυτόν. «Επιγνούς ο Ιησούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς…» , στρέφεται και ελέγχοντας τους για την διαστροφή τους, τους λέει: Θέλετε να δείτε ότι μπορώ και τις αμαρτίες να συγχωρώ και τις αρρώστιες να θεραπεύω; Θέλετε να διαπιστώσετε ότι μπορώ και τις ψυχές να καθαρίζω και τα σώματα να απαλλάσσω από τις αρρώστιες; Τότε κάνει το τέταρτο θαύμα. Στρέφεται προς τον παράλυτο και του λέει: « Σοι λέγω έγειρε και άρον τον κρέβατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου. Και ηγέρθη ευθέως…». Αμέσως έγινε καλά ο παραλυτικός. Ο θεϊκός λόγος του Χριστού συνέσφιξε τα παράλυτα νεύρα και τους μύες του δυστυχισμένου ανθρώπου. Η υγεία φώλιασε και πάλι στο κορμί του. Παίρνει το κρεβάτι στα θεραπευμένα χέρια του. Ανοίγει διάδρομο ανάμεσα από το πλήθος και φεύγει για το σπίτι του. Όλοι μένουν αποσβολωμένοι. Από την καρδιά και από τα χείλη όλων ακούγεται το «Δόξα τω Θεώ».

          Ποιος από μας αγαπητοί αδελφοί δεν θα ήθελε να βρίσκεται σε μια γωνιά αυτής της μεγάλης αίθουσας, εκείνου του σπιτιού της Καπερναούμ! Ποιος από μας δεν θα επιθυμούσε να μετράει ένα προς ένα τα θαύματα που μας περιγράφουν και οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές. Και ο Ματθαίος και ο Μάρκος και ο Λουκάς!

          Ο προσεκτικός μελετητής αγαπητοί αδελφοί μπορεί να βρει ακόμη ένα θαύμα στις διηγήσεις και των τριών ευαγγελιστών. Ποια είναι η δύναμη εκείνη που τραβούσε τον κόσμο κοντά στο Χριστό; Τι έκανε το πλήθος των ανθρώπων να συνωστίζεται γύρω Του, άλλοτε στην παραλία, άλλοτε στην έρημο, άλλοτε στην συναγωγή, σήμερα μέσα στο σπίτι της Καπερναούμ; Γινόταν αυτό ακριβώς, γιατί ο λόγος του δεν ήταν ανθρώπινος, ήταν θεϊκός. Το ομολογούσαν οι ίδιοι οι ακροατές του. Έλεγαν ότι αυτός δεν ομιλεί όπως οι Γραμματείς και οι διδάσκαλοι του λαού, αλλά μιλάει «ως εξουσίαν έχων». Έχει κάποια θεϊκή δύναμη και εξουσία ο λόγος του. Ενσταλάζει στις καρδιές των ακροατών του μια ανερμήνευτη γλυκύτητα. Ακόμα και ο ελεγκτικός του λόγος έχει μέσα του αγάπη και πατρική στοργή.

          Όταν οι άρχοντες έστειλαν τους ανθρώπους τους να Τον συλλάβουν, έγινε το εξής : Όταν έφτασαν αυτοί εκεί που ήταν ο Χριστός, άκουσαν για λίγα λεπτά το λόγο Του και σαγηνεύτηκαν τόσο πολύ, που πέταξαν τα σχοινιά και τα ξύλα που κρατούσαν για να Τον δέσουν και επέστρεψαν άπρακτοι. Όταν τους ρώτησαν τα αφεντικά τους, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι γιατί δεν τον φέρατε δεμένο όπως σας διατάξαμε, εκείνοι απάντησαν : «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωαν.Ζ’46). Δεν ακούσαμε ποτέ κανέναν να μιλάει όπως μιλάει αυτός που μας στείλατε να συλλάβουμε. Ο λόγος του Χριστού ήταν θεϊκός!

          Αγαπητοί αδελφοί, τελικά πέντε θαυμαστά γεγονότα μας διηγήθηκε σήμερα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Το ένα είναι ότι ο Χριστός μιλάει θεϊκά και γι’ αυτό γίνεται το αδιαχώρητο όποτε ανοίξει το στόμα Του, όπως σήμερα στο σπίτι της Καπερναούμ. Το δεύτερο, διαβάζει την πίστη μέσα στις καρδιές των τεσσάρων που κουβάλησαν τον παράλυτο. Το τρίτο, συγχωρεί τις αμαρτίες του που είναι η αιτία της παραλυσίας του. Το τέταρτο, μπαίνει μέσα στις καρδιές των Γραμματέων και τους επιπλήττει για τους βλάσφημους λογισμούς τους. Και τέλος , το πέμπτο, θεραπεύει το παράλυτο σώμα του δυστυχισμένου εκείνου κατοίκου της Καπερναούμ.

          Αν ήμαστε λοιπόν κι εμείς μέσα σ’ αυτό το σπίτι κι εάν παρακολουθούσαμε τα πέντε αυτά θαύματα, οπωσδήποτε θα δοξάζαμε τον Θεό και θα Τον ευχαριστούσαμε.

          Γι’ αυτό και τότε και πάντοτε ο Χριστός επιτρέπει να γίνονται θαύματα, για να φανερώσει την παρουσία του ανάμεσά μας. Να γεμίσει την καρδιά μας με τη δική του την άρρητη χαρά και να μας παρακινήσει να αναφωνούμε συνέχεια: «Δόξα τω Θεώ».

          Αμήν!

Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026

 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 - 12

1 Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - λέγει τῷ παραλυτικῷ· 11 Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι Οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 - 12

1 Καὶ ὕστερα ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὴν Καπερναούμ· καὶ ἔγινε γνωστόν, ὅτι εἶναι εἰς κάποιαν οἰκίαν. 2 Καὶ ἀμέσως ἐμαζεύθησαν πολλοί, ὥστε ἀφοῦ ἐγέμισεν ἡ οἰκία, νὰ μὴ χωροῦν πλέον τὸν λαὸν οὔτε τὰ πλησίον τῆς θύρας μέρη. Καὶ τοὺς ἐδίδασκε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. 3 Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ ἔφεραν κάποιον παραλυτικόν, ποὺ τὸν ἐσήκωναν ἐπάνω εἰς κρεββάτι τέσσαρες. 4 Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠμποροῦσαν ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ νὰ τὸν πλησιάσουν, ἐξεσκέπασαν τὴν σκέπην εἰς τὸ μέρος, ὅπου ὁ Κύριος εὑρίσκετο καί, ἀφοῦ ἤνοιξαν τρῦπαν, ἔρριψαν κάτω σιγὰ τὸ κρεββάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἦτο ἑξαπλωμενος ὁ παραλυτικός. 5 Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν, ποὺ εἶχαν καὶ ὁ παραλυτικὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς ἀνησυχίαν, μήπως αἱ ἁμαρτίαι του γίνουν ἐμπόδιον εἰς τὴν θεραπείαν του· τέκνον, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς σωματικῆς σου παραλύσεως. 6 Ἦσαν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ διελογίζοντο εἰς τὸ ἐσωτερικόν των καὶ εἰς τὰς διανοίας των· 7 Διατὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὁμιλεῖ ἔτσι καὶ ἐκστομίζει βλασφημίας; Ποῖος ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, παρὰ μόνον ἕνας, ὁ Θεός; 8 Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη ὑπερφυσικῶς μὲ τὸ φωτιζόμενον ἀπὸ τὴν θεότητά του πνεῦμα του, ὅτι αὐτοὶ διαλογίζονται μέσα τους ἔτσι, καὶ τοὺς εἶπε· Διατὶ δέχεσθε καὶ κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμοὺς μέσα εἰς τὰς καρδίας σας; 9 Τί εἶναι εὐκολώτερον, τὸ νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικὸν εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ τελευταῖον τοῦτο. 10 Διὰ νὰ μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἐπὶ τῶν νεφελῶν ὡς Κριτὴς ἔνδοξος, ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· 11 Εἰς σέ, ποὺ πιστεύεις, ὁμιλῶ· σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸν οἶκον σου. 12 Καὶ ἐσηκώθη ἀμέσως καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο ἐμπρὸς εἰς ὅλους, ὥστε τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια των καὶ κατεπλάγησαν ὅλοι καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν λέγοντες, ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν εἴδαμεν ἔτσι, παραλυτικὸς μὲ μίαν προσταγὴν νὰ σηκώνεται ἀμέσως ὑγιὴς καὶ νὰ περιπατῇ.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/03/2026 - Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ / ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας        01/03/2026

Η σημερινή ημέρα ονομάζεται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Σαν σήμερα το 787μ.Χ. οι Άγιοι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, καταδίκασαν όλες τις κακοδοξίες, όλες τις αιρέσεις, που δίδασκαν λανθασμένες διδασκαλίες για το πρόσωπο του Χριστού και κυρίως για το ότι αληθινά έγινε άνθρωπος. Οι Άγιοι Πατέρες καθιέρωσαν τις ορθές διδασκαλίες για το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Απεφάνθησαν ότι ο Ιησούς Χριστός μπορεί και πρέπει να εικονίζεται ως άνθρωπος, αφού πήρε από την Παναγία Παρθένο ολόκληρη την ανθρωπινή φύση. Δεν εικονίζεται ως Θεός, εικονίζεται ως άνθρωπος. Αυτό είναι μια τρανότατη ομολογία ότι ο Χριστός γενόμενος άνθρωπος, πήρε πάνω του όλους τους ανθρώπους για να τους σώσει. Αν απαγορεύεται να εικονίζεται ως άνθρωπος, τότε δεν πιστεύουμε στην ανθρωπότητά Του και επομένως δεν μπορούμε να ενωθούμε μαζί Του και άρα δεν θα σωθούμε. Μόνο η ένωση μας με το ανθρώπινο -αναστημένο- σώμα του Χριστού, εξασφαλίζει τη σωτηρία μας. Με την Ανάληψή Του μας ανεβάζει στους ουρανούς, μας καθιστά πολίτες της Βασιλείας Του. Μας θεώνει. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Εικονίζοντάς Τον λοιπόν ως άνθρωπο, και προσκυνώντας την εικόνα Του, ομολογούμε την πίστη μας σ’ Αυτόν ως Θεάνθρωπο. Όταν προσκυνούμε τις εικόνες, δεν προσκυνούμε το ξύλο και τα χρώματα. Η προσκύνησή μας ανάγεται στο εικονιζόμενο πρόσωπο, γράφει ο Μέγας Βασίλειος, και αυτό μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Μετά θα λατρεύουμε και θα προσκυνούμε τον Χριστό, πρόσωπο προς πρόσωπο. Όταν φιλάς τη φωτογραφία του παιδιού σου που λείπει, δεν φιλάς το χαρτί, φιλάς νοητά το παιδί σου. Απόδειξη, το ότι όταν έλθει το παιδί σου, φιλάς το παιδί σου και όχι τη φωτογραφία του.

Πολλοί χριστιανοί, εκείνη την εποχή, φοβούμενοι μην πέσουν στην ειδωλολατρία, καταπολέμησαν με πάθος αυτούς που προσκυνούσαν τις εικόνες. Τις πετούσαν στη θάλασσα. Χρειάστηκαν αγώνες 200 χρόνων για να επικρατήσει η ορθή διδασκαλία των Αγίων Πατέρων περί των εικόνων. Αυτοί που υπερασπιζόντουσαν την προσκύνηση των αγίων εικόνων, δεν υπερασπιζόντουσαν τα ξύλα και τα χρώματα, αλλά την δογματική διδασκαλία περί της ενανθρωπήσεως του Χριστού.

Σήμερα όμως δεν γιορτάζουμε μόνο την αναστήλωση των αγίων εικόνων, υπερασπιζόμαστε και όλα τα δόγματα, όλη τη διδασκαλία της Εκκλησίας, που κάθε φορά απαγγέλουμε με το σύμβολο της πίστεως μας, με το ΄΄Πιστεύω΄΄. Πάντοτε, όπως και σήμερα, ο διάβολος προσπαθεί να νοθεύσει την αληθινή διδασκαλία περί του Θεού, για να γκρεμίζει έτσι τις ψυχές των ανθρώπων στην απώλεια. Κατά καιρούς φύτρωναν οι διάφοροι Αιρετικοί, εγωιστές και πεισματάρηδες, οι οποίοι διέδιδαν δικές τους διδασκαλίες και παρέσυραν μαζί τους στην απώλεια, χιλιάδες χριστιανούς, που δεν ήταν καλά στηριγμένοι στην πίστη. Μαζεύονταν τότε οι Άγιοι Πατέρες, έκαναν τις Οικουμενικές Συνόδους και καθόριζαν επακριβώς την ορθή πίστη, την Ορθοδοξία. Και πάλι φύτρωνε κάποιος κακόδοξος αιρετικός και αναστάτωνε την Εκκλησία. Αυτό φαίνεται ότι θα γίνεται μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως, έχει οριοθετήσει όλη της την διδασκαλία περί της ορθής πίστεως και δεν δικαιολογείται πλέον κανείς να παρασύρεται από τη μία ή την άλλη αίρεση. Για να μην παρασύρεται κανείς χρειάζονται τα εξής:

1^ον Να γνωρίζει καλά την διδασκαλία της Εκκλησίας στα βασικά της σημεία. Για την Αγία Τριάδα. Για τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Για την Παναγία. Για τη Θεία Κοινωνία. Για τους Αγίους. Για την ψυχή και την αθανασία της. Για τη Δευτέρα Παρουσία. Για την αιώνια βασιλεία του Θεού. Και γενικά, όλες τις αλήθειες που βρίσκονται στην Αγία Γραφή και στην Ιερά παράδοση για τον Δημιουργό, τα δημιουργήματα και το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Και 2^ον  Όχι μόνο να γνωρίζει, αλλά και να ζει σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Οδηγός στη ζωή του να είναι το Ευαγγέλιο και οι βίοι των αγίων που εφήρμοσαν το Ευαγγέλιο στη ζωή τους.

Το κυριότερο απ’ όλα είναι να έχει συνεχή επικοινωνία με τον Χριστό δια της προσευχής. Ο χριστιανός αναφέρεται συνεχώς στον Χριστό και για τα ευχάριστα γεγονότα της ζωής του και για τα δυσάρεστα. Και για τα εύκολα και για τα δύσκολα. Για τα μικρά αλλά και για τα μεγάλα. Στο κέντρο της ζωής του χριστιανού είναι ο Χριστός. Είναι όπως λέμε «Χριστοκεντρικός». Η χριστιανική ζωή δεν διδάσκεται τόσο, όσο βιώνεται. Ο χριστιανός αποκτάει εμπειρία στη σχέση του με τον Χριστό. Όπως ο Απόστολος Παύλος, φτάνει στο σημείο να λέει ότι ο Χριστός ζει μέσα μου και εγώ μέσα στο Χριστό. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός.» Ο καθένας ζει και βιώνει την προσωπική του σχέση με τον Χριστό, με έναν τρόπο που είναι αποκλειστικά δικός του! Όπως μας περιγράφει σήμερα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Απόστολος Ανδρέας βρήκε τον Χριστό με το δικό του τον τρόπο και ο φίλος του ο Φίλιππος πάλι, εντελώς με τον δικό του τρόπο. Στον ένα έκανε θαύμα ο Χριστός για να γνωριστούνε, στον άλλον δεν χρειάστηκε θαύμα. Μόνο που Τον είδε και Τον άκουσε, πίστεψε πως ήταν ο Μεσσίας που περίμενε, ο Σωτήρας του κόσμου. Όσοι είναι οι χριστιανοί, τόσοι είναι και οι τρόποι συνάντησης με το Χριστό!

Όλη αυτή η διαδικασία της συνάντησης με τον Χριστό και της βιωματικής σχέσης του πιστού με τον Χριστό, πρέπει να γίνεται μέσα στα μυστήρια και τη ζωή της Εκκλησίας, γιατί αλλιώς καραδοκεί ο διάβολος και πολύ γρήγορα μπορεί να μας ρίξει στην αγκαλιά κάποιας αίρεσης. Οι Πατέρες της Εκκλησίας με τη ζωή τους και τη διδασκαλία τους, μας προφυλάσσουν να μη βρεθούμε έξω από τη μάντρα και μας κατασπαράξει κάποιος λύκος.

Όπως σε κάθε εποχή, έτσι και σήμερα πάμπολλες αιρέσεις προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την αληθινή πίστη και να αποπροσανατολίσουν τους χριστιανούς. Οι Ιεχωβάδες, οι Πεντηκοστιανοί, οι Παπικοί και πολλές άλλες αιρέσεις ζουν και βασιλεύουν στην Ορθόδοξη πατρίδα μας. Εκμεταλλεύονται το ότι οι ορθόδοξοι δεν ενδιαφέρονται πολύ για την ορθή πίστη τους και διεισδύουν στο ορθόδοξο ποίμνιο, αρπάζοντας όποιον βρουν χλιαρό και αδιάφορο. Και είναι πολύ σοβαρό αυτό το ατόπημα. Το να είσαι αμαρτωλός, κλέφτης, φονιάς, πόρνος ανήθικος, υπάρχει ελπίδα να μετανοήσεις και να σωθείς. Εάν πέσεις όμως στα δίχτυα κάποιας αιρέσεως, δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Βγαίνεις έξω από το κοπάδι, το ποίμνιο της Εκκλησίας και σε κατασπαράζει ο λύκος, ο διάβολος.

Η σημερινή ημέρας της Ορθοδοξίας λοιπόν, μας τονίζει ότι πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα στην πίστη μας. Προσηλωμένοι αδιάλειπτα στο Χριστό. Με τη θερμή προσευχή. Με τον τακτικό εκκλησιασμό μας. Με τη συνεχή Θεία Κοινωνία. Όχι μόνο να γνωρίζουμε αλλά και να βιώνουμε την Ορθοδοξία μας!

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Μαρτίου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Α´ 44 - 52

44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψῃ. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Α´ 44 - 52

44 Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀπεφάσισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ λέγει· Ἀκολούθησέ με εἰς τὸ ταξίδιον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κάμω. 45 Ἦτο δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ τὴν Βησθαϊδά, ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέου καὶ τοῦ Πέτρου. 46 Εὑρίσκει ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐκεῖνον, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραψεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν νόμον καὶ τὸν ὁποῖον προανήγγειλαν οἱ προφῆται, τὸν εὑρήκαμεν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. 47 Ἀλλ’ ὁ Ναθαναὴλ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, τὸ κακὸ καὶ ἄσημον αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγῇ τίποτε καλόν; Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Φίλιππος· Ἔλα καὶ ὅταν τὸν ἴδῃς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθῇς. 48 Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει δι’ αὐτόν· Νὰ ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει πονηρία καὶ ἀνειλικρίνεια, ἀλλ’ ὁ ὁποῖος μὲ εὐθύτητα ποθεῖ νὰ ἀνεύρῃ τὴν ἀλήθειαν. 49 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ναθαναήλ· Ἀπὸ ποὺ μὲ γνωρίζεις; Καὶ πῶς εἶσαι πληροφορημένος περὶ τῆς εἰλικρινείας τῶν ἀποκρύφων σκέψεων καὶ ἐλατηρίων μου; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Προτοῦ νὰ σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος, ὅταν μακρὰν ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου ἦσο κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν καὶ προσηύχεσο, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικὸν καὶ θεῖον μάτι μου σὲ εἶδα. 50 Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ναθαναὴλ καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, πράγματι σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἐπεριμέναμε σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας. 51 Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα, ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν, πιστεύεις; Θὰ ἴδῃς μεγαλύτερα καὶ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτά. 52 Καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι ἀπὸ τώρα, ποὺ ἤνοιξε κατὰ τὴν βάπτισίν μου ὁ οὐρανός, θὰ τὸν ἴδετε καὶ σεῖς ἀνοιγμένον καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ να ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος καὶ ὡς υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ πρόκειται νὰ ἔλθῃ πάλιν κριτὴς ἔνδοξος καθήμενος ἐπὶ τῶν νεφελῶν. Θὰ ἀνεβαίνουν δὲ καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι διὰ νὰ ὑπηρετοῦν αὐτὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν του.