ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ 03/05/2026
«Ἔγειρε ἆρον τὸν
κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.» (Ιωάννου E’,8)
Για να μπει κανείς στην
Αγία Πόλη των Ιεροσολύμων στα χρόνια του Χριστού, αγαπητοί αδελφοί, περνούσε
από πολλές εισόδους. Μια απ’ αυτές ονομαζόταν προβατική γιατί απ’ αυτήν περνούσαν
τα πρόβατα που προορίζονταν για τις θυσίες των Ιουδαίων στον ναό. Κοντά σ’ αυτήν
υπήρχε μια δεξαμενή που λεγόταν Βηθεσδά. Γύρω απ’ αυτήν, υπήρχαν πέντε
υπόστεγα. Κάτω απ’ αυτά τα υπόστεγα βρίσκονταν πάντα κάποιοι ασθενείς, και αυτό
γινόταν γιατί τα νερά αυτής της δεξαμενής κατά καιρούς αποκτούσαν ιαματικές
ιδιότητες. «κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ»
Άγγελος Κυρίου και τάρασσε το νερό. Αυτές τις στιγμές όποιος έμπαινε στο νερό,
γινόταν καλά. Σε μια από τις πέντε στοές που υπήρχαν εκεί, βρισκόταν ένας
παράλυτος όχι ένα και δύο, αλλά 38 ολόκληρα χρόνια.
Ακούσαμε σήμερα τον Ευαγγελιστή Ιωάννη να
μας λέει ότι, μπαίνοντας ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε αμέσως εκεί που
ήταν αυτός ο Παραλυτικός. Τον θεράπευσε με ένα Του λόγο και αμέσως έφυγε. Μπήκε
μέσα στο πλήθος των ανθρώπων και δεν πρόλαβε ο παραλυτικός να Τον καλογνωρίσει.
Ο Ιησούς έδωσε εντολή στον παράλυτο να σηκωθεί να πάρει το κρεβάτι του και να
φύγει. Έτσι και έγινε. Η ημέρα όμως που έγινε αυτό το θαύμα ήταν Σάββατο και το
Σάββατο απαγόρευε ο Μωσαϊκός νόμος να γίνεται οποιαδήποτε εργασία. Οι άρχοντες
λοιπόν των Εβραίων σταμάτησαν τον θεραπευθέντα παραλυτικό και τον έκαναν
παρατήρηση ότι καταπατεί και παραβαίνει την αργία του Σαββάτου. Εκείνος τους
απάντησε ότι: Δεν φταίω εγώ. Εκείνος που με έκανε καλά, αυτός μου είπε να
σηκώσω το κρεβάτι μου, μα δεν ξέρω ποιός είναι, γιατί χάθηκε μέσα στο πλήθος.
Μετά από μέρες, φρόντισε ο Χριστός να
συναντήσει τον θεραπευθέντα παραλυτικό στον ναό και του είπε: “Πρόσεξε γιατί αν
ξαναπέσεις στις αμαρτίες, θα πάθεις τα ίδια και χειρότερα”. Τότε πρόσεξε καλά ο
πρώην παραλυτικός Τον Χριστό και Τον γνώρισε. Αυτός ήταν που τον θεράπευσε.
Από το σημείο αυτό και κάτω πρέπει να
προσέξουμε τις λεπτομέρειες που μας διασώζει ο Ευαγγελιστής, αγαπητοί αδελφοί.
Μόλις είδε Τον ευεργέτη του ο πρώην παραλυτικός τί θα περίμενε κανείς να κάνει;
Να πέσει στα γόνατα και να αγκαλιάσει τα πόδια του Χριστού. Να Τον ευχαριστεί
και να φιλάει τα χέρια Του. 38 χρόνια κατάκοιτος ήταν. Εάν δεν τον επισκεπτόταν
ο Χριστός, θα σάπιζε πάνω στο κρεββάτι. Κανένας δεν θα του έδινε σημασία. Και
όμως δεν βγήκε από το στόμα του ούτε μια λέξη ευχαριστίας προς τον Ευεργέτη
του. Τι κρίμα. Τα 38 χρόνια παραλυσίας, δεν τον δίδαξαν καθόλου. Δεν μαλάκωσαν
την καρδιά του. Δεν υπάρχει πιο σκληρή καρδιά από την καρδιά του αχάριστου!
Ο άνθρωπος αυτός κάνει και κάτι ακόμη
χειρότερο. Τρέχει και βρίσκει τους Γραμματείς και Φαρισαίους που του έκαναν την
παρατήρηση, ότι καταλύει την αργία του Σαββάτου, και τους πληροφορεί ότι αυτός
που τον θεράπευσε το Σάββατο ήταν ο Ιησούς Χριστός. Δεν το είπε για να δηλώσει
την πίστη του σ’ Αυτόν. Δεν τους περιγράφει το θαύμα για να πιστέψουν κι αυτοί,
να προβληματιστούν μήπως Αυτός είναι ο Μεσσίας που περίμεναν. Όχι, δεν πηγαίνει
για να επαινέσει τον Χριστό στους Ιουδαίους, πηγαίνει για να κερδίσει την
εύνοιά τους. Αφού ξέρει ότι Τον μισούν, γιατί να πάει να τροφοδοτήσει ακόμη
περισσότερο το μίσος τους; Πήγε στους Ιουδαίους γιατί έπασχε από την επάρατη
αρρώστια της ανθρωπαρέσκειας. Γύρισε την πλάτη στον Ευεργέτη του Χριστό και
προτίμησε να ακούσει επαινετικά λόγια από τους ανθρώπους. Φάνηκε στη συνέχεια
ότι όντως οι άρχοντες περίμεναν αυτήν την πληροφορία, γιατί λέει στη συνέχεια ο
Ευαγγελιστής, ότι ένεκα αυτού του γεγονότος ότι έκανε το θαύμα ημέρα Σάββατον «ἐδίωκον τὸν
᾿Ιησοῦν οἱ ᾿Ιουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι» (Ιωαν.
Ε΄16).
Μεγάλο κακό η αχαριστία, αγαπητοί αδελφοί.
Όλοι μας κινδυνεύουμε να πέσουμε σ’ αυτήν αν δεν προσέξουμε. Ξεχνάμε ότι, ό,τι
κι αν έχουμε, ό,τι κι αν είμαστε, όλα είναι δωρεές του Θεού. Κάθε στιγμή που
ζούμε είναι χάρισμα του Θεού. Ο Θεός μας ευεργετεί συνέχεια κρυφά και φανερά.
Μας δίνει δωρεές που τις γνωρίζουμε και δωρεές που δεν τις γνωρίζουμε, γι’ αυτό
στη Θεία Λειτουργία Τον ευχαριστούμε για όλα λέγοντάς Του «εὐχαριστοῦμέν
σοι Κύριε ὑπὲρ πάντων ὧν ἴσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν
εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων…»
Όταν έχει μέσα του ο άνθρωπος την αρετή
της ευγνωμοσύνης, ευχαριστεί όχι μόνο Τον Θεό, αλλά και τους ανθρώπους, που τον
βοηθούν και του συμπαραστέκονται. Με μια κίνηση, με ένα χαμόγελο, με ένα
ευχαριστώ, εκφράζει την ευχαριστία του, για το παραμικρό πράγμα που θα του
δώσουν. Για την μικρή ή μεγάλη διευκόλυνση που θα του κάνουν, πάντα έχει ένα
καλό λόγο να πει. Είναι γνώρισμα ευγενικού και καλλιεργημένου ανθρώπου, το να
υπάρχει πάντα στα χείλη του το ευχαριστώ.
Και αν αυτά ισχύουν, για τις μεταξύ των
ανθρώπων σχέσεις, αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν αναφέρονται στις μεταξύ του
ανθρώπου και του Θεού σχέσεις. Εκεί δεν ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσεις στην
ανθρωπαρέσκεια. Δεν ευχαριστείς Τον Θεό για να σου πει μπράβο. Να σε επαινέσει
για τους καλούς τρόπους σου. Το ευχαριστώ στον Θεό, πηγάζει από μια καρδιά που
φλέγεται από αγάπη προς Αυτόν. Η ευγνωμοσύνη προς τον Θεό είναι το ξεχείλισμα
της αγάπης προς Αυτόν. Καρπός της έκφρασης της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, είναι
η χαρά.
Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την δική μας
ευγνωμοσύνη, εμείς ωφελούμαστε όταν ευχαριστούμε τον Θεό. Ο ήλιος δεν κερδίζει
κάτι, όταν εμείς ανοίγουμε τα παράθυρα του σπιτιού μας να τον υποδεχθούμε, ούτε
όταν μαζεύουμε τις πολλαπλές και ωφέλιμες επιδράσεις του στην ζωή μας. Η
έκφραση της αγάπης της ευχαριστίας μας και της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό,
εμάς ωφελεί. Τη δική μας καρδιά γεμίζει με χαρά και αγαλλίαση.
Ο θεραπευθείς παραλυτικός του σημερινού
ευαγγελίου, αγαπητοί αδελφοί, δεν εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον
Ευεργέτη του. Προτίμησε την εύνοια των ανθρώπων και έχασε την χαρά που απορρέει
από την έκφραση της ευγνωμοσύνης και της αγάπης προς Τον Χριστό.
Από το δικό μας στόμα ας μη λείψει το “Δόξα
τω Θεώ”. Η έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, λείπει από τον σημερινό άνθρωπο.
Σπάνια ευχαριστούμε τον Θεό, γιατί έχουμε θεοποιήσει τον εαυτό μας και
πιστεύουμε ότι όλα μπορούμε να τα επιτύχουμε μόνοι μας, με τις δικές μας
δυνάμεις.
Με αυτόν τον τρόπο όμως διώξαμε τον Θεό
από την καρδιά μας και το κενό που δημιουργήθηκε μέσα μας δεν είναι δυνατόν να
συμπληρωθεί με τίποτα.
Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου