ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ ΛΟΥΚΑ
18/01/2026
«Και αυτοί ήραν φωνήν λέγοντες, Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς».
Στην θεραπεία των 10 λεπρών αναφέρεται το Ευαγγέλιο
σήμερα αγαπητοί αδελφοί. Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν από την ανίατη τότε,
αρρώστια της λέπρας. Πονούσαν, πεινούσαν, κρύωναν. Λέπια – λέπια έπεφταν τα
κομμάτια από το δέρμα τους. Αποκρουστικοί στην όψη. Αξιολύπητοι. Και το χειρότερο
από όλα, απομονωμένοι, αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Μακριά από τα
αγαπημένα τους πρόσωπα. Η προσωποποίηση της δυστυχίας! Ζούσαν υποτυπωδώς σε
απομακρυσμένα μέρη. Δεν τους επιτρεπόταν να επιστρέψουν σε κατοικημένα χωριά
και πόλεις, γιατί η επάρατη αρρώστια ήταν μεταδοτική. Καταδικασμένοι να
πεθάνουν σε κάποιο απομακρυσμένο βουνό και να ταφούν όπως – όπως από τους άλλους λεπρούς που ήταν μαζί τους.
Οι δέκα λεπροί του σημερινού Ευαγγελίου στάθηκαν
τυχεροί. Κοντά από τον τόπο της εξορίας τους, πέρασε κάποια μέρα ο Χριστός.
Κατευθυνόταν προς τα Ιεροσόλυμα κι όχι τυχαία, πέρασε ανάμεσα από την Σαμάρεια
και την Ιουδαία. Εκεί κοντά ήταν και το καταφύγιο των δυστυχισμένων λεπρών. Άκουσαν
το θόρυβο που έκανε η συνοδεία του Χριστού. Κάποιος τους πληροφόρησε ότι είναι
ο Ιησούς. Είχαν ακούσει γι’ αυτόν και για την αγάπη Του προς όλους τους
ανθρώπους και ακόμη ότι έκανε πολλές θεραπείες και πολλά θαύματα. Πίστεψαν πως
αυτός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας και γι’ αυτό πλησίασαν, όσο τους
επιτρεπόταν, στο δρόμο κι άρχισαν να φωνάζουν. Ονόμαζαν τον Χριστό «Επιστάτα»
δηλαδή Κύριε. Αφέντη, ελέησον ημάς. Θεράπευσέ μας. Απάλλαξε μας από αυτό το
μαρτύριο. Ο Χριστός διάβασε όχι μόνο τον πόνο τους, αλλά κυρίως την πίστη τους
στη θεότητα Του και αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους. «Πηγαίνετε να πάρετε
την βεβαίωση από τους ιερείς – ιατρούς ότι θεραπευτήκατε». Εδώ φαίνεται η πίστη
των λεπρών. Χωρίς άλλες διευκρινήσεις, πεπεισμένοι πλήρως για την θεραπευτική
δύναμη των λόγων του Χριστού, επέστρεψαν υγιείς στα σπίτια τους. Από τη χαρά
τους όμως, λησμόνησαν να γυρίσουν πίσω και να πουν ένα ευχαριστώ στον ευεργέτη
τους. Μόνο ένας το έκανε. Γύρισε και εξέφρασε γονατιστός μπροστά στα πόδια του
Χριστού την ευγνωμοσύνη του. Αυτό λύπησε το Χριστό και έκανε το παράπονό Του.
«Και οι δέκα δεν θεραπεύτηκαν; Μόνο ο ένας ήλθε να πει ευχαριστώ».
Ακούγοντας το σημερινό
Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, έρχεται στο μυαλό μας μία άλλη λέπρα. Η λέπρα της
ψυχής. Και ποια είναι η λέπρα της ψυχής; Είναι η αμαρτία. Αυτή που οδηγεί τον
άνθρωπο στον πνευματικό θάνατο. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο κυρίως να απαλλάξει
τους ανθρώπους απ’ αυτήν την πνευματική λέπρα. Όπως τότε οι δέκα λεπροί
κατέφυγαν στον μοναδικό γιατρό της σωματικής λέπρας και θεραπεύτηκαν, έτσι
πρέπει να προστρέξουν και οι πνευματικά λεπροί στον «Ιατρό των ψυχών και των
σωμάτων», για να απαλλαγούν από τον αιώνιο θάνατο. Τι ήταν εκείνο όμως που
ώθησε τους λεπρούς να προστρέξουν και ζητήσουν από το Χριστό την θεραπεία τους;
Ας το εξετάσουμε για να τους μιμηθούμε και να προστρέξουμε και εμείς να
ζητήσουμε από το Χριστό τη θεραπεία μας από την λέπρα της αμαρτίας. Κατ’ αρχάς
οι δέκα λεπροί αναγνώριζαν και παραδέχονταν ότι ήταν άρρωστοι. Γι’ αυτό και ή
τους ανάγκασαν οι άλλοι ή μόνοι τους πήραν την απόφαση να απομονωθούν.
Και εμείς πρέπει να
αναγνωρίσουμε την αμαρτωλότητά μας. Να ομολογήσουμε ότι στη ζωή μας έχουμε
κάνει πολλά λάθη. Πολλές αμαρτίες μεγάλες ή μικρές. Να μη τις δικαιολογούμε και
να μη προσπαθούμε να τις καταχωνιάζουμε στο υποσυνείδητό μας. Όπως οι
λεπροί έβλεπαν τα λέπια της λέπρας στο
σώμα τους, έτσι κι εμείς να φέρνουμε συνεχώς μπροστά στα μάτια μας, τα λάθη μας
– τις αμαρτίες μας και να παραδεχόμαστε ότι είμαστε αμαρτωλοί. Η αναγνώριση της
αμαρτωλότητάς μας, θα μας οδηγεί στο να καλούμε τον Χριστό να μας συγχωρήσει
τις αμαρτίες μας. «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό». Τους λεπρούς τους οδήγησε στο να τρέξουν στο
Χριστό και να ζητήσουν βοήθεια, ο πόνος που τους προκαλούσαν οι πληγές της
ανίατης αρρώστιας. Και εμείς να λυπόμαστε και να πονάμε για το ότι δεν καταφέρνουμε
να εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις εντολές του Ευαγγελίου. Να πονάμε και να
λυπόμαστε που με τις αμαρτίες μας, πληγώνουμε την αγάπη μας προς τον Θεό. Να
ντρεπόμαστε για τις πτώσεις μας στην αμαρτία. Η λύπη, ο πόνος, η εντροπή για
την αμαρτωλότητά μας, θα γίνεται αφορμή να βγάζουμε κραυγή προς το Χριστό
«Επιστάτα ελέησον ημάς».
Οι λεπροί ζούσαν μακριά από
τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μακριά από τα σπίτια τους. Έξω από το φυσικό τους
περιβάλλον. Από την ανθρώπινη κοινωνία. Αυτό τους έκανε να ποθούν δικαίως την
θεραπεία τους για να επιστρέψουν στους δικούς τους ανθρώπους. Έτσι κι εμείς,
όταν διαπράττουμε αμαρτίες και επιμένουμε στην αμαρτωλή ζωή, αποκοπτόμαστε από
τα πρόσωπα που μας αγαπούν. Ντρεπόμαστε να δούμε τις εικόνες της Παναγίας, των
Αγίων. Η υποδούλωσή μας στα πάθη και τις αμαρτίες, μάς αποθαρρύνουν. Μας
απομακρύνουν από την προσευχή. Δεν μπορούμε να απολαύσουμε τον διάλογο – την
συζήτηση με τον Χριστό. Η απομάκρυνση από τον Χριστό γεμίζει την καρδιά μας με
απογοήτευση και απελπισία. Η ζωή της αμαρτίας δεν έχει μέσα της αληθινή χαρά,
αλλά πρόσκαιρη και επιπόλαιη χαρά. Η πνευματική λέπρα είναι χειρότερη από την
σωματική. Επιφέρει αιώνιο θάνατο. Απομακρύνει από τον Θεό. Η αναγνώριση λοιπόν
της αμαρτωλότητάς μας, ο πόνος και η λύπη για τις αμαρτίες μας, η στέρηση της
συντροφιάς με τους αγίους που δημιουργείται με την αμαρτωλή ζωή, οδηγούν τους
χριστιανούς, στο να ζητάνε τη θεραπεία τους από το Χριστό με τα λόγια των δέκα
λεπρών «Ιησού Επιστάτα ελέησον ημάς».
Αγαπητοί αδελφοί, όλοι μας
λίγο πολύ, είμαστε χτυπημένοι από την λέπρα της αμαρτίας. Όλους μάς βασανίζουν
τα πάθη και οι αμαρτωλές επιθυμίες. Λέει ψέματα όποιος ισχυρίζεται ότι είναι
αναμάρτητος. Έχουμε λοιπόν ανάγκη να θεραπευθούμε. Και ο μόνος που μπορεί να
μας καθαρίσει από τα λέπια αυτής της επάρατης νόσου είναι ο Χριστός. Είναι ο
Επιστάτης που πέρασε έξω από το λεπροκομείο των δέκα λεπρών. Ας Του φωνάξουμε
και εμείς. Ας ζητήσουμε την βοήθεια Του. Να το κάνουμε όμως σήμερα. Δεν πρέπει
να φύγουμε από αυτή τη ζωή αθεράπευτοι, αμετανόητοι, αμαρτωλοί. Είναι κρίμα να
αφήσουμε τη λέπρα να σκοτώσει την ψυχή μας αιώνια. Ας ταρακουνήσουμε την
κοιμισμένη ψυχή μας να ξυπνήσει, πριν είναι αργά. Το αύριο δεν είναι δικό μας.
«Ψυχή μου – ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις, το τέλος εγγίζει…»
(ΙΒ’ Λουκά ΙΖ’, 12-19)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου