ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/11/2026

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΛΟΥΚΑ       01/11/2026

«και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον»

          Η σημερινή ευαγγελική περικοπή αγαπητοί αδελφοί θεωρήθηκε από πολλούς σαν ένα παραθυράκι που άνοιξε ο Χριστός, για να δούμε τί γίνεται μετά τον θάνατον. Κυρίως για να μας διδάξει ότι η εδώ ζωή κάθε ανθρώπου, καθορίζει την ποιότητα της αιώνιας ζωής του μετά τον θάνατον. Ας ακούσουμε, με απλά λόγια, την παραβολή που είπε ο Χριστός όπως την κατέγραψε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

«Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλυφαν τις πληγές.

Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δαχτύλου του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά.» Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από εδώ σ’ εσάς να μην μπορούν, ούτε οι από εκεί μπορούν να περάσουν σ’ εμάς.»

Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων.» Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά.» «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί ˙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν.» Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δε θα πειστούν».

Από την παραβολή βγαίνουν πολλά συμπεράσματα αγαπητοί αδελφοί. Αρχικά παραδεχόμαστε το αυτονόητο, ότι όλοι οι άνθρωποι θα πεθάνουμε. Και οι φτωχοί και οι πλούσιοι. Και οι δίκαιοι και οι άδικοι. Επομένως δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι δεν τον αφορά το σημερινό ευαγγέλιο.

Δεύτερον: από την παραβολή που ακούσαμε, βγαίνει το συμπέρασμα ότι η εδώ ζωή μας καθορίζει το πώς θα ζήσουμε στην άλλη, στην αιώνια ζωή.

Τρίτον: μαθαίνουμε ότι όταν πεθάνει ένας δίκαιος, άγγελοι έρχονται και παίρνουν την ψυχή του, για να την μεταφέρουν στον κόλπο – στην αγκαλιά -  του Αβραάμ, δηλαδή στην ευχάριστη και ευλογημένη κατάσταση που επικρατεί από την ώρα του θανάτου του ανθρώπου μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Ενώ στον θάνατο του άδικου πλουσίου δεν εμφανίστηκαν οι άγγελοι. Δεν μας πληροφόρησε ο Χριστός σ’ αυτήν την περίπτωση τί γίνεται. Από την διδασκαλία των Πατέρων μαθαίνουμε ότι δαίμονες παραλαμβάνουν τις ψυχές των αδίκων.

Τέταρτον: ο τόπος όπου πήγε η ψυχή του δίκαιου Λαζάρου, ονομάζεται από τον Χριστό: κόλπος, αγκαλιά του Αβραάμ. Ενώ ο τόπος που βρέθηκε η ψυχή του άδικου – άσπλαχνου πλουσίου, ονομάζεται από τον ίδιο «τόπος της βασάνου» και τόπος όπου υποφέρει μέσα στη φωτιά. «Ότι οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη», λέει.

Πέμπτον: από τον στίχο 25 του κεφαλαίου 16 του ευαγγελίου του Λουκά που ακούσαμε στην παραβολή, φαίνεται καθαρά ότι τον τόπο όπου θα καταταγούμε μετά τον θάνατο μας τον προετοιμάζουμε εμείς οι ίδιοι από την εδώ , την επί γης ζωή μας. Λέγει ο Αβραάμ στον πλούσιο: «Εσύ βασανίζεσαι τώρα γιατί στη ζωή σου απολάμβανες όλες τις ηδονές, αδιαφορώντας για τον πόνο και τη δυστυχία των συνανθρώπων σου. Και ο Λάζαρος απολαμβάνει τώρα την ευτυχία, γιατί με υπομονή και χωρίς κακία και εκδίκηση, υπέφερε τη δική σου περιφρόνηση».

Έκτον: Από τα λόγια του πλούσιου, φαίνεται ότι οι ψυχές των αδίκων ταλαιπωρούνται πάρα πολύ. Ο πλούσιος ζητάει από τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να βρέξει λίγο το δάκτυλό του, για να του δροσίσει τη γλώσσα του. Το βάσανο του άδικου πλουσίου γίνεται ακόμη πιο ανυπόφορο, από την σκέψη ότι γι’ αυτόν ήταν πολύ εύκολο όταν ήταν στην ζωή, με τα πλούτη που είχε, να κάνει τόσες πολλές καλές πράξεις έτσι ώστε να κερδίσει τον παράδεισο. Εναγώνια είναι η κραυγή του «Πάτερ Αβραάμ ελέησον με!».

Έβδομον: Μαθαίνουμε ακόμη από την παραβολή ότι οι νεκροί θυμούνται την επί γης ζωή τους. Και τους ανθρώπους που έζησαν μαζί. Και παρακαλούν γι’ αυτούς. Ο πλούσιος παρακαλεί τον Αβραάμ να κάνει κάτι για να μην έλθουν και τα αδέλφια του στον «τόπον τούτον της βασάνου».

Όγδοον: Οι άδικοι βλέπουν την ευτυχία των δίκαιων και γίνεται ακόμη σκληρότερη η κόλασή τους. Ενώ οι δίκαιοι δεν βλέπουν τη δυστυχία των αδίκων, για να μην μειώνεται η αιώνια ευτυχία τους. Υπάρχει μεγάλη, αδιαπέραστη απόσταση μεταξύ κολάσεως και παραδείσου. «Μεταξύ ημών και υμών, χάσμα μέγα εστήρικται», λέγει ο πατριάρχης στον πλούσιο.

Ένατον: Εκεί στην αιώνια και αληθινή πραγματικότητα, επιβεβαιώνεται αυτό που κι εδώ στη ζωή γνώριζαν, αλλά δεν το εφάρμοζαν. Ότι δηλαδή, αν μετανοούσαν εδώ για την άστατη ζωή τους δεν θα βρισκόταν τώρα στον τόπο της βασάνου. Γι’ αυτό παρακαλεί ο πλούσιος τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο στα αδέλφια του για να μετανοήσουν, να αλλάξουν ζωή.

Δέκατον: Φαίνεται από το διάλογο μεταξύ Αβραάμ και πλουσίου, ότι κάτι γνώριζε για την κόλαση και τον παράδεισο, αλλά δεν το πίστευε. Προσπαθούσε να το σπρώχνει στο υποσυνείδητο, για να το ξεχνάει και να μην τον εμποδίζει να απολαμβάνει αχόρταγα τις παράνομες και ανήθικες ηδονές. Ξέρει πως και τα αδέλφια του έχουν τα ίδια μυαλά και γι’ αυτό παρακαλεί να γυρίσει πίσω στη ζωή ο Λάζαρος, για να τους ταρακουνήσει το έκτακτο αυτό γεγονός της Αναστάσεως ενός νεκρού και να μετανοήσουν. Ο πατριάρχης όμως γνώριζε καλύτερα απ’ αυτόν ότι έστω κι αν αναστηθεί κάποιος, το πιο σίγουρο θα ήταν ότι γρήγορα θα τον θανάτωναν, για να μην τους θυμίζει τις παρανομίες τους. Όπως έγινε με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο!

Το ενδέκατο σημείο που πρέπει να προσέξουμε σήμερα είναι αυτό που επισημαίνει ο πατριάρχης. Αν θέλουν τα αδέλφια σου να μη βρεθούν στην ίδια δυσάρεστη κατάσταση με σένα, θα πρέπει να μελετάνε και να εφαρμόζουν στη ζωή τους την Αγία Γραφή. «Έχουσι Μωϋσέα και τους προφήτας, ακουσάτωσαν αυτών». (Λουκά ΙΣΤ’29)

Τίθεται ένα ερώτημα αγαπητοί: Γιατί ο πλούσιος πήγε στην κόλαση, επειδή ήταν πλούσιος; Και γιατί ο Λάζαρος πήγε στον παράδεισο, επειδή ήταν πτωχός;                                                                                                                                               

Όχι, ο πλούσιος πήγε στην κόλαση γιατί δεν διαχειρίστηκε καλά αυτά που του έδωσε ο Θεός. Φρόντιζε μόνο τον εαυτό του και την καλοπέραση του και αδιαφορούσε για τον συνάνθρωπό του. Τι κι αν πεινούσε  ο Λάζαρος, τι κι αν πονούσε, τι κι αν κρύωνε; Ανεχόταν να ταπεινώνεται ο συνάνθρωπός του προσπαθώντας να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το πλούσιο τραπέζι του. Σκληρός κι άκαμπτος «ενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς» (Λουκ.16,19). Και ο Λάζαρος γιατί πήγε στους κόλπους του Αβραάμ; Επειδή ήταν πτωχός;

Όχι, αλλά επειδή όλες τις δυσκολίες του τις υπέφερε με καρτερία και υπομονή, χωρίς να βαρυγκωμεί για κανέναν. Ούτε στο Θεό παραπονιόταν, ούτε και στους ανθρώπους που τον περιφρονούσαν και τον ταπείνωναν. Καμία διαμαρτυρία σε κανέναν. Ο Χριστός μας, αγαπητοί αδελφοί, μας έδωσε για όλα τα θέματα, όσες πληροφορίες μας χρειάζονται για τη σωτηρία μας. Ακούσαμε σήμερα για τον θάνατο και την μετά θάνατον ζωή. Χωρίς να μας πιέζει, χωρίς να μας υποχρεώνει να τις δεχτούμε με το ζόρι. Οι διδασκαλίες του Χριστού είναι η αποκάλυψη της αλήθειας που κανείς άλλος δεν μπορεί να γνωρίζει.

Η Εκκλησία μάς προσφέρει τις αλήθειες του Χριστού με τον πιο απλό τρόπο, για να τις καταλαβαίνουμε και να μην αναζητούμε απαντήσεις για τα μεγάλα αυτά θέματα, εκεί που δεν υπάρχουν. Οι σοφοί όλου του κόσμου δεν μπορούν να δώσουν πληροφορίες για τα θέματα αυτά. Μόνον ο Χριστός είπε την αλήθεια. Εκείνος μόνο μπορούσε να πει: «Εγώ ειμί η αλήθεια», «Εγώ ειμί η οδός», « Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Για το πιο μεγάλο και το πιο σοβαρό πρόβλημα που απασχολεί όλους τους ανθρώπους, για τον θάνατο και για την μετά θάνατον ζωή, κανείς δεν μίλησε και κανείς δεν μπορεί να μας δώσει την παραμικρή πληροφορία.

Μόνον ο Χριστός, επειδή είναι Θεός, μπορεί να μας διαβεβαιώσει, μέσα από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου Του, ότι όλοι που πεθαίνουν πριν την Δευτέρα Παρουσία, θα βρίσκονται στη λεγόμενη μέση κατάσταση και θα προαπολαμβάνουν, οι μεν δίκαιοι την ευτυχία του παραδείσου, οι δε άδικοι τις ανυπόφορες δυσάρεστες καταστάσεις της κολάσεως.

 «και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον»

Αμήν.

Κυριακὴ E΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 1 Νοεμβρίου 2026

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙϚ´ 19 - 31

19 Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25 εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. 27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. 29 λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, μετανοήσουσιν. 31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙϚ´ 19 - 31

19 Καὶ διὰ νὰ συνεχίσω τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς καλῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ πλούτου, σᾶς λέγω καὶ τὴν ἀκόλουθον παραβολήν. Ὑπῆρχε κάποιος ἄνθρωπος πλούσιος καὶ ἐφόρει βασιλικὰ ἐνδύματα. Ἀπ’ ἔξω ἐνεδύετο μάλλινον ροῦχον κόκκινον καὶ πανάκριβον. Ἀπὸ μέσα δὲ ἐφόρει λευκὸν χιτῶνα πολυτελῆ ἀπὸ λεπτόν αἰγυπτιακὸν λινάρι. Καὶ διεσκέδαζε εἰς πλούσια συμπόσια κάθε ἡμέραν μεγαλοπρεπῶς. 20 Ἦτο δὲ καὶ κάποιος πτωχός, ποὺ ἐλέγετο Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἦτο πεταγμένος πλησίον τῆς ἐξώπορτας τοῦ πλουσίου, γεμᾶτος ἀπὸ πληγάς. 21 Καὶ ἐπεθύμει νὰ χορτασθῇ ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ ἔπιπταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Ἀλλὰ σὰν νὰ μὴ ἔφθανεν ἡ στέρησις αὐτή, ἐπειδὴ ἦτο σχεδὸν καὶ γυμνός, ἤρχοντο καὶ οἱ σκύλοι καὶ ἔγλυφαν τὰς πληγάς του. Παρ’ ὅλα δὲ αὐτὰ ὁ Λάζαρος δὲν ἔβγαλεν ἀπὸ τὸ στόμα του οὔτε τὴν παραμικρὰν λέξῃ παραπόνου κατὰ τοῦ πλουσίου, ἢ γογγυσμόν τινα κατὰ τοῦ Θεοῦ. 22 Συνέβη δὲ νὰ ἀποθάνῃ ὁ πτωχὸς καὶ νὰ μεταφερθῇ οὗτος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ Ἀβραάμ, διὰ νὰ εὔρη ἀνάπαυσιν εἰς αὐτὰς ἐν μέσῳ τοῦ Παραδείσου. Ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μεγαλοπρεπῶς, χωρὶς νὰ φανοῦν πουθενὰ ἄγγελοι ἀγαθοὶ δι’ αὐτόν. 23 Καὶ εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾅδου ἐσήκωσε τὰ μάτια του, ἐνῶ ἐβασανίζετο, καὶ βλέπει τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρυὰ καὶ τὸν Λάζαρον νὰ εἶναι εἰς τοὺς κόλπους του. 24 Καὶ αὐτός, ποὺ εἰς τὴν γῆν τὰ εἶχεν ὅλα καὶ δὲν παρεκάλε κανένα νὰ τὸν βοηθήσῃ, ἐφώναξε τώρα καὶ εἶπε· Πάτερ Ἀβραάμ, κάμε ἔλεος εἰς ἐμέ· λυπήσου με· καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρον νὰ βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου του εἰς τὸ νερὸ καὶ νὰ δροσίσῃ τὴν γλῶσσαν μου, διότι τυραννοῦμαι καὶ πονῶ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν φλόγα. 25 Εἶπε δὲ ὁ Ἀβραάμ· Παιδί μου, ἐνθυμήσου ὅτι σὺ ἔλαβες μὲ τὸ παραπάνω τὰ ἀγαθά σου, ὅταν ἔζης εἰς τὴν γῆν. Καὶ ὁ Λάζαρος ὁμοίως ἀπήλαυσε τὰ κακὰ τῆς δυστυχίας καὶ τῆς ἀσθενείας. Τώρα ὅμως ἐδῶ ὁ Λάζαρος παρηγορεῖται δι’ αὐτά, ποὺ συνεχῶς ἄλλοτε ὑπέφερε, σὺ δὲ πονεῖς καὶ βασανίζεσαι χωρὶς διακοπήν, ὅπως ἀδιάκοπος καὶ συνεχὴς ἦτο καὶ ἡ ἐπὶ τῆς γῆς εὐτυχία σου. 26 Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ σοῦ εἶπα, ἔχει ἐπὶ πλέον στηριχθῇ μεγάλο βάραθρον μεταξύ μας, ὥστε ἐκεῖνοι, ποὺ θέλουν νὰ περάσουν ἀπ’ ἐδῶ πρὸς σᾶς, νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ διαβοῦν, οὔτε αὐτοί, ποὺ εἶναι ἀπ’ ἐκεῖ, νὰ ἠμποροῦν νὰ διαπεράσουν πρὸς ἡμᾶς. 27 Εἶπε δὲ ὁ πλούσιος· Ἀφοῦ μετὰ θάνατον δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπὶς διὰ πάντα μὴ μετανοήσαντα κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς ζωήν του, σὲ παρακαλῶ λοιπόν, πάτερ, νὰ στείλῃς τὸν Λάζαρον εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου. 28 Διότι ἔχω πέντε ἀδελφούς· στεῖλε τον νὰ τοὺς βεβαιώσῃ ὡς αὐτόπτης μάρτυς περὶ αὐτῶν, ποὺ συμβαίνουν ἐδῶ, διὰ νὰ μὴ ἔλθουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς τιμωρίας καὶ τῶν βασάνων, ποὺ εὑρίσκομαι ἐγώ. 29 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ· Ἔχουν τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας, ποὺ τοὺς βεβαιώνουν δι’ αὐτά. Ἂς ἀκούσουν ἐκείνους. 30 Ἐκεῖνος δὲ εἶπεν· Ὄχι, πάτερ Ἀβραάμ, δὲν θὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας. Ἐὰν ὅμως κανένας ἀπὸ τοὺς πεθαμένους ἀνθρώπους ὑπάγῃ εἰς αὐτούς, θὰ μετανοήσουν. 31 Εἶπεν ὅμως εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ· Ἐὰν δὲν ἔχουν τὴν καλὴν διάθεσιν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοὺς προφήτας, δὲν θὰ πεισθοῦν καὶ ἐὰν ἀκόμη ἀναστηθῇ κάποιος ἐκ νεκρῶν· διότι, ὅταν ἡ πρώτη των ἐντύπωσις ἐκ τῆς ἀναστάσεως ταύτης παρέλθῃ, θὰ ἐπανέλθουν πάλιν εἰς τὴν προτέραν των σκληρότητα.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25/10/2026

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ    25/10/2026

 

Η εκκλησία μας σήμερα αγαπητοί αδελφοί με το Ευαγγελικό ανάγνωσμα που όρισε να διαβάζεται, μας βοηθάει να γνωρίσουμε κάπως αυτόν που όλοι μας φοβόμαστε. Αυτόν που αποφεύγουμε ακόμη και το όνομα του να αναφέρουμε. Τον διάβολο, που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου. Τον σατανά. Αυτόν που είναι ο μόνος εχθρός μας που επιβάλλεται να μην συγχωρήσουμε και να μην αγαπήσουμε ποτέ. Πολλοί, πάρα πολλοί διάβολοι, μπήκαν σε έναν δυστυχισμένο άνθρωπο που κατοικούσε στην πόλη Γέργεσα. Μπήκαν για να του κάνουν κακό. Να τον ταλαιπωρήσουν. Γιατί πρωταρχικό έργο του διαβόλου είναι να κάνει κακό. Και επειδή δεν μπορεί να κάνει κακό στον Θεό, τον εκδικείται, ταλαιπωρώντας το αγαπημένο του παιδί που είναι ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει αγαπητοί μου, δεν υπάρχει πιο πρόστυχο, πιο ανήθικο και πιο ειδεχθές κακό από αυτό που κάνει ο ευεργετηθείς, στον ευεργέτη του. Γιατί ο Διάβολος ήταν το πιο τιμημένο πρόσωπο απ’ όλα που δημιούργησε ο Θεός. Εωσφόρος λεγόταν. Αυτός που έφερε το φως, την ανατολή. Και επειδή ζήλεψε και φθόνησε τον Θεό, ξέπεσε από το αξίωμά του. Ο Χριστός που ήταν παρών σ’ αυτή τη σκηνή της πτώσεως του εωσφόρου, λέει, «εθεώρουν τον σατανά εκ του ουρανού πεσόντα». Επειδή λοιπόν δεν μπορεί να εκδικηθεί τον Θεό, τον εκδικείται ταλαιπωρώντας τα αγαπημένα του παιδιά, τους ανθρώπους. Αυτός ξεγέλασε τους πρωτόπλαστους και τους παρακίνησε στο να παραβούν την εντολή του Θεού και έτσι να τιμωρηθούν και να τιμωρηθούμε όλοι μας με τον θάνατο. Αυτός διέβαλε-κατηγόρησε τον Θεό στους πρωτόπλαστους, ότι δήθεν τους απαγόρευσε ο Θεός να φάνε από τον συγκεκριμένο καρπό του παραδείσου, για να μην γίνουν Θεοί.

Γι’ αυτό τον ονομάζουμε διάβολο, γιατί διαβάλει τον Θεό στα παιδιά του. Το ίδιο επαναλαμβάνει συνέχεια. Προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους ότι θα είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι, αν ζούνε σύμφωνα με τις δικές του συμβουλές και όχι υπακούοντας στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται. Το ίδιο τέχνασμα σιγοψιθυρίζει στ’ αυτί μας ότι: Οι εντολές του Χριστού είναι δύσκολες και ακατόρθωτες. Αν ζεις σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, θα στερείσαι στη ζωή σου όλα τα ευχάριστα και όλες τις ηδονές, αν ζεις όμως όπως σου λέω εγώ, θα απολαμβάνεις τα πάντα. Θα είσαι ελεύθερος και θα κάνεις στη ζωή σου ό,τι θέλεις, ό,τι σε ευχαριστεί. Σε κάποια τέτοια παγίδα φαίνεται ότι έπεσε ο δυστυχισμένος κάτοικος των Γεργεσών και άφησε κάποια χαραμάδα της ψυχής του ανοιχτή, με αποτέλεσμα να μπει και να εγκατασταθεί μέσα, όχι ένας διάβολος, αλλά ολόκληρο σύνταγμα δαιμόνων. Αποτέλεσμα: Να υποδουλωθεί και πνευματικά και σωματικά. Από κει και πέρα ενεργούσαν αυτοί και όχι ο άνθρωπος, γι’ αυτό είχε και τεράστια δύναμη. Έσπαζε τις αλυσίδες με τις οποίες τον έδεναν και ξέφευγε από εκείνους που κατάφερναν να τον πιάσουν. Τα δαιμόνια τον απομάκρυναν από τους δικούς του και από την πόλη του και τον οδηγούσαν να μένει μόνιμα μέσα στο νεκροταφείο. Τόση δύναμη έχει ο διάβολος, αγαπητοί αδελφοί. Όποιον καταφέρει να τον απομακρύνει από τον Θεό με τα δόλια τεχνάσματά του, από κει και πέρα ο άνθρωπος αυτός ζει όχι όπως θέλει αυτός, αλλά όπως θέλει το αφεντικό που έβαλε στο κεφάλι του, ο διάβολος.

 Ο διάβολος λοιπόν είναι πρόσωπο, πνευματική οντότητα, που λόγω του ότι μόνος του εναντιώθηκε προς τον Θεό, διέστρεψε την φύση του και θέλει να κάνει μόνο το κακό, σε αντίθεση με τους Αγγέλους που θέλουν να κάνουν μόνο το καλό. Λόγω λοιπόν της πνευματικής του φύσεως, αλλά και λόγω της μακραίωνης εμπειρίας του στο κακό, πολύ εύκολα μπορεί να παρασύρει μαζί του τον ανυποψίαστο άνθρωπο που θα ξεγελαστεί από τα τεχνάσματά του και θα πέσει στις θανατηφόρες παγίδες του. Ο διάβολος όμως είναι παντοδύναμος; Κανείς δεν μπορεί να τον νικήσει και να ελευθερώσει τα θύματά του;

Υπάρχει Εκείνος που εύκολα νικάει τον διάβολο. Και αυτός είναι ο Χριστός. Δυνατός ο διάβολος αν συγκριθεί με τον αδύναμο άνθρωπο, αδύναμος όμως αν συγκριθεί με τον παντοδύναμο Θεό. Μόλις λοιπόν αντίκρισε τον Χριστό να πλησιάζει τον δαιμονισμένο των Γεργεσών, έπεσε στα πόδια του και με δυνατή φωνή φώναζε: «Ιησού, υιέ του Θεού του υψίστου δέομαί σου μη με βασανίσεις» (Η΄,28) και συνέχισε χρησιμοποιώντας το στόμα και την γλώσσα του δυστυχισμένου εκείνου ανθρώπου να φωνάζει «Μη με ρίξεις στην άβυσσο». Ο προορισμός, δηλαδή του διάβολου είναι η άβυσσος, ο τόπος απ’ όπου δεν θα μπορεί να βλέπει τον Θεόν. Όποιος δεν βλέπει τον Θεό, ζει την κόλαση! Επομένως αδελφοί μου, δεν πρέπει να φοβόμαστε τον διάβολο. Όταν είμαστε κοντά στον Χριστό. Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό, δεν έχει καμία εξουσία πάνω μας ο διάβολος. Όταν δεν κατοικεί μέσα μας ο Χριστός τότε υπάρχει κενό. Αυτό το κενό εκμεταλλεύεται ο σατανάς και το συμπληρώνει. Και όταν έλθει μέσα μας ένα διαβολάκι και δεν το διώξουμε γρήγορα, με την προσευχή και την Χριστιανική μας συμπεριφορά, τότε πηγαίνει και φέρνει κι άλλα και κάνουν κατάληψη της ψυχής μας. Αυτό μας λέει ο Χριστός στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ‘’τότε πορεύεται ο διάβολος και παραλαμβάνει μεθ’ εαυτού έτερα επτά πνεύματα και εισελθόντα κατοικεί εκεί’’ (Ματθ. ). Είπαμε ότι έργο του διαβόλου είναι να κάνει το κακό, γι’ αυτό ξέροντας ότι θα τον βγάλει από τον άνθρωπο του ζήτησε την άδεια να κάνει άλλο κακό, να μπει μέσα στους χοίρους που έβοσκαν στο απέναντι βουνό, με αποτέλεσμα, όλο το κοπάδι να πέσει στα νερά της λίμνης και να πνιγεί. Το μεγαλύτερο όμως κακό ο διάβολος το έκανε στους κατοίκους της πόλεως. Τους έπεισε ότι ο Χριστός ήταν ο αίτιος που έχασαν τις περιουσίες τους, τις επιχειρήσεις τους. Σφύριξε  στ’ αυτί τους ότι είναι καλό να τον διώξουν, γιατί θα τους κάνει  μεγάλη οικονομική καταστροφή αν έμπαινε στην πόλη τους και κήρυττε ότι είναι αμαρτία να τρέφουν χοίρους και να πουλούν το κρέας τους αφού αυτό το απαγόρευε ο Μωσαϊκός νόμος. Γι’ αυτό διώξτε τον.  Αυτό και έκαναν. Πήγαν στον σημείο που ήταν ο Χριστός με τον θεραπευμένο – ελευθερωμένο – από την δουλεία του διαβόλου άνθρωπο και παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από τα μέρη τους. Και ο Χριστός που σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, μπήκε στο πλοιάριο μαζί με τους μαθητές του και έφυγε. Τι κρίμα αγαπητοί μου αδελφοί! Πάμπολλοι είναι οι άνθρωποι που τους έχει υποδουλώσει ο διάβολος στα διάφορα πάθη. Τους έχει τυλίξει στα δίχτυα της αμαρτίας και δεν το καταλαβαίνουν. Φιλοχρηματία. Ανηθικότητα. Πορνεία. Μοιχεία. Μέθη. Τζόγος. Και άλλα πάθη, είναι τα ξυλοκέρατα και τα βελανίδια που τους ταΐζει και κείνοι νομίζουν ότι απολαμβάνουν τις καλύτερες τροφές. Μέσα στις αμαρτωλές τους ηδονές, βρίσκεται το θανατηφόρο δηλητήριο που έχει βάλει ο διάβολος. Το ζητούμενο είναι, εμείς να προσέχουμε τους λογισμούς μας, μη τυχόν μέσα απ’ αυτούς βρει τον τρόπο ο παμπόνηρος σατανάς να μπει στον μυαλό μας και να καταφέρει να κερδίσει την καρδιά μας. To μεγαλύτερο και εξυπνότερο τέχνασμα του είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει και έτσι ανενόχλητος να κάνει την καταστροφική δουλειά του. Επιπλέον ελλοχεύει ο κίνδυνος να μας πείσει να νομίζουμε ότι είμαστε τόσο δυνατοί, που δεν τον φοβόμαστε. Ότι εμάς δεν πρόκειται να μας ξεγελάσει. Για να γλυτώσουμε αγαπητοί  μου από αυτόν τον παμπόνηρο εχθρό μας, πρέπει να δώσουμε όλη την καρδιά μας στον Χριστό! Όλη η ζωή μας να είναι Χριστοκεντρική. Ο Χριστός να γεμίζει τον νου μας, τη  σκέψη μας, την καθημερινότητά μας. Να προσευχόμαστε, να εκκλησιαζόμαστε, να εξομολογούμαστε, να κοινωνάμε και γενικά ό,τι κάνουμε, ό,τι λέμε, ό,τι σκεπτόμαστε, να ξεκινούν και να καταλήγουν στον Χριστό, για να μη βρίσκει την παραμικρή αφορμή ο διάβολος να βάζει στο μυαλό μας τους αντίχριστους και ψυχοφθόρους δικούς του λογισμούς. Το παιχνίδι παίζεται στους λογισμούς. Αν γεμίζουμε το μυαλό μας με καλούς λογισμούς, δεν αφήνουμε τον σατανά να σπέρνει τους δικούς του, τους εφάμαρτους κακούς λογισμούς.

Στις μέρες μας ο διάβολος κάνει χρυσές δουλειές. Χρησιμοποιεί όλη την τεχνική πρόοδο του ανθρώπου, για να τον βλάψει με τα ίδια του τα επιτεύγματα. Τηλεόραση – Ίντερνετ – κινητά, όλα είναι στη διάθεσή του. Μάγοι – χαρτορίχτρες – μέντιουμ – αστρολόγοι, όλοι δουλεύουν γι’ αυτόν. Διώχνουν τους ανθρώπους μακριά από το Χριστό και τους ρίχνουν στα νύχια και στα δόντια του σατανά ο οποίος, «ως λέων ωρύεται, ζητών τίνα καταπιεί.» Ο Άγιος Πορφύριος μάς συμβουλεύει, να μην του δίνουμε σημασία, να τον περιφρονήσουμε. Να προσηλώσουμε τα βλέμματά μας και την πορεία μας προς τον Χριστό. Όταν η ζωή μας γεμίσει με Χριστό, δεν βρίσκει ο διάβολος χώρο κενό στην καρδιά μας για να την καταλάβει. Είναι ξεδοντιασμένο θηρίο πλέον. Τον Χριστό τον φοβάται, γι’ αυτό στα Γέργεσα ακούσαμε να τον παρακαλεί «Δέομαί σου μη με βασανίσεις.»                              

                       

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 25 Ὀκτωβρίου 2026

 ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 27 - 39

27 ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν. 28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. 30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· Λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· 31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. 32 Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένη ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. 33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. 34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονὸς, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ’ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. 36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. 37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνὴρ, ἀφ’ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· 39 Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 27 - 39

27 Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν εἰς τὴν ξηράν, τὸν συνήντησε κάποιος ἄνθρωπος καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλιν, ὁ ὁποῖος εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπὸ πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ἐφοροῦσεν ἐπάνω του ροῦχα καὶ δὲν ἔμενεν εἰς σπίτι, ἀλλὰ μέσα εἰς τὰ μνήματα. 28 Ὅταν ὅμως εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀπὸ τὸν φόβον τοῦ ἐφώναξε δυνατὰ καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας του καὶ μὲ φωνὴν μεγάλην εἶπε· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ καὶ τὶ ζητᾷς ἀπὸ ἐμέ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ παρακαλῶ μὴ μὲ βασανίσῃς, καὶ μὴ μοῦ ἐπιβάλῃς τὴν τιμωρίαν νὰ ἐγκλεισθῶ ἀπὸ τώρα εἰς τὰ σκότη τοῦ Ἅδου. 29 Εἶπε δὲ τὸν λόγον αὐτὸν ὁ δαιμονιζόμενος, διότι ὁ Ἰησοῦς παρήγγειλε καὶ διέταξε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα νὰ βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Διότι ἐπὶ πολλὰ ἔτη τὸν εἶχε κυριεύσει. Καὶ λόγῳ τῆς ἀγρίας ἑξάψεως, ποὺ τοῦ ἐδημιουργεῖ, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλύσεις καὶ μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια, ἐπειδὴ τὸν ἐφύλαττον νὰ μὴ κακοποιήσῃ ἢ βλάψῃ τινά. Ἀλλ’ αὐτὸς ἔσπαζε τὰ δεσμὰ καὶ ἐσύρετο βιαίως ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τοὺς ἐρήμους τόπους. 30 Τὸν ἠρώτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Τί εἶναι τὸ ὄνομά σου; Αὐτὸς δὲ εἶπε· Λεγεών, δηλαδὴ σύνταγμα στρατιωτῶν. Καὶ ἦτο αὐτὸ τὸ ὄνομά του, διότι οὐχὶ ἕν, ἀλλὰ πολλὰ δαιμόνια εἶχον εἰσέλθει εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν. 31 Καὶ διὰ στόματος τοῦ δαιμονιζομένου παρεκάλουν αὐτὸν νὰ μὴ διατάξῃ νὰ ὑπάγουν εἰς τὰ τρίσβαθα τοῦ Ἅδου. 32 Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἕνα κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν εἰς τὸ βουνόν. Καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς αὐτὰ νὰ ἔμβουν εἰς ἐκείνους τοὺς χοίρους. Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφον τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας, ὁ Κύριος τιμωρῶν τὴν παρανομίαν ταύτην ἐπέτρεψε τοῦτο εἰς αὐτά. 33 Ἀφοῦ δὲ ἐβγῆκαν τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ἐμβῆκαν εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ἔτρεξεν ἀσυγκράτητα καὶ μὲ μανίαν τὸ κοπάδι ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν λίμνην καὶ ἐπνίγη. 34 Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἔγινεν, ἔφυγαν. Καὶ ἀνήγγειλαν τὸ συμβὰν τῆς καταστροφῆς τῶν χοίρων εἰς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔμεναν ἔξω εἰς τοὺς ἀγρούς. 35 Ἐβγῆκαν δὲ ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ τὰ περίχωρα οἱ ἄνθρωποι διὰ νὰ ἴδουν ἐκεῖνο ποὺ ἔγινε. Καὶ ἦλθον εἰς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ηὗραν τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχαν βγῇ τὰ δαιμόνια, νὰ κάθεται κοντὰ εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἐνδεδυμένος καὶ σωφρονισμένος. Καὶ ἐφοβήθησαν. 36 Τοὺς διηγήθησαν δὲ καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ εἶχαν ἴδει τὸ περιστατικόν, πῶς ἔγινε καλὰ ὁ δαιμονισμένος. 37 Καὶ τὸν παρεκάλεσαν ὅλον τὸ πλῆθος τῆς περιφερείας τῶν Γαδαρηνῶν νὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτούς, διότι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ μεγάλον φόβον, ὅταν εἶδαν τὴν δικαίαν τιμωρίαν, ποὺ ἐπεβλήθη εἰς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι παρὰ τὴν ἀπαγόρευσιν τοῦ νόμου ἔτρεφον χοίρους. Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ μέρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶχεν ἔλθει. 38 Παρεκάλει δὲ αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχαν βγῇ τὰ δαιμόνια, νὰ μένῃ μαζί του. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον καὶ τοῦ παρήγγειλε νὰ φύγῃ λέγων· 39 Γύρισε ὀπίσω εἰς τὸ σπίτι σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἔκαμεν εἰς σὲ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σὲ ἀπήλλαξεν ἀπὸ τὰ δαιμόνια. Καὶ ἔφυγεν ἐκεῖνος καὶ διεκήρυττεν εἰς ὅλην τὴν πόλιν ὅσα τοῦ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18/10/2026 - ΛΟΥΚΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ

 Λουκά του Ευαγγελιστού (18 Οκτωβρίου 2026)

     «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με». (Λουκ. τ' 16).

     Αυτή η πρόταση του κατά Λουκάν Ευαγγελίου με την οποία αρχίζει το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, θα λέγαμε ότι αποτελεί την ραχοκοκαλιά του Χριστιανισμού. Ο Κύριος ομιλεί προς τους Αποστόλους και τους λέει ότι, τώρα που σας στέλνω να κηρύξετε στον κόσμο, όποιος ακούει και υπακούει στο κήρυγμα σας, είναι σαν να υπακούει σε μένα τον ίδιο. Όποιος δεν υπακούει σεσ σας είναι σαν να μην υπακούει σε μένα τον ίδιο. Και όποιος με απορρίπτει και δεν υπακούει σε μένα, είναι σαν να μην υπακούει στον ίδιο τον Θεό Πατέρα που με έστειλε στον κόσμο ακριβώς για να αποκαλύψω και να διδάξω αυτές τις αλήθειες!

     Εμείς, αγαπητοί αδελφοί, και όλοι οι άνθρωποι ακούμε το Ευαγγέλιο που μας δίδαξαν αυτοί που είδαν και άκουσαν τον Χριστό. Οι Απόστολοι επί τρία χρόνια μαθήτευσαν κοντά στον Διδάσκαλο. Αυτοί είδαν τα θαύματά Του. Αυτοί άκουσαν όλες τις παραβολές και όλες τις διδασκαλίες Του. Αυτοί είδαν με τα ίδια τους τα μάτια την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου. Αυτοί λούστηκαν στο φως της Μεταμορφώσεως και δέχτηκαν πλούσια την Χάρη του παναγίου Πνεύματος, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

     Ένας απ' αυτούς είναι και ο Ευαγγελιστής Λουκάς που γιορτάζουμε σήμερα. Αυτός είχε την ευλογία να δει και να ακούσει τον Αναστημένο Κύριο στην πορεία προς Εμμαούς και να ακολουθήσει τον Απόστολο Παύλο στις ιεραποστολικές του περιοδείες σαν ιατρός, τον Απόστολο Παύλο που ανέβηκε έως τρίτου ουρανού! Αυτοί λοιπόν οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους, οι Επίσκοποι τις Εκκλησίας, είναι τα «πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου», που θα μεταφέρουν τη διδασκαλία του Ευαγγελίου στα πέρατα του κόσμου μέχρι την Β΄ Παρουσία του Κυρίου. 

    Οι Απόστολοι λοιπόν πήραν το Ευαγγέλιο από τον Κύριο. Ο Κύριος ως Θεάνθρωπος άκουσε τις αλήθειες που δίδαξε στους Αποστόλους από τον ίδιο τον Θεό Πατέρα. Επομένως το Ευαγγέλιο μπορεί να χαρακτηριστεί ως το Βιβλίο του Θεού. Εάν όμως το Ευαγγέλιο είναι το Θεόπνευστο βιβλίο του Θεού, τότε γεννάται το ερώτημα: Είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μην έχουν το ενδιαφέρον να γνωρίσουν το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου; Η Αγία Γραφή είναι το γράμμα που στέλνει ο Θεός σε όλη την ανθρωπότητα και στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Πως είναι δυνατό να μην έχουμε την περιέργεια να μάθουμε τι μας γράφει ο Θεός στο γράμμα αυτό; Δικαιολογούμαστε να αγωνιζόμαστε να γνωρίσουμε τόσα άλλα πράγματα. Να καθόμαστε μια ζωή στα θρανία για να μάθουμε τα ανθρώπινα επιτεύγματα και να μη φροντίζουμε να γνωρίσουμε τα λόγια του ίδιου του Θεού;

    Και ένα δεύτερο ερώτημα που δημιουργείται είναι το εξής: Εάν η διδασκαλία του Ευαγγελίου είναι θεϊκή, ποιος έχει το δικαίωμα να την αμφισβητήσει και να την περιφρονήσει; Ίσως εδώ υπάρχει μία ένσταση: Αναγνωρίζω ότι το Ευαγγέλιο είναι το βιβλίο του Θεού. Πιστεύω πως περιέχει τις αλάνθαστες διδασκαλίες του Χριστού, αλλά δεν μπορώ να τις εφαρμόσω στη ζωή μου. Αυτό είναι αλήθεια. Χρειάζεται πολύς αγώνας για να ζήσει κανείς Χριστιανικά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απορρίπτω το Ευαγγέλιο επειδή δεν μπορώ να το εφαρμόσω. Κάποιος άλλος εφαρμόζει αυτό που δεν μπορείς να εφαρμόσεις εσύ. Το ότι είναι δύσκολο να βιώνει ο Χριστιανός τις εντολές του Ευαγγελίου, το γνωρίζει ο Χριστός καλύτερα από εμάς, γι' αυτό όταν ρώτησαν οι μαθητές, «ποιός μπορεί τελικά να σωθεί;», Εκείνος απάντησε «Αυτό που δεν μπορούν οι άνθρωποι, το μπορεί ο Θεός», «Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ ἐστιν παρὰ τῷ Θεῷ». 

    Το λάθος ορισμένων ανθρώπων είναι το ότι απορρίπτουν το Ευαγγέλιο, και όχι το ότι δεν το εφαρμόζουν στη ζωή τους. Το να αμφισβητήσεις την Θεϊκή προέλευση του Ευαγγελίου είναι η μεγαλύτερη αμαρτία. Είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που δεν συγχωρείται ποτέ. Το Άγιο Πνεύμα φώτιζε τους Αποστόλους και έγραψαν αυτά που έγραψαν, αν εσύ τα απορρίπτεις, απορρίπτεις το Άγιο Πνεύμα και μένεις ασυγχώρητος. Όλες οι αμαρτίες, λέει ο Χριστός, συγχωρούνται, η βλασφημία όμως κατά του Αγίου Πνεύματος δεν συγχωρείται. Και τον ληστή, και την πόρνη, και τον Πέτρο,που τον αρνήθηκε τρείς φορές, και αυτούς που τον έφτυσαν, και αυτούς που τον κτυπούσαν, και αυτούς που τον σταύρωσαν, τους συγχώρησε. Αυτούς όμως που αμφισβητούν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, διαβεβαίωσε ότι δεν θα τους συγχωρήσει ο Θεός Πατέρας. 

    Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο διαβάζουμε τα εξής φοβερά λόγια: «Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ή δὲ τοῦ πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται. καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ' ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι». (Ματθ. ιβ΄ 31-32).

     Αγαπητοί αδελφοί. Είπαμε στην αρχή ότι το ρητό του τετάρτου Ευαγγελίου που βάλαμε σαν επικεφαλίδα στην μικρή μας αυτή ομιλία μπορεί να χαρακτηριστεί ως η ραχοκοκαλιά του χριστιανικού οικοδομήματος. Ο Θεός Πατέρας είπε στον ενανθρωπήσαντα Υιό Του ποιές αλήθειες να αποκαλύψει στους ανθρώπους, που είναι απαραίτητες για τη σωτηρία τους. Ο Υιός δίδαξε τις αλήθειες αυτές στους Αποστόλους και οι Απόστολοι σ' όλο τον κόσμο. Στη Βάπτιση του Χριστού, παρουσία της Αγίας Τριάδος, ακούστηκε η φωνή του Θεού Πατέρα «αὐτοῦ ἀκούετε». Την ίδια παραγγελία άκουσαν και οι τρείς Απόστολοι στο Όρος Θαβώρ κατά την Μεταμόρφωση. «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, αὐτοῦ ἀκούετε». 

    Ας προσέξουμε αγαπητοί μου αδελφοί, μήπως φανούμε ανυπάκουοι στον Θεό! Η φωνή του Θεού, τα λόγια του Θεού, είναι καταγεγραμμένα στο Θεϊκό βιβλίο που ονομάζεται Ευαγγέλιο. Πρέπει να δείξουμε ενδιαφέρον γι' αυτό. Να μη λείπει από κανένα σπίτι. Να το προσκυνούμε με ευλάβεια. Να το μελετάμε με προσοχή. Να καταβάλουμε προσπάθεια να το εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Κι αν κάπου σκοντάφτουμε, να παρακαλούμε τον Θεό να μας βοηθάει. 

    Προσοχή! Να μην επιτρέψουμε στο διάβολο να βάλει κανένα κακό λογισμό στο μυαλό μας για το Ευαγγέλιο. Να μην επιτρέψουμε ποτέ στον εαυτό μας να κάνει καμία κακή σκέψη για το Ιερότατο βιβλίο του Θεού!

 Αμήν.                                                                                                       (Λουκ. ι΄, 16-21)

Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου 2026

 ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 16 - 21

16 Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. 17 Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. 18 Εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. 19 ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. 20 πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 21 Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 16 - 21

16 Διότι ἐκεῖνος, ποὺ ἀκούει σᾶς καὶ ὑπακούει εἰς σᾶς, ἀκούει ἐμὲ καὶ ὑπακούει εἰς ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ παρακούει εἰς σᾶς, παρακούει εἰς ἐμέ. Καὶ ὅποιος παρακούει εἰς ἐμέ, παρακούει εἰς τὸν Θεόν, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον. Πᾶσα λοιπὸν παρακοὴ καὶ πᾶσα ὕβρις, ποὺ θὰ γίνῃ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους εἰς σᾶς, εἶναι ὡς νὰ γίνεται εἰς αὐτὸν τὸν ἐν οὐρανοῖς Θεόν. 17 Ἐπέστρεψαν δὲ ἀπὸ τὴν περιοδείαν των οἱ ἑβδομήκοντα μὲ χαρὰν καὶ ἔλεγον· Κύριε, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ δαιμόνια ὑποτάσσονται εἰς ἡμᾶς διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματός σου. 18 Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· ἀφ’ ὅτου ἤρχισα τὸ ἔργον μου, ἀλλὰ καὶ ὅταν σᾶς ἔστειλα εἰς περιοδείαν, καὶ τώρα ποὺ ἤλθατε καὶ μοῦ ἀναγγέλλετε τὰς διώξεις αὐτὰς τῶν δαιμόνων, ἔβλεπα τὸν σατανᾶν νὰ χάνῃ τὴν ἐξουσίαν καὶ τὸ κράτος του· τὸν ἔβλεπα νὰ πίπτῃ συντριμμένος χάμω ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς ἐξουσίας του καὶ ἀπὸ τὰς ἀνωτέρας σφαίρας τοῦ ἐναερίου κόσμου, ὁπόθεν ἤσκει τὴν κυριαρχίαν του. Νὰ πίπτῃ δὲ τόσον γρήγορα καὶ φανερὰ καὶ μὲ τόσον πάταγον, ὅπως πίπτει ἡ ἀστραπή. 19 Ἰδοὺ ἐγὼ σᾶς δίδω τώρα ἐξουσίαν κατὰ τοῦ σατανᾶ πολὺ μεγαλυτέραν ἀπὸ ὅ,τι σᾶς ἔδωκα, ὅταν σᾶς ἐξαπέστελλον εἰς τὸ κήρυγμα. Σᾶς δίδω ἐξουσίαν νὰ νικᾶτε καὶ νὰ ποδοπατῆτε πάντα τὰ ὅργανα τοῦ σατανᾶ, ποὺ σὰν φίδια καὶ σκορπιοὶ ἐπιβουλεύονται καὶ χύνουν τὸ δηλητήριον ὑπούλως εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ θανατώσουν αὐτάς. Σᾶς δίδω ἐξουσίαν νὰ κατανικᾶτε ὅλην τὴν δύναμιν, ποὺ διαθέτει ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ σατανᾶς, εἰς τρόπον ὥστε κανὲν μέσον, ἀπὸ ὅσα θὰ χρησιμοποιῇ αὐτὸς πρὸς παρεμπόδισιν τοῦ ἔργου σας, νὰ μὴ τελεσφορῇ. Καὶ τίποτε, ἀπὸ ὅσα ἐναντίον σας μηχανεύεται αὐτός, δὲν θὰ σᾶς ἀδικήσῃ ἢ βλάψῃ. 20 Ἀλλ’ ὅμως ἡ ὅλη σας χαρὰ ἂς μὴ περιορίζεται εἰς αὐτὸ καὶ ἀς μὴ χαίρετε δι’ αὐτό, διὰ τὸ ὅτι δηλαδὴ τὰ πονηρὰ πνεύματα ὑποτάσσονται εἰς σᾶς. Δὲν εἶναι ἰδικόν σας κατόρθωμα αὐτό. Εἶναι χάρις καὶ δωρεά, ποὺ σᾶς ἔδωκα ἐγὼ καὶ προσέξατε νὰ μὴ κυριευθῆτε ἀπὸ οἴησιν καὶ ἀλαζονείαν διὰ τὸ χάρισμα τοῦτο. Χαίρετε δὲ περισσότερον, διότι τὰ ὀνόματά σας λόγῳ τῆς πίστεώς σας ἐγράφησαν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ εἶσθε ἐκεῖ πολιτογραφημένοι μὲ ὅλα τὰ δικαιώματα τῆς ἀπολαύσεως τῶν ἀγαθῶν τῆς ἐπουρανίου κοινωνίας καὶ βασιλείας. 21 Κατ’ αὐτὴν τὴν ὥραν ὁ Ἰησοῦς ἐδοκίμασε ζωηροτάτην χαρὰν εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του καὶ εἶπε· Σὲ εὐχαριστῶ, Πάτερ, ὡς κύριον καὶ ἐξουσιαστὴν καὶ κυβερνήτην πάνσοφον καὶ δίκαιον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Σὲ εὐχαριστῶ, διότι πανσόφως καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἐνεργῶν ἀπέκρυψες τὰς μυστηριώδεις καὶ οὐρανίους αὐτὰς ἀληθείας ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι σοφοὶ καὶ συνετοί, καὶ ἐφανέρωσες τὰ σωτηριώδη αὐτὰ μυστήρια εἰς ἀπλοῦς καὶ ἀφελεῖς καὶ ταπεινοὺς ἀνθρώπους. Ναί· σὲ εὐχαριστῶ, Πάτερ, διότι ἔτσι ἤρεσεν εἰς σὲ καὶ τέτοια ὑπῆρξεν ἡ ἀγαθὴ καὶ δικαία θέλησίς σου.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11/10/2026

 

ΚΥΡΙΑΚΗ: Δ’ ΛΟΥΚΑ

«Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν»

 

Σήμερα ακούσαμε στο Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί την παραβολή του σπορέως, μέσα από την οποία ο Κύριος, μας διδάσκει την αναγκαιότητα να ακούμε τον λόγο του Θεού. Να μαθαίνουμε και να εφαρμόζουμε στη ζωή μας το Ευαγγέλιο.

Αλλά, γιατί να μελετάμε το Ευαγγέλιο; Γιατί είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε και να εφαρμόζουμε τις εντολές του Χριστού;

Στην ερώτηση αυτή έρχεται αυθόρμητα η απάντηση: Για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Εφαρμόζουμε τις εντολές του Ευαγγελίου για να ακούσουμε στο δικαστήριο της Δευτέρας Παρουσίας, από τον δίκαιο κριτή, τον Χριστό, «πέρασε και συ στα δεξιά μου, ήσουν καλός άνθρωπος στην επί γης ζωή σου, γι’ αυτό σε επιβραβεύω, χαρίζοντάς σου τον παράδεισο.» Εάν ζούμε εδώ σ’ αυτή τη ζωή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θα αποφύγουμε τις τιμωρίες που περιμένουν εκείνους που περιφρόνησαν στη ζωή τους το θέλημα του Θεού.

Είναι όμως ακριβώς αυτή η απάντηση στο ερώτημά μας; Εφαρμόζουμε το Ευαγγέλιο για να αποφύγουμε την τιμωρία του Θεού και να κερδίσουμε τον παράδεισο; Δηλαδή όταν ο Χριστός προτρέπει να γνωρίσουμε και να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τα λόγια και τη διδασκαλία του, δεν ενδιαφερόταν και στο να είναι οι ακροατές του ευτυχισμένοι και σ’ αυτή τη ζωή; Δηλαδή εάν εφαρμόσουμε το Ευαγγέλιο στη ζωή μας, κερδίζουμε και σαν άτομα και σαν κοινωνία τη χαρά και την ευτυχία; Την αληθινή χαρά και την αληθινή ευτυχία; Καταλαβαίνουμε ότι αυτό το θέμα είναι πολύ μεγάλο. Θα προσπαθήσουμε όμως, μέσα στο λίγο χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας, να δώσουμε αφορμές για περισσότερη μελέτη και περισσότερη εμβάθυνση στο τόσο ουσιώδες αυτό ερώτημα.

Ωφελείται λοιπόν, ο άνθρωπος και σ’ αυτή τη ζωή εφαρμόζοντας το Ευαγγέλιο;

Βεβαίως, γιατί πρωταρχικά μάς αναπαύει με το να μας δίνει απάντηση στο βασικό θέμα της πίστεως. Μας αποκαλύπτει την αλήθεια στο ερώτημα ποιοι είμαστε, γιατί ζούμε, ποιος είναι ο προορισμός μας. Μας απαντάει στο ερώτημα, τι γίνεται μετά τον θάνατον; Τι είναι η ψυχή; Η ψυχή είναι αθάνατη; Θα ξαναενωθεί κάποτε με το αγαπημένο της σώμα, που μαζί του έζησε τόσα χρόνια; Εάν αυτά τα ερωτηματικά μένουν αναπάντητα, ο άνθρωπος έχει συνεχή αβεβαιότητα. Σκέπτεται τον θάνατο και τρέμει. Θυμάται τα αγαπημένα του πρόσωπα που έφυγαν και μελαγχολεί. Εάν όμως πιστέψει στη διδασκαλία της Αγίας Γραφής, ηρεμεί και αναμένει την ώρα που θα συναντηθεί ξανά μαζί τους. Με τους γονείς του που έφυγαν. Με το παιδάκι του που πέθανε πρόωρα. Πιστεύει πως αυτό είναι Αγγελούδι και πρεσβεύει εκεί που είναι για όλη του την οικογένεια! Έπειτα το Ευαγγέλιο μάς βοηθάει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας. Και να είμαστε έτσι προσγειωμένοι. Να ζούμε σύμφωνα με αυτό που είμαστε κι όχι σύμφωνα με την ψεύτικη εικόνα που συνήθως σχηματίζουμε για τον εαυτό μας. Το Ευαγγέλιο δίνει σε όλους λύσεις στα προβλήματά τους, επιλύοντάς τα με πνευματικό τρόπο, με χριστιανικό τρόπο κι όχι με κοσμικό. Ο χριστιανικός τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών, φέρνει στην ψυχή ανάπαυση και ανακούφιση. Το κοσμικό φρόνιμα φέρνει εσωτερική ταραχή και διατάραξη των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Η εφαρμογή του Ευαγγελίου επιλύει το κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα. Καταργεί τις ανισότητες. Εάν εφαρμοστούν οι εντολές του Χριστού, θα παύσουν να υπάρχουν πλούσιοι και πτωχοί. Δεν θα έχουμε ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα. Δεν θα χάνονται εκατομμύρια παιδάκια και άρρωστοι από την έλλειψη τροφίμων.

Μας διαβεβαιώνει ο απόστολος Παύλος, ότι ο Χριστός έδωσε στους αποστόλους την παρηγοριά – την παραμυθία – με την εντολή να την μεταδώσουν εκείνοι σε όλον τον κόσμο. Μεγάλο αυτό το κεφάλαιο! Η χάρις του Χριστού παρηγορεί και ειρηνεύει όλους εκείνους που ζουν χριστιανικά. Γεμάτη η ζωή μας από θλίψεις, στεναχώριες και δυσκολίες. Πού θα βρούμε την παρηγοριά – την παραμυθία; Πού αλλού; Στην πίστη, στον μόνο αληθινό Θεό που είναι ο Χριστός. Και πού θα βρούμε αυτήν την αληθινή πίστη; Μα πού αλλού; Μέσα στο Ευαγγέλιο! Πάμπολλες οι μαρτυρίες και οι εμπειρίες ανθρώπων που βρίσκουν γαλήνη και παρηγοριά μελετώντας τα ιερά κείμενα. Την Καινή Διαθήκη. Το Ευαγγέλιο οι χριστιανοί το χρησιμοποιούν σαν ένα πολύ μεγάλο συνταγολόγιο. Περιέχει συνταγές για όλες τις αρρώστιες, για όλες τις θλίψεις, για όλες τις δυσκολίες της ζωής. Αρκεί να το χρησιμοποιούμε. Να είναι δίπλα στο κομοδίνο μας και να το ανοίγουμε συνέχεια. Για κάθε μέρα, για κάθε στιγμή έχει κάτι να μας πει. Και κατά παράδοξο τρόπο μάς λέει κάθε φορά αυτό που αναζητούμε, αυτό που μας χρειάζεται.

Ένας χριστιανός φεύγοντας για ταξίδι, έβαλε στη βαλίτσα του τα άκρως απαραίτητα. Στη γωνιά της βαλίτσας του έβαλε την Καινή Διαθήκη για να του είναι αχώριστος σύντροφος. Στην ερώτηση της γυναίκας του, «Μα τόσο λίγα πράγματα θα πάρεις;» εκείνος απάντησε: «Εκεί στη γωνιά τα έχω όλα. ‘Όταν έχω μαζί μου το Ευαγγέλιο, είναι σαν να έχω όλο τον κόσμο!»

Εκείνο όμως που μας διδάσκει κατά κόρον η Αγία Γραφή, είναι η Αγάπη. Ο άνθρωπος που δεν αγαπάει είναι δυστυχισμένος. Έχει μέσα του ένα πελώριο κενό που προσπαθεί να το γεμίσει με κακία – εκδίκηση –  ζήλεια – φθόνο . Και αντί να θεραπεύεται, αρρωσταίνει περισσότερο. Βάζει τον εαυτό του σε ένα θεοσκότεινο τούνελ και συνέχεια σπρώχνει τον εαυτό του και πιο βαθειά. Προσθέτει στη στεναχώρια του στεναχώρια, στη δυσκολία του δυσκολία, στον πνευματικό του πόνο κι άλλο πόνο, τις περισσότερες φορές αβάσταχτο. Και δεν βρίσκει την έξοδο για να βγει. Ποιος θα του πει ότι είναι σε λάθος; Ποιος θα τον ελευθερώσει από το αδιέξοδο που μόνος του καλλιέργησε;

Ο Χριστός. Το Ευαγγέλιο του Χριστού θα τον διδάξει ότι μόνον αν αγαπήσει όλους τους ανθρώπους, ακόμη και τους εχθρούς του, θα επανέλθει στην ψυχή τους η ειρήνη. Όσα φάρμακα κι αν πάρει, όσες ψυχολογικές και ψυχιατρικές οδηγίες κι αν ακολουθήσει, δεν θα γίνει καλά. Το μόνο αποτελεσματικό φάρμακο θα του το υποδείξει το Ευαγγέλιο. Συγχώρησε – αγάπησε, για να γίνεις καλά. Όλα τα ανθρώπινα μέσα, μπορεί να καταστείλουν τα συμπτώματα της αρρώστιας σου, δεν μπορούν όμως να την θεραπεύσουν. Μόνο τα φάρμακα της Αγίας Γραφής θεραπεύουν αποτελεσματικά!

Αγαπητοί αδελφοί, είπαμε και στην αρχή ότι το θέμα αυτό είναι πολύ μεγάλο. Εδώ το αγγίξαμε ακροθιγώς. Εμείς ας κάνουμε περισσότερα. Ας μελετήσουμε πολύ προσεκτικά κι ας εφαρμόσουμε στη ζωή μας τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Ας γίνει η ψυχή μας καλή και εύφορη γη, όπως μας είπε ο Χριστός στην παραβολή. Τότε, εμείς οι ίδιοι θα βιώσουμε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος που απορρέουν από την εφαρμογή του Ευαγγελίου και θα διαπιστώσουμε ότι ο Χριστός δεν είπε ό,τι είπε, μόνο για την άλλη ζωή, αλλά για να μας κάνει ευτυχισμένους και σ’ αυτή τη ζωή. Χαρά, ειρήνη, ευτυχία, βασιλεύουν στις καρδιές εκείνων που μελετούν, ακούνε και εφαρμόζουν στη ζωή τους τον λόγο του Θεού, το Ευαγγέλιο.

 Αμήν.

Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 11 Ὀκτωβρίου 2026

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 5 - 15

5 Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη;. 10 ὁ δὲ εἶπεν· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 5 - 15

5 Ἐβγῆκεν αὐτός, ποὺ σπέρνει ἔξω εἰς τὸ χωράφι, διὰ νὰ σπείρῃ τὸν σπόρον του. Καὶ καθὼς αὐτὸς ἔσπερνεν, ἄλλο μὲν μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε κοντὰ εἰς τὸν δρόμον τοῦ χωραφιοῦ καὶ κατεπατήθη ἀπὸ τοὺς διαβάτας, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ τὸ κατέφαγαν. 6 Καὶ ἄλλο μέρος ἔπεσεν ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν, καὶ ἀφοῦ ἐφύτρωσεν, ἐξηράνθη, ἐπειδὴ δὲν εἶχεν ὑγρασίαν. 7 Καὶ ἄλλο μέρος ἔπεσε μέσα εἰς ἔδαφος γεμᾶτον ἀπὸ σπόρους ἀγκαθιῶν. Καὶ ἐβλάστησαν μαζὶ τὰ ἀγκάθια καὶ τὸ ἔπνιξαν τελείως. 8 Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε μέσα εἰς τὴν γῆν τὴν μαλακὴν καὶ εὔφορον καὶ ὅταν ἐφύτρωσεν, ἔκαμε καρπὸν ἑκατὸν φορὰς περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι ὁ σπόρος. Ἐνῷ δὲ ἔλεγεν αὐτά, διὰ νὰ δώσῃ μεγαλύτερον τόνον εἰς τοὺς λόγους του καὶ διεγείρῃ τὴν προσοχὴν τῶν ἀκροατῶν του, ἐφώναζε δυνατά· Αὐτὸς ποὺ ἔχει αἰτιὰ πνευματικὰ καὶ ἐνδιαφέρον πνευματικὸν διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ ἐγκολπώνεται αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ. 9 Τὸν ἐρωτοῦσαν δὲ οἱ μαθηταί του καὶ ἔλεγαν· Ποία εἶναι ἡ ἔννοια καὶ ἡ σημασία αὐτῆς τῆς παραβολῆς; 10 Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Εἰς σᾶς, ποὺ ἔχετε ἐνδιαφέρον καὶ καλὴν διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς χάρις νὰ μάθετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, εἰς τοὺς ἄλλους ὅμως ὁμιλῶ μὲ παραβολάς. Αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἐνδιαφέρον διὰ νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὰς πνευματικὰς ἀληθείας. Καὶ ὁ νοῦς των εἶναι παχυλὸς καὶ ἀνίκανος διὰ πνευματικὴν διδασκαλίαν. Δι’ αὐτὸ διδάσκω μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἴδουν βαθύτερον καὶ καθαρώτερον, ἐνῷ βλέπουν μὲ τοὺς ὀφθαλμοῦς τοῦ σώματος, διὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ καταλάβουν, ἐνῷ ἄκουουν τὴν διδασκαλίαν, ποὺ τοὺς ἐξηγεῖ τὰ μυστήρια. Καὶ πράττω τοῦτο ὄχι μόνον κατὰ λόγον δικαιοσύνης, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἀγαθότητος, ἵνα μὴ οὔτοι διὰ τῆς περιφρονήσεως τῆς ἀληθείας ἐπιβαρύνουν τὴν θέσιν των καὶ σκληρυνθοῦν περισσότερον. 11 Εἶναι δὲ ἡ ἔννοια τῆς παραβολῆς αὐτή. Ὁ σπόρος σημαίνει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. 12 Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς τὸ ἔδαφος, τὸ ὁποῖον εἶναι πλησίον εἰς τὸν δρόμον, εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἤκουσαν ἁπλῶς καὶ μόνον τὸν λόγον. Ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον ἀπὸ τὰς καρδίας των, διὰ νὰ μὴ πιστεύσουν εἰς τὸν λόγον καὶ σωθοῦν. 13 Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἐδέχθησαν τὸν σπόρον, ὁ ὁποῖος ἔπεσεν ἐπὶ τῆς πέτρας, εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκούσουν, δέχονται μὲ χαρὰν καὶ ἐνθουσιασμὸν τὸν λόγον. Δὲν ἔχει ὅμως εἰς αὐτοὺς ρίζαν βαθεῖαν ὁ λόγος, ὥστε νὰ στερεώσῃ μέσα τους. Ὡς ἐκ τούτου αὐτοὶ δι’ ὀλίγον χρόνον πιστεύουν καὶ ὅταν ἔλθῃ καιρὸς πειρασμοῦ ἢ διωγμοῦ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστιν. 14 Τὸ δὲ μέρος τοῦ σπόρου, ποὺ ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια, σημαίνει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρχίζουν μὲ καποίαν προθυμίαν νὰ βαδίζουν εἰς τὸν δρόμον τῆς πίστεως. Πνίγονται ὅμως ἀπὸ τὰς ἀγωνιώδεις φροντίδας πρὸς ἀπόκτησιν πλοῦτου, καὶ ἀπὸ τὰς ἀπολαύσεις βίου σαρκικοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον τὰ ἀποκτηθέντα πλούτη διευκολύνουν, καὶ ἔτσι δὲν προκόπτουν, οὔτε βγάζουν πέρα μέχρι τέλους τὸν καρπόν. 15 Τὸ δὲ μέρος τοῦ σπόρου, ποὺ ἔπεσεν εἰς τὴν εὔφορον γῆν, σημαίνει τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ καρδίαν καλοπροαίρετον, εὐθεῖαν καὶ ἀγαθὴν ἤκουσαν καὶ κατενόησαν τὸν λόγον καὶ τὸν κρατοῦν σφικτὰ μέσα των, καὶ καρποφοροῦν τὰς ἀρετὰς δεικνύοντες ὑπομονὴν καὶ καρτερίαν εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς καὶ εἰς ὅλα τὰ προσκόμματα, ποὺ συναντοῦν εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς πνευματικῆς ζωῆς.