ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03/05/2026 - ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ   03/05/2026

«Ἔγειρε ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.» (Ιωάννου E’,8)

 

Για να μπει κανείς στην Αγία Πόλη των Ιεροσολύμων στα χρόνια του Χριστού, αγαπητοί αδελφοί, περνούσε από πολλές εισόδους. Μια απ’ αυτές ονομαζόταν προβατική γιατί απ’ αυτήν περνούσαν τα πρόβατα που προορίζονταν για τις θυσίες των Ιουδαίων στον ναό. Κοντά σ’ αυτήν υπήρχε μια δεξαμενή που λεγόταν Βηθεσδά. Γύρω απ’ αυτήν, υπήρχαν πέντε υπόστεγα. Κάτω απ’ αυτά τα υπόστεγα βρίσκονταν πάντα κάποιοι ασθενείς, και αυτό γινόταν γιατί τα νερά αυτής της δεξαμενής κατά καιρούς αποκτούσαν ιαματικές ιδιότητες. «κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ» Άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό. Αυτές τις στιγμές όποιος έμπαινε στο νερό, γινόταν καλά. Σε μια από τις πέντε στοές που υπήρχαν εκεί, βρισκόταν ένας παράλυτος όχι ένα και δύο, αλλά 38 ολόκληρα χρόνια.

     Ακούσαμε σήμερα τον Ευαγγελιστή Ιωάννη να μας λέει ότι, μπαίνοντας ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε αμέσως εκεί που ήταν αυτός ο Παραλυτικός. Τον θεράπευσε με ένα Του λόγο και αμέσως έφυγε. Μπήκε μέσα στο πλήθος των ανθρώπων και δεν πρόλαβε ο παραλυτικός να Τον καλογνωρίσει. Ο Ιησούς έδωσε εντολή στον παράλυτο να σηκωθεί να πάρει το κρεβάτι του και να φύγει. Έτσι και έγινε. Η ημέρα όμως που έγινε αυτό το θαύμα ήταν Σάββατο και το Σάββατο απαγόρευε ο Μωσαϊκός νόμος να γίνεται οποιαδήποτε εργασία. Οι άρχοντες λοιπόν των Εβραίων σταμάτησαν τον θεραπευθέντα παραλυτικό και τον έκαναν παρατήρηση ότι καταπατεί και παραβαίνει την αργία του Σαββάτου. Εκείνος τους απάντησε ότι: Δεν φταίω εγώ. Εκείνος που με έκανε καλά, αυτός μου είπε να σηκώσω το κρεβάτι μου, μα δεν ξέρω ποιός είναι, γιατί χάθηκε μέσα στο πλήθος.

    Μετά από μέρες, φρόντισε ο Χριστός να συναντήσει τον θεραπευθέντα παραλυτικό στον ναό και του είπε: “Πρόσεξε γιατί αν ξαναπέσεις στις αμαρτίες, θα πάθεις τα ίδια και χειρότερα”. Τότε πρόσεξε καλά ο πρώην παραλυτικός Τον Χριστό και Τον γνώρισε. Αυτός ήταν που τον θεράπευσε.

    Από το σημείο αυτό και κάτω πρέπει να προσέξουμε τις λεπτομέρειες που μας διασώζει ο Ευαγγελιστής, αγαπητοί αδελφοί. Μόλις είδε Τον ευεργέτη του ο πρώην παραλυτικός τί θα περίμενε κανείς να κάνει; Να πέσει στα γόνατα και να αγκαλιάσει τα πόδια του Χριστού. Να Τον ευχαριστεί και να φιλάει τα χέρια Του. 38 χρόνια κατάκοιτος ήταν. Εάν δεν τον επισκεπτόταν ο Χριστός, θα σάπιζε πάνω στο κρεββάτι. Κανένας δεν θα του έδινε σημασία. Και όμως δεν βγήκε από το στόμα του ούτε μια λέξη ευχαριστίας προς τον Ευεργέτη του. Τι κρίμα. Τα 38 χρόνια παραλυσίας, δεν τον δίδαξαν καθόλου. Δεν μαλάκωσαν την καρδιά του. Δεν υπάρχει πιο σκληρή καρδιά από την καρδιά του αχάριστου!

    Ο άνθρωπος αυτός κάνει και κάτι ακόμη χειρότερο. Τρέχει και βρίσκει τους Γραμματείς και Φαρισαίους που του έκαναν την παρατήρηση, ότι καταλύει την αργία του Σαββάτου, και τους πληροφορεί ότι αυτός που τον θεράπευσε το Σάββατο ήταν ο Ιησούς Χριστός. Δεν το είπε για να δηλώσει την πίστη του σ’ Αυτόν. Δεν τους περιγράφει το θαύμα για να πιστέψουν κι αυτοί, να προβληματιστούν μήπως Αυτός είναι ο Μεσσίας που περίμεναν. Όχι, δεν πηγαίνει για να επαινέσει τον Χριστό στους Ιουδαίους, πηγαίνει για να κερδίσει την εύνοιά τους. Αφού ξέρει ότι Τον μισούν, γιατί να πάει να τροφοδοτήσει ακόμη περισσότερο το μίσος τους; Πήγε στους Ιουδαίους γιατί έπασχε από την επάρατη αρρώστια της ανθρωπαρέσκειας. Γύρισε την πλάτη στον Ευεργέτη του Χριστό και προτίμησε να ακούσει επαινετικά λόγια από τους ανθρώπους. Φάνηκε στη συνέχεια ότι όντως οι άρχοντες περίμεναν αυτήν την πληροφορία, γιατί λέει στη συνέχεια ο Ευαγγελιστής, ότι ένεκα αυτού του γεγονότος ότι έκανε το θαύμα ημέρα Σάββατον «ἐδίωκον τὸν ᾿Ιησοῦν οἱ ᾿Ιουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι» (Ιωαν. Ε΄16).

    Μεγάλο κακό η αχαριστία, αγαπητοί αδελφοί. Όλοι μας κινδυνεύουμε να πέσουμε σ’ αυτήν αν δεν προσέξουμε. Ξεχνάμε ότι, ό,τι κι αν έχουμε, ό,τι κι αν είμαστε, όλα είναι δωρεές του Θεού. Κάθε στιγμή που ζούμε είναι χάρισμα του Θεού. Ο Θεός μας ευεργετεί συνέχεια κρυφά και φανερά. Μας δίνει δωρεές που τις γνωρίζουμε και δωρεές που δεν τις γνωρίζουμε, γι’ αυτό στη Θεία Λειτουργία Τον ευχαριστούμε για όλα λέγοντάς Του «εὐχαριστοῦμέν σοι Κύριε ὑπὲρ πάντων ὧν ἴσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων…»

     Όταν έχει μέσα του ο άνθρωπος την αρετή της ευγνωμοσύνης, ευχαριστεί όχι μόνο Τον Θεό, αλλά και τους ανθρώπους, που τον βοηθούν και του συμπαραστέκονται. Με μια κίνηση, με ένα χαμόγελο, με ένα ευχαριστώ, εκφράζει την ευχαριστία του, για το παραμικρό πράγμα που θα του δώσουν. Για την μικρή ή μεγάλη διευκόλυνση που θα του κάνουν, πάντα έχει ένα καλό λόγο να πει. Είναι γνώρισμα ευγενικού και καλλιεργημένου ανθρώπου, το να υπάρχει πάντα στα χείλη του το ευχαριστώ.

   Και αν αυτά ισχύουν, για τις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις, αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν αναφέρονται στις μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού σχέσεις. Εκεί δεν ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσεις στην ανθρωπαρέσκεια. Δεν ευχαριστείς Τον Θεό για να σου πει μπράβο. Να σε επαινέσει για τους καλούς τρόπους σου. Το ευχαριστώ στον Θεό, πηγάζει από μια καρδιά που φλέγεται από αγάπη προς Αυτόν. Η ευγνωμοσύνη προς τον Θεό είναι το ξεχείλισμα της αγάπης προς Αυτόν. Καρπός της έκφρασης της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, είναι η χαρά.

   Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την δική μας ευγνωμοσύνη, εμείς ωφελούμαστε όταν ευχαριστούμε τον Θεό. Ο ήλιος δεν κερδίζει κάτι, όταν εμείς ανοίγουμε τα παράθυρα του σπιτιού μας να τον υποδεχθούμε, ούτε όταν μαζεύουμε τις πολλαπλές και ωφέλιμες επιδράσεις του στην ζωή μας. Η έκφραση της αγάπης της ευχαριστίας μας και της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό, εμάς ωφελεί. Τη δική μας καρδιά γεμίζει με χαρά και αγαλλίαση.

    Ο θεραπευθείς παραλυτικός του σημερινού ευαγγελίου, αγαπητοί αδελφοί, δεν εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Ευεργέτη του. Προτίμησε την εύνοια των ανθρώπων και έχασε την χαρά που απορρέει από την έκφραση της ευγνωμοσύνης και της αγάπης προς Τον Χριστό.

    Από το δικό μας στόμα ας μη λείψει το “Δόξα τω Θεώ”. Η έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, λείπει από τον σημερινό άνθρωπο. Σπάνια ευχαριστούμε τον Θεό, γιατί έχουμε θεοποιήσει τον εαυτό μας και πιστεύουμε ότι όλα μπορούμε να τα επιτύχουμε μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις.

     Με αυτόν τον τρόπο όμως διώξαμε τον Θεό από την καρδιά μας και το κενό που δημιουργήθηκε μέσα μας δεν είναι δυνατόν να συμπληρωθεί με τίποτα.

               

Αμήν. 

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 3 Μαΐου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ε´ 1 - 15

1 Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ε´ 1 - 15

1 Μετὰ ταῦτα ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, πιθανώτατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, ποὺ συνέπιπτεν ἕνα περίπου μῆνα πρὸ τοῦ Πάσχα. Καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. 2 Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης τοῦ τείχους τῆς πόλεως κάποια λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκολυμβοῦσαν, καὶ ἡ ὁποία εἶχεν ὡς πρόσθετον ὄνομα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν Βηθεσδά. Εἶχε δὲ τριγύρω της ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα. 3 Εἰς αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα εὑρίσκοντο ξαπλωμένοι πλῆθος πολὺ ἀρρώστων, τυφλῶν, κουτσῶν, ἀνθρώπων μὲ κάποιο μέλος πιασμένον καὶ ἀναίσθητον ἢ ἀτροφικόν, καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας. 4 Ἐπερίμεναν δὲ τὴν κίνησιν τοῦ νεροῦ, διότι ἄγγελος κατέβαινεν ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάρασσε τὸ νερό. Ἐκεῖνος λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμβαινε πρῶτος εἰς αὐτὴν μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐγίνετο ὑγιής, ἀπὸ ὁποιονδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο. 5 Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενῶν καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦτο ἄρρωστος ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ χρόνια. 6 Αὐτὸν τὸν ἀσθενῆ ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ εἶναι ξαπλωμένος κάτω καὶ μὲ τὸ θεῖον του βλέμμα διέκρινεν, ὅτι ἀπὸ πολὺν καιρὸν εἶχε τὴν ἀσθένειάν του, εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνης ὑγιής; Διὰ τῆς ἐρωτήσεως δὲ ταύτης ὁ Κύριος ἔδιδεν ἀφορμὴν εἰς τὸν παραλυτικὸν νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθειάν του. 7 Πράγματι δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀπεκρίθη εἰς αὐτόν· Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον νὰ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν, ἀμέσως ὅταν ταραχθῇ τὸ νερό. Ἐνῶ δὲ προσπαθῶ νὰ ἔλθω ἐγώ, προλαμβάνει ἄλλος καὶ καταβαίνει αὐτὸς προτήτερα ἀπὸ ἐμέ. 8 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει. 9 Καὶ ἀμέσως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἐπεριπάτει ἐλεύθερα. Ἦτο ὅμως Σάββατον κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν. 10 Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ἔλεγαν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι εἰς τὸν ἰατρευμένον· Σήμερον εἶναι Σάββατον· δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς καὶ νὰ μεταφέρῃς τὸ κρεββάτι. 11 Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ διὰ θαύματος καὶ θείας δυνάμεως, αὐτός μου εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει. 12 Κατόπιν λοιπὸν τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς τὸν ἡρώτησαν ἐκεῖνοι· Ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει; 13 Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως παράλυτος δὲν ἤξευρε, ποῖος εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς ἀπεμακρύνθη καὶ ἐξηφανίσθη. Ἦτο δὲ εὔκολον νὰ ἑξαφανισθῇ, διότι ὑπῆρχε πολὺς λαὸς εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα. 14 Ὕστερα ἀπὸ κάμποσον καιρὸν ηὗρεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰδοὺ τώρα ἔχεις γίνει ὑγιῆς. Πρόσεξε λοιπὸν νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερον ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν ποὺ εἶχες, καὶ ἡ ὁποία σοῦ συνέβη ἐξ ἁμαρτιῶν σου. Πρόσεξε μήπως καὶ εἰς συμφορὰν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσῃς, συγχρόνως δὲ καὶ τὴν ψυχήν σου μετὰ τοῦ σώματος χάσῃς. 15 Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ συνήντησε τοὺς Ἰουδαίους ἀνήγγειλεν εἰς αὐτούς, ὅτι αὐτός, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς. 16 Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκον τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ἔκανε τὰς θεραπείας αὐτὰς κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26/04/2026 - ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (ΜΑΡΚΟΥ ΙΕ’43-ΙΣΤ’8) 26-4-2026

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί, η λέξη και η έννοια που δεσπόζει σε όλο το κείμενο, είναι η λέξη «τολμήσας». Δυο περιπτώσεις μεγάλης τόλμης μάς περιγράφει ο Ευαγγελιστής Μάρκος. Όλος ο κόσμος, τις ημέρες αυτές που σταυρώθηκε ο Χριστός, είναι εχθρικά διακείμενος εναντίον του Χριστού και εναντίον όποιου τολμούσε να πει ότι συμπαθούσε τον Χριστό και είναι οπαδός Του. Μέσα σε αυτήν την άκρως εχθρική ατμόσφαιρα, δύο ομάδες ανθρώπων μια ανδρική και μια γυναικεία, τολμούν να πάνε αντίθετα στο ρεύμα που επικρατούσε και οι μεν άνδρες Ιωσήφ και Νικόδημος, ζητούν από τον Πιλάτο να αποκαθηλώσουν και να θάψουν το νεκρό σώμα του Ιησού, οι δε γυναίκες οι Μυροφόρες, σηκώνονται τα χαράματα να πάνε να αλείψουν με αρώματα, το νεκρό σώμα του Ιησού, ενώ ξέρουν ότι ο τάφος φυλάσσεται από Ρωμαίους στρατιώτες, την κουστωδία και ότι ο λίθος που κλείνει την πόρτα του τάφου είναι πολύ δύσκολο να κινηθεί. Παρόλα αυτά, αντίθετα στο ρεύμα που επικρατεί και υπερπηδώντας τα εμπόδια φθάνουν στον σκοπό τους.

Η τόλμη αυτή των ανδρών και των γυναικών, πρέπει να μας βάλει σε σοβαρές σκέψεις, αγαπητοί αδελφοί. Μήπως και σήμερα, και πάντοτε και σε όλους τους αιώνες, δεν είναι δύσκολο να ακολουθήσει ο άνθρωπος τον δρόμο του καθήκοντος; Μήπως πάντοτε όπως και σήμερα δεν ήταν και δεν είναι πολύ δύσκολο, να δηλώνεις και να είσαι οπαδός του Χριστού; Μήπως και σήμερα δεν χρειάζεται τόλμη να πας αντίθετα στο ρεύμα;

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ζει ένα τρόπο ζωής που δεν συμφωνεί με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο τολμηρός χριστιανός καλείται να ζει, σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού. Ο χριστιανός της εποχής μας δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνον αυτούς που δεν είναι χριστιανοί. Καλείται να τρέξει πιο γρήγορα και να ξεπεράσει και αυτούς που θέλουν να λέγονται χριστιανοί, αλλά δεν ζουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Καλείται ο χριστιανός, σήμερα, όταν πηγαίνει στην Εκκλησία να προσεύχεται και όχι να πηγαίνει τυπικά τις μεγάλες γιορτές, για το θεαθήναι. Καλείται ο χριστιανός σήμερα να νηστεύει σωστά. Καλείται να προσέρχεται συχνά στην Θεία Κοινωνία, όταν οι πολλοί κοινωνάνε δυο και τρεις φορές τον χρόνο. Καλείται ο χριστιανός της εποχής μας να τολμήσει να προσέρχεται στο μυστήριο της Εξομολογήσεως, όταν οι πολλοί θα τον ειρωνευτούν. Καλείται, σήμερα, ο χριστιανός να τολμήσει να πηγαίνει με τον Σταυρό στο χέρι όταν οι περισσότεροι λένε «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις.»

Πρέπει, σήμερα, ο χριστιανός να έχει πολλή τόλμη για να ψάχνει να βρει τη χαρά κοντά στο Χριστό και όχι στις κοσμικές εκδηλώσεις. Πόση τόλμη, αλήθεια, χρειάζεται να έχει ο πιστός, για να πει ότι το Σάββατο βράδυ δεν θα συμμετάσχει σε μια γιορτή ή σε ένα πάρτι, γιατί ξημερώνει Κυριακή και θα πρέπει να πάει το πρωί στην Εκκλησία!!! Πόση τόλμη πρέπει να έχει ένας γονιός για να οδηγήσει τα βήματα του παιδιού του, στο σχολείο της Εκκλησίας και να το αποκόψει από τις κοσμικές και πολλές φορές ψυχοφθόρες δραστηριότητες;

Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η κοινωνία είναι σάπια, σε όλους τους τομείς, βρωμάει. Πόσοι από μας τολμούμε να πάμε αντίθετα; Πόσοι τολμούμε να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός; Πόσοι τολμούμε να σβήσουμε τα ψυχοφθόρα τηλεοπτικά κανάλια και να παρακολουθήσουμε τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς της Εκκλησίας; Πόσοι από μας βρίσκουμε αγαλλίαση και απόλαυση στην προσευχή - στην συνομιλία μας με τον Θεό;

Πάντως και άνδρες του σημερινού Ευαγγελίου και μυροφόρες γυναίκες μάς λένε ότι, για να πλησιάσεις κοντά στον Χριστό, πρέπει να τολμήσεις και να πας αντίθετα στο ρεύμα!

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 26 Ἀπριλίου 2026

 ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΕ´ 43 - 47

43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

1 Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙΕ´ 43 - 47

43 ἦλθεν ὁ Ἰωσήφ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀριμαθαίαν, σεβαστὸν καὶ ἐπίσημον μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου, ποὺ καὶ αὐτὸς εἶχε πιστεύσει εἰς τὸ περὶ βασιλείας τοῦ Θεοῦ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐπερίμενε τὴν βασιλείαν αὐτήν, χωρὶς νὰ κλονισθῇ ἡ ἐλπίς του αὐτὴ ἀπὸ τὸν θάνατον τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἔλαβε τὴν τόλμην καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 Ὁ Πιλᾶτος δὲ ἐξεπλάγη καὶ ἠπόρησεν, ἐὰν τόσον γρήγορα ἀπέθανεν ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν ἑκατόνταρχον, τὸν ἠρώτησεν, ἐὰν εἶχεν ὤραν πολλὴν ποὺ ἀπέθανε. 45 Καὶ ὅταν ἔμαθεν ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχον, ὅτι πράγματι ἀπέθανεν, ἐχάρισεν εἰς τὸν Ἰωσὴφ τὸ σῶμα. 46 Καὶ ἐκεῖνος ἀφοῦ ἠγόρασε σινδόνα καινουργῆ καὶ ἀμεταχείριστον καὶ τὸν ἐκατέβασεν ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἐτύλιξε τὸ σῶμα εἰς τὴν σινδόνα καὶ τὸν ἔβαλε χάμω εἰς μνημεῖον, ποὺ ἦτο σκαλισμένον μέσα εἰς τὸν βράχον· καὶ ἐκύλισε λίθον βαρὺν ἐπάνω εἰς τὸ στόμιον τοῦ μνημείου. 47 Ἡ Μαγδαληνὴ δὲ Μαρία καὶ ἡ Μαρία τοῦ Ἰωσῆ παρετήρουν προσεκτικὰ καὶ μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον ποὺ ἐτέθη τὸ σῶμα.

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 1 - 8

1 Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε τὸ Σάββατον, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη ἠγόρασαν τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου ἀρώματα, διὰ νὰ ἔλθουν τὸ πρωῒ εἰς τὸν τάφον καὶ ἀλείψουν τὸν Ἰησοῦν. 2 Καὶ πολὺ πρωῒ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἔρχονται εἰς τὸ μνημεῖον τὴν ὥραν, ποὺ ὁ ὑποκάτω ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα ἀνατέλλων ἥλιος ἤρχισε νὰ διαλύῃ τὸ πρωϊνὸ σκοτάδι. 3 Καὶ ἔλεγαν ἀναμεταξύ τους· Ποῖος θὰ μᾶς ἀποκυλίσῃ τὴν μεγάλην πέτραν ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ μνημείου; 4 Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. 5 Καὶ μόλις ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, εἶδαν, ὅτι εἶχε κυλισθῆ μακρὰν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἡ πέτρα. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους αὐτά, διότι ἡ πέτρα αὐτὴ ἦτο πολὺ μεγάλη καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ ἀποκυλισθῇ. 6 Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μὴ ἐκπλήττεσθε καὶ μὴ φοβεῖσθε. Ἠξεύρω ποῖον ζητάτε. Ζητᾶτε τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον. Ἀνεστήθη. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Ἰδού, εἶναι ἀδειανὸ τὸ μέρος, ὅπου τὸν ἔβαλαν. 7 Ἀλλὰ πηγαίνετε, εἴπατε εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸν Πέτρον, ποὺ ἔχει ἀνάγκην παρηγορίας καὶ βεβαιώσεως ὅτι συνεχωρήθη διὰ τὴν ἄρνησίν του, ὅτι πηγαίνει προτήτερα ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Ἐκεῖ θὰ τὸν ἰδῆτε, καθὼς σᾶς εἶπε, προτοῦ νὰ σταυρωθῇ. 8 Καὶ ἐκεῖναι, ἀφοῦ ἐβγῆκαν, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον. Τὰς κατεῖχε δὲ τρόμος καὶ ἦσαν ἐκστατικαί. Καὶ δὲν εἶπαν τίποτε εἰς κανένα, διότι ἐφοβοῦντο.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 19/04/2026

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ                    19-04-2026

«Ω καλή απιστία του Θωμά»

 

Την πρώτη μέρα της αναστάσεως αγαπητοί αδελφοί, και ενώ ήταν οι μαθητές του Χριστού συγκεντρωμένοι σε ένα μεγάλο δωμάτιο με κλειστές τις πόρτες « δια τον φόβον των Ιουδαίων», παρουσιάζεται ο Χριστός ανάμεσά τους.  Τους δίνει την ειρήνη και την χαρά Του και ταυτόχρονα τους δείχνει τα τρυπημένα χέρια του και την λογχευμένη πλευρά του. Οι μαθητές χάρηκαν που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια αυτό που τους διαβεβαίωναν οι Μυροφόρες γυναίκες. Δυσπιστούσαν στις πληροφορίες των γυναικών, και γι’ αυτό τους επέπληξε ο Χριστός. Επιπλέον, την ίδια στιγμή ο Χριστός έκανε κάτι πολύ σημαντικό που θα συνόδευε τους μαθητές σε όλη τους τη ζωή και όχι μόνον αυτούς, αλλά και τους διαδόχους τους σε όλους τους αιώνες. Ο αναστημένος Κύριος, τους φύσηξε στο πρόσωπο και τους είπε: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Από τώρα και εξής οι μαθητές και όλοι οι διάδοχοί τους μέχρι της συντελείας του αιώνος, θα μπορούν να συγχωρούν τις αμαρτίες των ανθρώπων . 

Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, φαίνεται από το ότι μέχρις εκείνη την στιγμή όσα σφάλματα και όσα αμαρτήματα έκαναν οι άνθρωποι, παρέμεναν άλυτα. Τους συνόδευαν σ’ όλη τους τη ζωή και τα έπαιρναν μαζί τους και στον τάφο . Γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός στον κόσμο, γι’ αυτό έγινε άνθρωπος, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες των ανθρώπων και έτσι καθαροί να μπορούν να επιστρέψουν εκεί από όπου τους έδιωξε η αμαρτία. Θα μπορούσαμε να πούμε  ότι η μεγαλύτερη δωρεά που  έκανε ο Χριστός στην ανθρωπότητα, είναι αυτή η εξουσία που έδωσε στους Αποστόλους και εκείνοι στους διαδόχους τους Αρχιερείς και Ιερείς, να μπορούν να συγχωρούν αμαρτίες.          

Βέβαια Εκείνος έσβησε τις αμαρτίες των ανθρώπων με το αίμα της σταυρικής θυσίας Του, αλλά έδωσε και το προνόμιο στους συνεχιστές του έργου Του, να επιτελούν κι εκείνοι την αναίμακτη σταυρική του θυσία, για  να μπορούν όσοι συμμετάσχουν σ’ αυτήν, όσοι κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων, να ενώνονται οργανικά και πραγματικά μαζί Του με αποτέλεσμα να καθαρίζονται.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος αυτού του γεγονότος αγαπητοί αδελφοί. Υπάρχουν άνθρωποι κοντά μας, που πήραν την εξουσία από τον Χριστό να σβήνουν τις ακαθαρσίες της ψυχής μας. Να  εξαλείφουν τις αμαρτίες μας. Υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας, Αρχιερείς – Ιερείς, που μπορούν να επιτελούν τα μυστήρια της εξομολογήσεως και της Θ. Κοινωνίας με τα οποία ο Χριστός καθαρίζει τις ψυχές των ανθρώπων και τους δίνει την δυνατότητα καθαροί να απολαμβάνουν ήδη από αυτήν την ζωή, τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού. Και επιπλέον την βάσιμη ελπίδα ότι θα είναι αιώνια ευτυχισμένοι μετά τη Β’ Παρουσία. Βέβαια για να τα ζήσεις αυτά και να τα απολαύσεις, χρειάζεται  πίστη και μάλιστα δυνατή πίστη. Όταν αφήσεις να φωλιάσει μέσα στη ψυχή σου η δυσπιστία και η αμφιβολία, τότε θα πάθεις αυτό που έπαθε ο Θωμάς.                                                                

Ο Θωμάς την πρώτη Κυριακή που ήλθε ο Χριστός στο υπερώο, δεν ήταν εκεί. Όσα κι αν του έλεγαν οι συμμαθητές του, ότι ο Χριστός αναστήθηκε, αυτός έμενε μελαγχολικός και λυπημένος, επαναλαμβάνοντας το: «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ,τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.»   

Δυστυχισμένος και μια ζωή λυπημένος είναι αυτός που ζητάει σώνει και καλά να προσεγγίσει με τις αισθήσεις του, τα μυστήρια της πίστεώς μας! Ο απόστολος Παύλος μάς λέει ότι πίστη είναι το να ελπίζεις σε πράγματα που δεν τα βλέπεις. Από τη στιγμή που βλέπεις ή ακούς ή αγγίζεις κάτι , δεν είναι πίστη είναι γνώση. Η πίστη είναι ένα σκαλοπάτι πάνω από τη γνώση. Ευλογημένος είναι αυτός που γνωρίζει αυτά που μπορεί να γνωρίσει και πιστεύει σ’ αυτά που δεν μπορεί να γνωρίσει. Όταν σε διαβεβαιώνουν οι δέκα συμμαθητές  σου, ότι είδαν αναστημένο τον διδάσκαλο. Όταν έρχονται αλαφιασμένες οι Μυροφόρες και σου λένε ότι ο τάφος είναι άδειος, μας πληροφόρησαν οι Άγγελοι ότι αναστήθηκε. Τον είδε η Μαρία στον κήπο και έπεσε να τον προσκυνήσει. Όταν μέσα στη νύχτα επιστρέφουν στα Ιεροσόλυμα από  το χωριό τους, την Εμμαούς, ο Λουκάς και ο Κλεόπας και σου λένε ότι μιλούσαν μαζί του σ΄ όλη τη διαδρομή και ότι στο τραπέζι που κάθισε ευλόγησε τον άρτο όπως τον ευλογούσε όταν ήταν μαζί μας, ότι τότε άνοιξαν τα μάτια τους και τον αναγνώρισαν αλλά «ἄφαντος ἐγένετο ἀπ' αὐτῶν.». Όταν έχεις τέτοιες πληροφορίες από γνωστά και έμπιστα πρόσωπα, πως εσύ ακόμη επιμένεις στην δυσπιστία σου;

          Εάν αυτή την περίπτωση την βγάλουμε έξω από το σχέδιο του Θεού, θα μπορούσαμε εύκολα να χαρακτηρίσουμε τον Θωμά άπιστο. Οι άγιοι πατέρες μας όμως και μεταξύ αυτών ο Ιερός Χρυσόστομος, προσεγγίζουν την περίπτωση με πολλή κατανόηση και αγάπη και τον δικαιολογούν για δύο λόγους. Πρώτα φαίνεται ότι η περίπτωση του Θωμά εντάσσεται στο σχέδιο του Θεού για να επιβεβαιωθεί περισσότερο το γεγονός της Αναστάσεως. Δεν ήταν λοιπόν αποκύημα της φαντασίας των 10 (δέκα) μαθητών, αφού τους εμφανίζεται και δεύτερη φορά με τον ίδιο τρόπο. Μάλιστα αυτή τη φορά καλεί τον Θωμά να αγγίξει τα τραύματά του για να μη μείνει ούτε σ’ αυτόν ούτε στους υπόλοιπους καμία αμφιβολία ότι είναι αναστημένος ο αγαπημένος διδάσκαλος τους και ότι αφού εμφανίζεται με τέτοιο μυστηριώδη τρόπο δεν είναι απλός άνθρωπος αναστημένος, αλλά ο νικητής του θανάτου, ο θεάνθρωπος. Σ’ αυτό το ασφαλές συμπέρασμα κατέληξε και ο μέχρι πριν λίγο άπιστος Θωμάς, γι’ αυτό όταν είπε ο Χριστός, μη γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός, αναφώνησε και είπε «ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

          Η δεύτερη αιτία για την οποία δείχνουν κατανόηση στην συμπεριφορά του Θωμά οι πατέρες και οι ιεροί υμνογράφοι, είναι το ότι δεν βλέπουν στον απόστολο πεισματική απιστία. Βλέπουν μια επιφανειακή αμφιβολία και μια κρυφή επιθυμία και ελπίδα μέσα στην καρδιά του Θωμά που περιμένει με αγωνία να είναι αληθινές όλες οι πληροφορίες που του δίνουν τα αγαπημένα του πρόσωπα για τον Κύριό του. Αυτό που είπε στον Χριστό «ο Κύριος μου και ο Θεός μου» δείχνει πόσο περίμενε την ευκαιρία να το φωνάξει.

          Και επειδή έχουν οι άγιοι πατέρες μας υπ’ όψη τους αυτές τις δύο δικαιολογίες, ονομάζουν την απιστία του καλή. «Ω καλή απιστία του Θωμά» ψάλλουμε.

          Αγαπητοί αδελφοί. Όλοι οι άνθρωποι σε κάποια φάση της ζωής τους ακόμη και εμείς οι χριστιανοί, ζούμε την περίπτωση του Θωμά. Όλοι μέσα μας φιλοξενούμε έναν Θωμά! Θες από κακή πληροφόρηση. Θες από άγνοια στα θέματα της πίστεώς μας. Θες από το ότι δεν μελετάμε σωστά και με πολλή προσοχή το Ευαγγέλιο. Τις περισσότερες φορές παρασυρόμενοι από τις λαθεμένες γνώμες των ανίδεων συνανθρώπων μας. Ή το συνηθέστερο από κακούς λογισμούς που βάζει στο μυαλό μας ο διάβολος. Φωλιάζει και στη δική μας την καρδιά η αμφιβολία και η απιστία για τον Χριστό μας.

          Μακάρι να ισχύουν και για μας οι δύο δικαιολογίες που συναντήσαμε στον Θωμά. Τότε και η δική μας απιστία θα χαρακτηριστεί ως καλή και θα ισχύει πλήρως αυτό που έχουν πει οι άγιοι πατέρες για τον απόστολο. «Ω καλή απιστία του Θωμά»!

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 19 - 31

19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. 21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· 23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. 27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. 30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 19 - 31

19 Εἰς ἐπιβεβαίωσιν λοιπὸν τῆς μαρτυρίας ταύτης τῆς Μαρίας, ὅταν ἐβράδυασε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, τὴν πρώτην τῆς ἑβδομάδος, καὶ ἐνῷ αἱ θύραι τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ἦσαν μαζευμένοι οἱ μαθηταί, ἦσαν κλεισταὶ ἕνεκα τοῦ φόβου, ποὺ εἶχαν οὗτοι διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐστάθη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· ἂς εἶναι εἰρήνη εἰς σᾶς. 20 Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοῦτο, ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευράν του διὰ να ἴδουν τὰ σημάδια τῶν πληγῶν καὶ πεισθοῦν, ὅτι αὐτὸς ἦτο ὁ σταυρωθεὶς Διδάσκαλός των. Κατόπιν λοιπὸν τῆς πληροφορίας, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς ἐπιδείξεως αὐτῆς τῶν θεραπευθεισῶν πληγῶν ἐσχημάτισαν, ἐχάρησαν οἱ μαθηταί, ὅταν εἶδαν τὸν Κύριον. 21 Ὅταν λοιπὸν ἡσύχασε κάπως ἡ πρώτη σφοδρὰ συγκίνησις, ποὺ ἐδοκίμασαν ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης των χαρᾶς οἱ μαθηταί, εἶπε πάλιν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ἐν σχέσει πρὸς τὴν μέλλουσαν κλῆσιν καὶ ἀποστολὴν των· Ἂς εἶναι εἰρήνη εἰς σᾶς. Καθὼς μὲ ἀπέστειλεν ὁ Πατὴρ διὰ τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ ἐγὼ σᾶς στέλλω πρὸς ἑξακολούθησιν τοῦ αὐτοῦ ἔργου. 22 Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτό, προκειμένου νὰ μεταδώσῃ εἰς αὐτοὺς τὴν πνοὴν τῆς νέας οὐρανίου ζωῆς, ἐνεφύσησεν εἰς τὰ πρόσωπά των, ὅπως ἄλλοτε ὁ Θεὸς εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἀδάμ, καὶ τοὺς εἶπε· Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. 23 Εἰς ὅποιους συγχωρήσετε τὰς ἁμαρτίας, τοὺς συγχωροῦνται αὐταὶ καὶ ἀπὸ τὸν Θεόν· εἰς ὅποιους δὲ τὰς κρατεῖτε ἀσυγχώρητες, θὰ μείνουν γιὰ πάντα κρατημένες. 24 Ὁ Θωμᾶς ὅμως, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, ποὺ ἐλέγετο ἀπὸ τοὺς ὁμιλοῦντας τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν Ἑβραίους Δίδυμος, δὲν ἦτο μαζί τους, ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 Ὅταν λοιπὸν ἦλθε, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι μαθηταί· Εἴδαμεν τὸν Κύριον. Αὐτὸς ὅμως τοὺς ἀπήντησεν· Ἐὰν δὲν ἴδω μὲ τὰ μάτια μου εἰς τὰς χεῖρας του τὸ σημάδι τῶν καρφιῶν καὶ δὲν βάλω τὸ δάκτυλό μου εἰς τὸ σημάδι τῶν καρφιῶν καὶ δὲν βάλω τὸ χέρι μου εἰς τὴν πλευράν του, ὥστε ὄχι μόνον μὲ τὰ μάτια μου, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ δάκτυλά μου νὰ βεβαιωθῶ, δὲν θὰ πιστεύσω. 26 Πράγματι δὲ ὕστερα ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρας ἦσαν πάλιν μέσα εἰς τὸ σπίτι οἱ μαθηταὶ καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἦτο καὶ ὁ Θωμᾶς. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ἐνῷ ἦσαν κλεισταὶ αἰ θύραι καὶ ἐστάθη εἰς τὸ μέσον τῶν μαθητῶν καὶ εἶπεν· ἄς εἶναι εἰρήνη εἰς σᾶς. 27 Ἔπειτα λέγει εἰς τὸν Θωμᾶν· Φέρε ἐδῶ τὸν δάκτυλόν σου. Καὶ ἐνῷ μὲ τὴν ψηλάφησίν σου θὰ ἐξετάζῃς τὰ σημάδια τῶν πληγῶν μου, συγχρόνως καὶ μὲ τὰ μάτια σου ἴδε τὰς χεῖράς μου καὶ φέρε κάτω ἀπὸ τὰ ἐνδύματά μου τὴν χεῖρα σου καὶ βάλε την εἰς τὴν πλευράν μου, ποὺ ἐκτυπήθη ἀπὸ τὴν λόγχην,καὶ μὴ ἀφίνῃς τὸν ἑαυτόν σου νὰ κυριευθῇ ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν, ὥστε νὰ γίνῃς μονίμως καὶ ἀνεπανορθώτως ἄπιστος, ἀλλὰ προόδευε καὶ στηρίζου εἰς τὴν πίστιν, ὥστε νὰ γίνῃς ἀμετακίνητος καὶ ἀδιάσειστος εἰς αὐτήν. 28 Καὶ ὁ Θωμᾶς τότε ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· Πιστεύω καὶ ὁμολογῶ, ὅτι εἶσαι ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐπίστευσες, ἐπειδὴ μὲ εἶδες. Μακαριώτεροι καὶ περισσότερον καλοτύχοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, καίτοι δὲν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους, ὅπως εἶδες σύ, ἐπίστευσαν. Καὶ θὰ πιστεύσουν οὕτως ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου κατὰ τὰς ἐπερχομένας γενεάς. 30 Σύμφωνα λοιπὸν μὲ ὅσα ἐξιστορήσαμεν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν μαθητῶν του καὶ πολλὰ ἄλλα ἀποδεικτικὰ θαύματα, ποὺ ἐδείκνυαν τὴν θεότητά του καὶ τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον αὐτό. 31 Αὐτὰ δέ, ποὺ ἐξεθέσαμεν, ἐγράφησαν διὰ νὰ πιστεύσετε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ὑπὸ τῶν προφητῶν προκηρυχθεὶς Χριστός, ὁ μονογενὴς Υἱός τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ἔχετε ὡς ἀναφαίρετον κτῆμα σας τὴν νέαν καὶ θείαν καὶ αἰωνίαν ζωήν, ἡ ὁποία μεταδίδεται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων διὰ μέσου αὐτοῦ καὶ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματός του.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 12/04/2026

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 12/04/2026
«Ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν»

 

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας είπε σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο Λόγος, δηλαδή το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έγινε άνθρωπος και έζησε ανάμεσά μας. Γιατί άραγε χρειάστηκε να γίνει ο Θεός άνθρωπος;

   Ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα Θεού» για να ανέβει στο «καθ’ ομοίωσιν», να ζει αιώνια κοντά στο Θεό. Ο διάβολος όμως ζήλεψε αυτήν την πορεία του ανθρώπου και φρόντισε να τον απομακρύνει από τον Θεό. Τον παρέσυρε λοιπόν στην αμαρτία, στην παρακοή του θείου θελήματος. Αποτέλεσμα αυτής της παρακοής ήταν να μπει στην ζωή του ανθρώπου ο θάνατος. Αν δεν έπεφτε στην αμαρτία ο άνθρωπος, δεν θα χρειαζόταν να πεθάνει  ο Χριστός. Θα γινόταν οπωσδήποτε άνθρωπος, θα θέωνε τον άνθρωπο προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση, αλλά δεν θα χρειαζόταν να υποστεί τον επώδυνο και εξευτελιστικό σταυρικό θάνατο. Η υπερβολική αγάπη του Θεού προς το πλάσμα του το έκανε αυτό!

   Χρειάστηκε λοιπόν να παραμερίσει ο Χριστός τα τρία εμπόδια που ορθώθηκαν ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό. Και αυτά είναι: Ο διάβολος, η αμαρτία και ο θάνατος. Φέροντας πάνω του ο Χριστός την ανθρώπινη φύση, πάλεψε και νίκησε και τους τρείς αυτούς εχθρούς του ανθρώπου. Κατατρόπωσε τον διάβολο και του έδειξε πόσο μικρός και αδύναμος είναι μπροστά στο Θεό. Με όπλο τον Σταυρό και μεις τώρα μπορούμε να πολεμήσουμε τον διάβολο.  «Όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας. Φρίττει γαρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν…» ψάλλουμε.

   Το δεύτερο εμπόδιο για να φτάσουμε στον προορισμό μας είναι το παιδί του διαβόλου, η αμαρτία. Και αυτήν έσβησε ο Χριστός ξεπλένοντάς μας με το Πανάγιο αίμα της Σταυρικής του θυσίας. Τώρα, εάν μετανοημένος ο άνθρωπος καταφύγει στην εξομολόγηση και στην συνέχεια στην Θεία Κοινωνία, καθαρίζεται από τις αμαρτίες του. Εάν κοινωνήσουμε με καθαρή καρδιά και αμέσως πεθάνουμε, θα βρεθούμε στην αγκαλιά του Θεού, ενωμένοι με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

   Νίκησε λοιπόν ο Χριστός τον διάβολο, παραμέρισε και την αμαρτία. Του απομένει ακόμη να ελευθερώσει τον άνθρωπο από το εγγόνι του διαβόλου, το παιδί της αμαρτίας, που είναι ο θάνατος. Με τον δικό του θάνατο, ελευθέρωσε εμάς από τον θάνατο. Ο Κύριος έπαθε και πέθανε, εξ’ ονόματος όλων των ανθρώπων. Ανέστησε το σώμα του, που ήταν ανθρώπινο σώμα και έδωσε έτσι την δυνατότητα να ανασταίνονται όλα τα ανθρώπινα σώματα. Όλοι οι άνθρωποι.

   Οι ψυχές των ανθρώπων δεν πεθαίνουν. Απλώς αποχωρούν από το σώμα τους, αφήνοντάς το νεκρό, και περιμένουν την Β΄ Παρουσία για να ξαναενωθούν μαζί του αιώνια.

   Αυτό το ανεπανάληπτο γεγονός της Θεϊκής αγάπης, γιορτάζουμε σήμερα αγαπητοί Αδελφοί. Το χαρμόσυνο μήνυμα της δικής μας ανάστασης. Μέχρι την ώρα του θανάτου του Χριστού, ο Θάνατος ήταν το φοβερότερο γεγονός της ζωής του ανθρώπου. Με τη ανάσταση του Χριστού, εκδιώχθηκε αυτός ο φόβος. Όσοι πιστεύουν ακράδαντα στον Χριστό, όχι μόνο δεν φοβούνται τον θάνατο, αλλά τον περιμένουν για να τους φέρει κοντά στον Χριστό. Γράφει προς τους Φιλιππισίους ο απ. Παύλος:

«Το ότι ζω σ’ αυτήν τη ζωή, είναι χαρά μου γιατί ζω την καινούργια ζωή, όπως θέλει ο Χριστός. Αλλά και το να πεθάνω είναι κέρδος, αφού ο θάνατος θα με ενώσει με τον Χριστό» (Φιλ/ους Α΄21)

   Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού διώχνει από την ψυχή του Χριστιανού κάθε ίχνος φόβου και απελπισίας. Γεμίζει την ψυχή με ελπίδα και χαρά. Με ελπίδα ότι θα απολαμβάνει αιώνια όλα τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού. Το σώμα ενωμένο με την ψυχή του, θα συναντηθεί με όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα. Με τους γονείς του. Με τα παιδιά του. Με τους φίλους του. Θα ζει παρέα με τους αγίους και θα δοξολογεί ακατάπαυστα μαζί με τους Αγγέλους το όνομα του Άγιου Θεού. Η χαρά του Χριστιανού ευρίσκεται στο ότι η αθάνατη ψυχή του θα ενωθεί με το αναστημένο σώμα του. Η ψυχή είναι ερωτευμένη με το δικό της σώμα. Θα είναι απερίγραπτη η χαρά της, όταν ξαναενωθεί μαζί του, την ώρα της κοινής αναστάσεως.

   Η χαρά της σημερινής μέρας αγαπητοί αδελφοί είναι καθαρά πνευματική. Είναι πολύ λίγο να γιορτάζεις το Πάσχα, με το μυαλό σου προσηλωμένο στα υλικά φαγητά. Η πνευματική τροφή, έχει ανυπολόγιστη αξία. Η τροφή που σε ενώνει με τον Χριστό και σε γεμίζει με την ελπίδα της δικής σου αναστάσεως. Και η τροφή αυτή είναι η Θεία Κοινωνία. Πόση άγνοια έχουν αυτοί που περιμένουν να χαρούν το Πάσχα με τα ευχάριστα φαγητά!

   Όταν πιστεύεις στις πληροφορίες που σου δίνει ο Χριστός, για την Β΄ Παρουσία, για την μετά θάνατον ζωή, για την ανάσταση όλων των ανθρώπων, τότε δεν ρωτάς το πώς και το πότε θα γίνουν όλα αυτά. Ζεις γεμάτος ελπίδα και λες: ας γίνουν όπως και όποτε θέλει ο Θεός.

   Και αν σε ρωτήσει κανείς, γιατί δεν έρχεται κάποιος από τους νεκρούς να μας πληροφορήσει για όλα αυτά; Του απαντάς με τα λόγια του κ. Γιάννη: Δεν έρχεται κανείς από τους νεκρούς πίσω, γιατί εκεί που είναι περνάνε τόσο καλά, που δεν θέλουν με κανένα τρόπο να επιστρέψουν.

   Εμείς λέμε στους νεκρούς μας: Περιμένετε. Ερχόμαστε και μείς εκεί, γιατί ο Χριστός με την ανάστασή του, μας έδωσε την δυνατότητα να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή όλοι θα ξανασυναντηθούμε, αφού ο

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος»

          

                                            «Χριστός Ανέστη»

Κυριακὴ τοῦ Πάσχα – Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἀπριλίου 2026

 ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Α´ 1 - 17

1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 3 πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὃ γέγονεν. 4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. 5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 6 Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· 7 οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσιν δι’ αὐτοῦ. 8 οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. 9 Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. 10 ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. 11 εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. 12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 13 οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν. 14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. 15 Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγεν λέγων· Οὗτος ἦν ὃν εἶπον, Ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 16 Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· 17 ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Α´ 1 - 17

1 Κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ὑπῆρχεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα ὡς ἄπειρος καὶ ζωντανὸς Λόγος ἀπὸ ἀπειροτέλειον καὶ πάνσοφον Νοῦν. Καὶ ὁ Λόγος ὡς δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος ὑπῆρχεν ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἦτο πάντοτε πλησιέστατα πρὸς αὐτόν. Καὶ ἦτο Θεὸς τέλειος ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἠνωμένος πρὸς τὸν Θεόν. 3 Ὅλα τὰ δημιουργήματα ἔγιναν διὰ τῆς συνεργασίας του μὲ τὸν Πατέρα καὶ ἄνευ αὐτοῦ δὲν ἔγινεν οὔτε τὸ παραμικρὸν ἀπὸ ὅσα ἔχουν γίνει. 4 Εἶχε μέσα του ζωήν, καὶ αὐτὸς ὡς πηγὴ τῆς ζωῆς ἐδημιούργησε καὶ συντηρεῖ κάθε ζωήν. Διὰ τοὺς λογικοὺς δὲ ἀνθρώπους ἦτο ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν φῶς, ποὺ φωτίζει τὸν νοῦν τους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀλήθειαν. 5 Καὶ τὸ φῶς σκορπίζει τὴν λάμψιν του καὶ μεταξὺ τῶν σκοτισμένων ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν πλάνην ἀνθρώπων, διὰ νὰ φωτίσῃ καὶ αὐτούς, ἀλλ’ οἱ σκοτισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸ ἀντελήφθησαν καὶ δὲν τὸ ἐνεκολπώθησαν, ἀλλὰ καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὸ ἐξουδετερώσουν καὶ νὰ τὸ κατανικήσουν. 6 Διὰ νὰ γνωρίσουν δὲ οἱ ἄνθρωποι τὸ φῶς, ἐνεφανίσθη κάποιος ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Ἰωάννης. 7 Αὐτὸς ἦλθε ἔχων ὡς κυρίαν ἀποστολήν του νὰ δώσῃ μαρτυρίαν· ἦλθε δηλαδὴ νὰ μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶναι τὸ φῶς, διὰ νὰ πιστεύσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διὰ τοῦ κηρύγματος αὐτοῦ (τοῦ Ἰωάννου). 8 Δὲν ἦτο ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἦλθεν ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ νὰ μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ φῶς. 9 Ὡς Λόγος καὶ ὡς δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος ἦτο πάντοτε ὁ Χριστὸς τὸ ἀπολύτως τέλειον φῶς, ἡ μοναδικὴ πηγὴ τοῦ φωτὸς ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔρχεται εἰς τὸν κόσμον. 10 Ἦτο ἀνέκαθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὸν κόσμον καὶ ἐπρονόει καὶ ἐκυβέρνα τὸν κόσμον, ὅλα δὲ τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα κτίσματα, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται ὁ ἐπίγειος καὶ οὐράνιος κόσμος, ἔγιναν δι’ αὐτοῦ. Καὶ ὅμως ὅταν τὸ φῶς ἐσαρκώθη καὶ ἔγινεν ἄνθρωπος, ὁ διεφθαρμένος καὶ εἰς τὰ γήϊνα προσκολλημένος κόσμος τῶν ἀνθρώπων δὲν τὸν ἀνεγνώρισεν ὡς δημιουργόν του. 11 Καὶ ὄχι μόνον ὁ κόσμος, ἀλλὰ καὶ οἱ ἰδικοί του, οἱ Ἰουδαῖοι, τὸν ἀπέρριψαν. Ἦλθεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔζησεν ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν χώραν, ἡ ὁποία ὡς γῆ τῆς ἐπαγγελίας ἦτο ξεχωρισμένη πρὸ πολλοῦ ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ἰδιαιτέρως ἰδική του. Καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ του, οἱ Ἰουδαῖοι, δὲν τὸν παρεδέχθησαν, ἀλλὰ τὸν ἠρνήθησαν σὰν ξένον καὶ ἐχθρόν. 12 Ὅσοι ὅμως τὸν ἐδέχθησαν καὶ τὸν ἐνεκολπώθησαν ὡς σωτῆρα τους, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα καὶ τὴν χάριν νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ. Ναί· Ἔδωκε τὸ προνόμιον αὐτὸ εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν πιστεύουν ὡς ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς Σωτῆρα τῶν ἀνθρώπων. 13 Αὐτοὶ δὲν ἐγεννήθησαν ἀπὸ γυναικεῖα αἵματα, οὔτε ἀπὸ ἐπιθυμίαν σαρκικήν, οὔτε ἀπὸ ἐπιθυμίαν καὶ θέλημα ἀνδρός, ἀλλ’ ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν. 14 Διὰ νὰ ἐντυπωθῇ δὲ περισσότερον εἰς τὸν καθένα τὸ μέσον τῆς ὑπερφυσικῆς αὐτῆς γεννήσεως καὶ υἱοθεσίας, ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὁ Λόγος ἔγινεν ἐν χρόνῳ ἄνθρωπος. Καὶ ἔχων ὡς σκηνὴν καὶ ὡς ναὸν ἅγιον τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, παρέμεινε μὲ πολλὴν οἰκειότητα μεταξύ μας σὰν ἕνας ἀπὸ ἡμᾶς. Καὶ ἐχορτάσαμεν μὲ τὰ μάτια μας τὴν ὑπέρλαμπρον καὶ θεοπρεπῆ δόξαν του, ποὺ ἐφανερώνετο μὲ τὰ θαύματά του καὶ τὴν διδασκαλίαν του καὶ τὴν ἄλλην λαμπρότητα τῆς ἀναμαρτήτου καὶ κατὰ πάντα ἁγίας ζωῆς του. Ἦτο δόξα τὴν ὁποίαν δὲν ἔλαβε κατὰ χάριν καὶ δωρεάν, ὅπως τὴν λαμβάνουν τὰ λογικὰ δημιουργήματα, ἀλλὰ τὴν εἶχε φυσικὴν ἀπὸ τὸν Πατέρα, του Υἱὸς μονάκριβος ποὺ ἦτο, γεμᾶτος χάριν μὲ τὴν ὁποίαν τότε ἐθαυματούργει καὶ τώρα μᾶς ἀναγεννᾷ, καὶ γεμᾶτος ἀλήθειαν μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς διδάσκει. 15 Ὁ Ἰωάννης μαρτυρεῖ δι’ αὐτὸν καὶ φωνάζει δημοσίᾳ καὶ χωρὶς κανένα δισταγμόν, μὲ παρρησίαν, καὶ λέγει· Αὐτὸς ἦτο περὶ τοῦ ὁποίου εἶπα, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἔρχεται εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν ὕστερα ἀπὸ ἐμέ, ὑπῆρξεν ἀσυγκρίτως λαμπρότερος, καὶ ἐνδοξότερος πολὺ προτήτερα ἀπὸ ἐμέ, βλεπόμενος καὶ κηρυττόμενος ἀπὸ ὅλους τοὺς πατριάρχας καὶ προφήτας, διότι ὡς πρωτότοκος καὶ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχε πρὸ ἐμοῦ. 16 Καὶ ἀπὸ τὸν ἀνεξάντλητον πλοῦτον τῆς τελειότητος καὶ τῶν δωρεῶν του ἐλάβομεν ὅλοι ἡμεῖς. Καὶ ἐλάβομεν χάρη ἐπάνω εἰς τὴν ἄλλην χάριν· καὶ μετὰ τὴν χάριν τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐλάβομεν καὶ τὴν χάριν τῆς υἱοθεσίας καὶ τῆς μακαρίας ζωῆς καὶ ὁλονὲν προστίθεται νέα ὑπεράφθονος χάρις εἰς ἐκείνην, ποὺ προηγουμένως ἐλάβομεν. 17 Διότι ὁ νόμος, ποὺ τὸν παρέβαινον οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐγίνοντο ὡς ἐκ τούτου ἔνοχοι καὶ ἀνάξιοι νὰ λάβουν τὴν χάριν τῆς υἱοθεσίας, ἐδόθη δι’ ἀνθρώπου καὶ δούλου, διὰ τοῦ Μωϋσέως, ἐνῷ ἡ χάρις καὶ ἡ ἀντικαταστήσασα τὰς σκιὰς καὶ τὰ σύμβολα τοῦ νόμου τελεία ἀποκάλυψις τῆς ἀληθείας, ποὺ ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀναγεννοῦν, ἦλθαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.