ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 08/03/2026 / Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                            08/03/2026

« Και πάντες εδόξαζον τον Θεόν…»

Ο Χριστός μας, αγαπητοί αδελφοί, δεν άφηνε ποτέ ευκαιρία να πάει χαμένη, προκειμένου να αποκαλύπτει τη θεότητά Του, για να νιώθουν οι άνθρωποι ότι είναι κοντά τους, πρόθυμος να τους γεμίσει με τη χαρά Του, χαρίζοντάς τους την ψυχική και την σωματική υγεία τους.

          Σήμερα ο ευαγγελιστής Μάρκος μάς διηγήθηκε ένα γεγονός που έγινε στην Καπερναούμ, κατά το οποίο ο Χριστός, φανέρωσε ακριβώς την θεϊκή Του ιδιότητα, κάνοντας τον κόσμο που απολάμβανε την παρουσία Του και την ομιλία Του, να εξίσταται και να δοξάζει τον Θεό.

          Ο Χριστός μας λοιπόν βρισκόταν μέσα σε ένα σπίτι διδάσκοντας το λαό με τα θεϊκά Του λόγια. Όταν μαθεύτηκε η εκεί παρουσία Του, συγκεντρώθηκε τόσος πολύς κόσμος, που δεν μπορούσε κανείς να πλησιάσει ούτε κοντά στην πόρτα. Εκεί σ’ αυτό το σπίτι, μπροστά στα μάτια όλων αυτών των ανθρώπων, θα γίνουν 4 θαύματα, τόσο ζωντανά που θα παρακινήσουν όλο αυτό το πλήθος, στο να εκφράσουν τον θαυμασμό τους και να δοξάζουν όλοι μαζί φωναχτά το Θεό.

          Στην πόλη αυτή της Καπερναούμ, έμενε και κάποιος που ήταν παράλυτος, καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Τέσσερις καλοί άνθρωποι, όταν έμαθαν πως ο Χριστός ήταν στο συγκεκριμένο σπίτι, παίρνουν αυτόν τον παράλυτο να τον πάνε εκεί να τον θεραπεύσει. Επειδή, από τον πολύ κόσμο, δεν μπορούσαν να περάσουν από την πόρτα, ανέβηκαν στην οροφή, άνοιξαν μια μεγάλη τρύπα και από εκεί κατέβασαν με σχοινιά τον παραλυτικό μπροστά στο Χριστό. Από το σημείο αυτό, αρχίζει το πρώτο θαύμα. Σημειώνει ο ευαγγελιστής «Ιδών δε ο Ιησούς την πίστην αυτών…» δηλαδή ο Χριστός διάβασε την καρδιά και το μυαλό τους. Μόνον ο Θεός έχει τη δύναμη να ξέρει τι γίνεται στο βάθος της ύπαρξης των ανθρώπων. «Ιδών δε ο Ιησούς…». Το θεϊκό Του πνεύμα μπήκε μέσα στο πνεύμα αυτών των ανθρώπων και είδε να υπάρχει εκεί, η πίστη στην θεότητά Του. Όχι μόνο η φιλανθρωπία τους, αλλά και η βεβαιότητά τους ότι αυτός είναι ο Θεός, τους έκανε να είναι σίγουροι ότι Αυτός θα θεραπεύσει τον φίλο τους.

          Στη συνέχεια θα γίνει το δεύτερο θαύμα. Σαν Θεός ο Χριστός γνώριζε ότι η παραλυσία του ανθρώπου που είχε μπροστά Του, προήλθε από τις αμαρτίες του. Τις απροσεξίες του. Γι’ αυτό τι του λέει; « Τέκνον αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου». Παιδί μου παράλυσες γιατί κυλίστηκες στο βούρκο των αμαρτιών. Τώρα λοιπόν, εγώ θεραπεύω πρώτα την αιτία της αρρώστιας σου. Σου συγχωρώ τις αμαρτίες σου. Αυτό είναι το δεύτερο θαύμα. Ο Χριστός κάνει κάτι που μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει. Όχι μόνο τότε, αλλά πάντοτε ο Θεός αγαπάει τους ανθρώπους και εάν Τον πλησιάσουμε με πίστη και ταπείνωση, είναι πρόθυμος να πει σε όλους μας «Τέκνον αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου…». Ενώ γινόταν αυτά τα θαύματα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, κάποιοι Γραμματείς κρατούσαν ερμητικά κλειστές τις πόρτες της καρδιάς τους και δεν άφηναν να μπει μέσα τους το θεϊκό φως του Χριστού. Σκέπτονταν λοιπόν και έλεγαν μέσα τους : «Τι ούτος λαλεί βλασφημίας; Τι δύναται αφιέναι αμαρτίας, ειμί εις ο Θεός;» . Ποιος είναι αυτός που συγχωρεί αμαρτίες; Μόνο ο Θεός μπορεί να δίνει συγχώρηση. Σ’ αυτό το σημείο γίνεται το τρίτο θαύμα. Ο Χριστός προηγουμένως διάβασε τις καρδιές των καλών ανθρώπων που κουβάλησαν τον παράλυτο. Τώρα διαβάζει τις διεστραμμένες καρδιές των Γραμματέων που κάνουν βλάσφημους λογισμούς γι’ Αυτόν. «Επιγνούς ο Ιησούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς…» , στρέφεται και ελέγχοντας τους για την διαστροφή τους, τους λέει: Θέλετε να δείτε ότι μπορώ και τις αμαρτίες να συγχωρώ και τις αρρώστιες να θεραπεύω; Θέλετε να διαπιστώσετε ότι μπορώ και τις ψυχές να καθαρίζω και τα σώματα να απαλλάσσω από τις αρρώστιες; Τότε κάνει το τέταρτο θαύμα. Στρέφεται προς τον παράλυτο και του λέει: « Σοι λέγω έγειρε και άρον τον κρέβατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου. Και ηγέρθη ευθέως…». Αμέσως έγινε καλά ο παραλυτικός. Ο θεϊκός λόγος του Χριστού συνέσφιξε τα παράλυτα νεύρα και τους μύες του δυστυχισμένου ανθρώπου. Η υγεία φώλιασε και πάλι στο κορμί του. Παίρνει το κρεβάτι στα θεραπευμένα χέρια του. Ανοίγει διάδρομο ανάμεσα από το πλήθος και φεύγει για το σπίτι του. Όλοι μένουν αποσβολωμένοι. Από την καρδιά και από τα χείλη όλων ακούγεται το «Δόξα τω Θεώ».

          Ποιος από μας αγαπητοί αδελφοί δεν θα ήθελε να βρίσκεται σε μια γωνιά αυτής της μεγάλης αίθουσας, εκείνου του σπιτιού της Καπερναούμ! Ποιος από μας δεν θα επιθυμούσε να μετράει ένα προς ένα τα θαύματα που μας περιγράφουν και οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές. Και ο Ματθαίος και ο Μάρκος και ο Λουκάς!

          Ο προσεκτικός μελετητής αγαπητοί αδελφοί μπορεί να βρει ακόμη ένα θαύμα στις διηγήσεις και των τριών ευαγγελιστών. Ποια είναι η δύναμη εκείνη που τραβούσε τον κόσμο κοντά στο Χριστό; Τι έκανε το πλήθος των ανθρώπων να συνωστίζεται γύρω Του, άλλοτε στην παραλία, άλλοτε στην έρημο, άλλοτε στην συναγωγή, σήμερα μέσα στο σπίτι της Καπερναούμ; Γινόταν αυτό ακριβώς, γιατί ο λόγος του δεν ήταν ανθρώπινος, ήταν θεϊκός. Το ομολογούσαν οι ίδιοι οι ακροατές του. Έλεγαν ότι αυτός δεν ομιλεί όπως οι Γραμματείς και οι διδάσκαλοι του λαού, αλλά μιλάει «ως εξουσίαν έχων». Έχει κάποια θεϊκή δύναμη και εξουσία ο λόγος του. Ενσταλάζει στις καρδιές των ακροατών του μια ανερμήνευτη γλυκύτητα. Ακόμα και ο ελεγκτικός του λόγος έχει μέσα του αγάπη και πατρική στοργή.

          Όταν οι άρχοντες έστειλαν τους ανθρώπους τους να Τον συλλάβουν, έγινε το εξής : Όταν έφτασαν αυτοί εκεί που ήταν ο Χριστός, άκουσαν για λίγα λεπτά το λόγο Του και σαγηνεύτηκαν τόσο πολύ, που πέταξαν τα σχοινιά και τα ξύλα που κρατούσαν για να Τον δέσουν και επέστρεψαν άπρακτοι. Όταν τους ρώτησαν τα αφεντικά τους, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι γιατί δεν τον φέρατε δεμένο όπως σας διατάξαμε, εκείνοι απάντησαν : «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωαν.Ζ’46). Δεν ακούσαμε ποτέ κανέναν να μιλάει όπως μιλάει αυτός που μας στείλατε να συλλάβουμε. Ο λόγος του Χριστού ήταν θεϊκός!

          Αγαπητοί αδελφοί, τελικά πέντε θαυμαστά γεγονότα μας διηγήθηκε σήμερα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Το ένα είναι ότι ο Χριστός μιλάει θεϊκά και γι’ αυτό γίνεται το αδιαχώρητο όποτε ανοίξει το στόμα Του, όπως σήμερα στο σπίτι της Καπερναούμ. Το δεύτερο, διαβάζει την πίστη μέσα στις καρδιές των τεσσάρων που κουβάλησαν τον παράλυτο. Το τρίτο, συγχωρεί τις αμαρτίες του που είναι η αιτία της παραλυσίας του. Το τέταρτο, μπαίνει μέσα στις καρδιές των Γραμματέων και τους επιπλήττει για τους βλάσφημους λογισμούς τους. Και τέλος , το πέμπτο, θεραπεύει το παράλυτο σώμα του δυστυχισμένου εκείνου κατοίκου της Καπερναούμ.

          Αν ήμαστε λοιπόν κι εμείς μέσα σ’ αυτό το σπίτι κι εάν παρακολουθούσαμε τα πέντε αυτά θαύματα, οπωσδήποτε θα δοξάζαμε τον Θεό και θα Τον ευχαριστούσαμε.

          Γι’ αυτό και τότε και πάντοτε ο Χριστός επιτρέπει να γίνονται θαύματα, για να φανερώσει την παρουσία του ανάμεσά μας. Να γεμίσει την καρδιά μας με τη δική του την άρρητη χαρά και να μας παρακινήσει να αναφωνούμε συνέχεια: «Δόξα τω Θεώ».

          Αμήν!