ΚΥΡΙΑΚΗ 18/02/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. ΙΕ’ 21-28) 18-02-2024

Ακούσαμε σήμερα τον Χριστό μας, αγαπητοί  αδελφοί, να επιβραβεύει την πίστη μιας γυναίκας και μάλιστα όχι Εβραίας, αλλά ειδωλολάτρισσας Χαναναίας. Ποια πίστη όμως βράβευσε ο Χριστός; Σε τι πίστευε η ειδωλολάτρισσα εκείνη γυναίκα; Το περιστατικό που μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, έχει ως εξής: ενώ ο Χριστός και οι μαθητές του βρισκόταν στα όρια της Ιουδαίας, να' σου και παρουσιάζεται  πίσω από τη συνοδεία του μια γυναίκα Χαναναία που είχε το κοριτσάκι της δαιμονισμένο. Ήλθε να ζητήσει από τον Χριστό  να της το κάνει καλά. Άρα πίστευε πως ο Χριστός ήταν Θεός. Κάτι πληροφορήθηκε γι’ αυτόν στην πατρίδα της , ίσως για τα θαύματά του, και πίστεψε ότι αυτός ήταν ο Θεός που έγινε άνθρωπος.  Η βέβαιη αυτή πίστη της, την έκανε να φωνάζει : «Ελέησόν με Κύριε». Ο Χριστός  έκανε πως δεν την άκουγε. Στη συνέχεια επενέβησαν οι Απόστολοι και τον παρακαλούσαν να την βοηθήσει, για να ησυχάσουν από τις φωνές της. Ούτε και στους μαθητές Του έκανε το χατίρι ο Χριστός. Εκείνη δεν το βάζει κάτω.  Προσπερνάει τους μαθητές και πέφτει στα πόδια του Χριστού. «Ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι». Μάλιστα την προσβάλλει κιόλας, την ονομάζει σκυλάκι. Θα περίμενε κανείς να σηκωθεί και να φύγει η γυναίκα. Και όμως  παραμένει γονατιστή! Ποια δύναμη την συγκρατεί; Η βεβαιότητά της  ότι ο Χριστός την αγαπάει.  Μπορεί να αρνείται να την βοηθήσει ,  αλλά στο βάθος την αγαπάει. Έτσι την πληροφορεί η καρδιά της και παίρνει το θάρρος και την δύναμη και Του λέει: Ναι Κύριε, είμαι σκυλάκι, δώσε μου αυτό που μου ανήκει. Τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των παιδιών σου, των Ιουδαίων. Τότε ο Χριστός αναφωνεί  για να τον ακούσουν και όλοι που τον ακολουθούν : «ὦ γύναι, μεγάλη  σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Η στάση αυτής της γυναίκας  απέναντι στον Χριστό, καθορίζει και τη δική μας στάση απέναντί Του.

Αγαπητοί αδελφοί, πως τον πλησίασε η Χαναναία; Με την βεβαιότητα ότι είναι ο Θεός και μπορεί να θεραπεύσει το παιδί της.  Ακόμη με την βεβαιότητα ότι αφού είναι ο Θεός, δεν γίνεται να μην αγαπάει  τους ανθρώπους. Έτσι να προσεγγίζουμε και μείς τον Χριστό,  με την βεβαιότητα ότι μας αγαπάει.  Με πίστη και με αγάπη. Δεν νοείται να πλησιάζουμε τον Χριστό με φόβο. Εάν φοβόμαστε τον Θεό , σημαίνει πως δεν τον αγαπάμε, ούτε νιώθουμε την δική του αγάπη.  Όταν αγαπούμε τον Χριστό και βιώνουμε την αγάπη του, τότε η προσευχή μας προς αυτόν, παύει να είναι προσευχή και γίνεται διάλογος. Του μιλάμε από την καρδιά μας και η καρδιά μας χαίρεται  και απολαμβάνει αυτόν τον διάλογο, γιατί είναι συνομιλία μεταξύ δύο  αγαπωμένων προσώπων.  Εάν τον Θεό τον θεωρούμε απόμακρο και απρόσιτο, τότε η συνομιλία μαζί Του εμπεριέχει φόβο. Εάν στις σχέσεις  μας με τον Θεό παρεισφρήσει ο φόβος, τότε η προσευχή μας γίνεται  για να μην μας τιμωρήσει ο Θεός. Η Χαναναία μιλούσε μέσα από την καρδιά της στον Χριστό. Αν η συνομιλία μας με τον Χριστό δεν είναι καρδιακή, τότε καταντάει  να είναι ένα καθήκον.  Ένα πρέπει. Στο καθήκον και στο πρέπει δεν υπάρχει αγάπη.  Πολύ περισσότερο δεν υπάρχει  αυτό που ονομάζουν οι  Άγιοι «Θείος έρωτας». Εάν οι σχέσεις μας με τον  Χριστό είναι ένας απλός τύπος , τότε δεν βγαίνει από την καρδιά μας, αλλά από το μυαλό μας,  με αποτέλεσμα να μην μας αγγίζει.  Και το χειρότερο δεν ανεβαίνει προς τον Θεό η τυπική προσευχή.

Η Χαναναία του Ευαγγελίου, φώναζε προς τον Χριστό μέσα από την καρδιά της, με βαθειά πίστη σε Εκείνον και βέβαια η πεποίθηση  ότι ο Θεός θα κάνει το θέλημά της, αφού την αγαπάει.  Για αυτό  άκουσε από τον Χριστό: «ὦ γύναι, μεγάλη  σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις».

ΚΥΡΙΑΚΗ 11/02/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΕ’ 14-30)    11/02/2024

 

«Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ!»

 

Την παραβολή των ταλάντων ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί αδελφοί. Ένας άρχοντας, λέει η παραβολή, μοίρασε τα χρήματά του στους υπαλλήλους του για να εργαστούν και να τα πολλαπλασιάσουν. Αυτός έφυγε για  πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν γύρισε πίσω, κάλεσε τους υπαλλήλους του να λογαριαστούν. Οι δυο πρώτοι, με την εργασία τους, αύξησαν στο διπλάσιο το ποσόν που πήραν, ενώ ο τρίτος τεμπέλιασε και απλώς φύλαξε το ποσόν που πήρε και το επέστρεψε στο αφεντικό του. Οι δύο πρώτοι που εργάστηκαν επαινέθηκαν και ανταμείφθηκαν από τον κύριό τους, ενώ ο τρίτος επιτιμήθηκε και τιμωρήθηκε αυστηρά.

Με την παραβολή αυτή ο Χριστός μάς διδάσκει ότι έχουμε υποχρέωση να εργαστούμε στη ζωή μας για να πολλαπλασιάσουμε τα χαρίσματα – τα τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός. Εάν ψάξουμε τον εαυτό μας, αγαπητοί αδελφοί, θα διαπιστώσουμε ότι όλοι έχουμε πάρει τάλαντα από τον Θεό. Άλλος περισσότερα και άλλος λιγότερα. Άλλος μικρότερα και άλλος μεγαλύτερα. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Θεός δεν του έδωσε κανένα χάρισμα. Ο ένας έχει σωματική δύναμη και υγεία, ο άλλος έχει εξαιρετικές πνευματικές ικανότητες. Άλλος έχει ωραία και δυνατή φωνή. Άλλος πάλι έχει το χάρισμα να σκορπά γύρω του το γέλιο και τη χαρά. Άλλος μπορεί να δίνει ανακούφιση στους αρρώστους και στους ηλικιωμένους. Πάμπολλα είναι τα χαρίσματα του Θεού προς τους ανθρώπους.

Όμως υπάρχει ένα χάρισμα που το έχουμε όλοι μας ανεξαιρέτως και το χάρισμα αυτό είναι η αγάπη. Ο Θεός, μας δημιούργησε κατ΄εικόνα Του. Αφού ο Θεός είναι αγάπη, άρα και όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα του Δημιουργού, την αγάπη.

Ας πάρουμε λοιπόν δεδομένο ότι όλοι έχουμε το ταλέντο της αγάπης. Για να δούμε πώς θα το αυξήσουμε για να επαινεθούμε και να αμειφθούμε από το Θεό που μας το έδωσε.

Ας δούμε πρώτα την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας. Κατ΄αρχάς, αποδεχόμαστε ότι είναι και αυτός σαν εμάς. Τον αναγνωρίζουμε ίσο με μας. Κατά την εντολή του Θεού αγαπάμε κάθε άνθρωπο που βρίσκεται στη ζωή μας. Δεν τον υποτιμάμε, τον θεωρούμε και τον αναγνωρίζουμε και εκείνον ως δημιούργημα του Θεού και ισότιμο με μας αδελφό του Χριστού, αφού και γι’ αυτόν έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε επί του σταυρού και γι’ αυτόν ετάφη και γι’ αυτόν αναστήθηκε ο Χριστός  και αυτός θα αναστηθεί όπως και εμείς κατά τη Δευτέρα  Παρουσία. Ας θεωρήσουμε αυτό ως πρώτο σκαλοπάτι της αγάπης μας προς τον συνάνθρωπό μας. Τον σέβομαι και τον αγαπώ επειδή κι αυτός είναι σαν εμένα δημιούργημα και παιδί του Θεού.  Αυξάνω την αγάπη  μου αυτήν σημαίνει ότι δείχνω συμπάθεια στις αδυναμίες του συνανθρώπου μου. Αυξάνω το τάλαντο της αγάπης μου σημαίνει ότι τον αποδέχομαι όπως είναι και ανέχομαι τα λάθη του με αγάπη, όπως με συμβουλεύει ο Απόστολος Παύλος. Μεγεθύνω το τάλαντο της αγάπης, σημαίνει ότι συγχωρώ τα λάθη που μου κάνει ο συνάνθρωπός μου. Πολλαπλασιάζω το τάλαντο που μου έδωσε ο Θεός, σημαίνει ότι όχι μόνον δεν εκδικούμαι και δεν κρατάω κακία στον συνάνθρωπό μου, αλλά αντίθετα του κάνω προσευχή, παρακαλώ το Θεό να τον βοηθήσει στα προβλήματά του. Βελτιώνω το χάρισμα της αγάπης, σημαίνει δεν αδιαφορώ για τις ανάγκες και τα προβλήματα του συνανθρώπου μου, αλλά προσπαθώ να τον βοηθήσω να τα επιλύσει. Αγαπώ περισσότερο σημαίνει ότι διαθέτω λίγο από το χρόνο μου για να πω δυο λόγια παρηγορητικά στον δυσκολεμένο. Δείχνω υπομονή, κάθομαι λίγο να τον ακούσω .Όλοι έχουμε την ανάγκη να βρεθεί ένας άνθρωπος να του ανοίξουμε την καρδιά μας. Μην το αρνηθούμε σε κανέναν. Εάν δεν απορρίψουμε τον συνάνθρωπό μας, αλλά τον θεωρήσουμε ίσο με μας είναι ένας τρόπος να αυξήσουμε το χάρισμα της αγάπης .

Αγαπώ περισσότερο κάποιον όταν ενώ οι άλλοι τον αδικούν και τον καταδικάζουν, εγώ τον υπερασπίζομαι και λέω καλά γι’ αυτόν.

Ενεργοποιώ περισσότερο το τάλαντο της αγάπης εάν καλύπτω τα ελαττώματα και τα λάθη του συνανθρώπου μου. Είναι δείγμα έλλειψης παντελούς αγάπης, εάν κατακρίνω τον συνάνθρωπο μου, εάν βγάζω στην επιφάνεια και  συζητώ με τους άλλους τα λάθη και τις αδυναμίες του. Επαυξάνω το χάρισμα της αγάπης εάν βάζω τον εαυτό μου στη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται  κάποιος συνάνθρωπός μου, προκειμένου να τον ανακουφίσω και να τον ξεκουράσω. Τότε που υπήρχε δουλεία, στα παλιά χρόνια, κάποιος άγιος όταν μάθαινε ότι ένας οικογενειάρχης ή ένας άρρωστος δούλος υπέφερε, πήγαινε εκείνος γινόταν δούλος για να ελευθερωθεί ο δυσκολεμένος συνάνθρωπος. Πάμπολλοι πλούσιοι άγιοι μοίραζαν τα υπάρχοντα τους για να ανακουφίσουν φτωχούς ανθρώπους. Έτσι αύξαναν το τάλαντο της αγάπης που τους χάρισε ο Θεός. Η αγάπη όμως έχει και ένα δεύτερο σκοπό. Εκείνο που αναφέρεται προς τον Θεό, και αυτή η αγάπη πρέπει να αυξάνεται. Από ψυχρή να γίνεται θερμή και ολοένα θερμότερη. Ο  χριστιανός συγκινείται όταν στρέφει τον νου του προς τον Θεό. Σιγά – σιγά η φλόγα αυτής της αγάπης θερμαίνει την καρδιά του. Όσο πιο ζεστά μιλάει με τον Θεό τόσο νιώθει να τον αγαπάει περισσότερο. Από την τυπική προσευχή προχωράει στη καρδιακή. Αργότερα, η παρέα αυτή με τον Θεό γίνεται μαγνήτης που τραβάει τον χριστιανό προς τα πάνω. Όλο και ανεβαίνει. Δοξολογεί, ευχαριστεί, παρακαλεί τον Θεό και αυτή η ανοδική πορεία μέρα με τη μέρα τον αποκόπτει από τα κοσμικά πράγματα και τον κάνει να επιθυμεί τα πνευματικά. Απολαμβάνει την παρουσία του Θεού μέσα του. Ολοκληρώνεται η αγάπη του προς Αυτόν και λέει με τον Απόστολο: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός.» Καταγράψαμε με λίγα λόγια το πώς αυξάνεται το χάρισμα της αγάπης, για να κατανοήσουμε τί μας ζητάει ο Χριστός με την παραβολή των ταλάντων. Όπως η αγάπη, έτσι και όλα τα άλλα ταλέντα που έχει ο καθένας μας, δεν μας τα έδωσε ο Θεός για να τα καταχωνιάσουμε, ούτε να τα χρησιμοποιήσουμε μόνο για τον εαυτό μας και την ικανοποίηση του εγωισμού μας. Μας δόθηκαν για να τα επαυξήσουμε και να τα προσφέρουμε στους άλλους. Να τα χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε καλύτερη τη ζωή των συνανθρώπων μας. Θα μας ζητηθεί λόγος εάν τα χαρίσματά μας δεν ωφέλησαν τους συνανθρώπους μας. Ο Θεός τα έχει φτιάξει έτσι, ώστε τα υστερήματα κάποιων ανθρώπων να συμπληρώνονται από τα προτερήματα κάποιον άλλων.Κάνουμε λάθος να καμαρώνουμε για τα ταλέντα μας και να τα χρησιμοποιούμε πολλές φορές για να υποτιμούμε και να βλάπτουμε τους  συνανθρώπους μας.

Αγαπητοί αδελφοί, από την παραβολή των ταλάντων που ακούσαμε σήμερα φαίνεται ότι όλοι μας έχουμε πάρει από τον Θεό κάποιο  χάρισμα. Από όλους μας περιμένει να αυξήσουμε το ταλέντο που μας έδωσε. Η επανάληψη  αυτής της παραβολής κάθε χρόνο από την εκκλησία μας, είναι μια αφορμή να αναλογιζόμαστε και να ανακαλύπτουμε ποιο είναι το δικό μας το χάρισμα. Αφού το εντοπίσουμε, να θυμόμαστε ότι ο Θεός μάς το έδωσε για να το καλλιεργήσουμε, να το αυξήσουμε και να το διαθέσουμε για την ωφέλεια των συνανθρώπων μας. Αν το κρύψουμε ή το χρησιμοποιήσουμε για το δικό μας μόνο όφελος ή για να ικανοποιήσουμε την δική μας υπερηφάνεια, θα δώσουμε λόγο όταν θα λογαριαστούμε με τον Χριστό στο Τέλος, στη Δευτέρα Παρουσία. Είναι κρίμα να πάθουμε και εμείς αυτό που έπαθε ο τεμπέλης εκείνος δούλος της παραβολής. Όσο είμαστε σ’ αυτή τη ζωή και μπορούμε, ας πολλαπλασιάσουμε τα τάλαντά μας γιατί θα έλθει η ώρα που και να θέλουμε δεν θα μπορούμε να το κάνουμε. Τότε θα είναι αργά και θα ακουστούν και για μας τα αυστηρά λόγια του δικαιοκριτή Χριστού: «πονηρέ δούλε και οκνηρέ». Δεν είναι καλύτερα αδελφοί να ακούσουμε τον Χριστό να μας λέει αυτό που είπε στους δυο εργατικούς δούλους: «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Ματθαίον ΚΕ’ 23)

 

Αμήν.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/01/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ IE’ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ΙΘ’ 1-10)     28-01-2024

Ακούγοντας το σημερινό Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί, μας κάνει εντύπωση η ταπείνωση που έδειξε ο Ζακχαίος. Είχε περίοπτη θέση στην πόλη της Ιεριχούς. Ήταν αρχιτελώνης. Πλούσιος και δακτυλοδεικτούμενος. Παρόλα αυτά, μόλις άκουσε ότι ο Χριστός πρόκειται να περάσει από τα μέρη τους, κάτι σκίρτησε μέσα του. Ήλθαν στο μυαλό του όλες οι αδικίες που είχε κάνει στους συμπατριώτες του. Η συνείδησή του τον ενοχλούσε συνέχεια. Τώρα που έρχεται ο Χριστός στην πόλη τους, είναι ο καταλληλότερος χρόνος. Να ξεφορτωθεί τις τύψεις του. Ξεχνάει ποιος είναι. Ξεχνάει ποιάν ιδέα είχαν οι συμπολίτες του για αυτόν και επειδή ήταν κοντός στο ανάστημα, ανεβαίνει σε ένα δέντρο για να μπορεί να δει τον Χριστό που είναι περικυκλωμένος από κόσμο. Να το πρώτο στοιχείο της ταπείνωσής του. Δεν υπολογίζει τι θα πει ο κόσμος. Εκείνος ακούει μόνο την φωνή της συνειδήσεώς του που τον ενοχλεί.

Παραδόξως, ο Χριστός τον φωνάζει με το όνομά του και του ζητάει να Τον φιλοξενήσει στο σπίτι του. Εκεί στη διάρκεια της φιλοξενίας, φαίνεται και το υπόλοιπο κομμάτι της ταπείνωσης του Ζακχαίου. Όχι μόνο αναγνωρίζει τα λάθη του. Όχι μόνο τα ομολογεί, ταπεινώνοντας ακόμη περισσότερο τον εαυτό του, αλλά είναι πρόθυμος και δηλώνει ότι θα τα διορθώσει όλα επιστρέφοντας στους αδικημένους ανθρώπους, αυτά που τους πήρε παράνομα.

Το αποτέλεσμα: Άκουσε από τον Χριστό το «Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκω τούτω ἐγένετο». Σώθηκε όλη η οικογένειά του και μπήκε στο σπίτι του η ευλογία του Θεού. Μεγάλη η αρετή της ταπείνωσης, αγαπητοί αδελφοί. Συνήθως οι άνθρωποι είναι εγωιστές και υπερήφανοι. Προ πάντων στην εποχή μας, ο εγωισμός θεωρείται κατόρθωμα, ενώ η ταπείνωση, μειονέκτημα. Ήδη από την παιδική του ηλικία ο άνθρωπος, μαθαίνει στο να τροφοδοτεί τον εαυτό του με τον εγωισμό. Αν δείξουμε λίγη προσοχή σε αυτά που προβάλλονται στα μέσα ενημέρωσης, θα διαπιστώσουμε ότι προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα στους ακροατές τους ότι φυσιολογικός και προοδευμένος άνθρωπος είναι ο εγωιστής. Είναι ανύπαρκτη η έννοια και η λέξη ταπείνωση. Στα σχολεία το ίδιο, θεωρείται η υπερηφάνεια και ο εγωισμός το κυριότερο στοιχείο του επιτυχημένου παιδιού. Φιλοσοφήστε λίγο τις σχέσεις μεταξύ των πολιτικών και των λεγομένων πνευματικών ανθρώπων. Επιτυχημένος είναι εκείνος που διαλαλεί τα κατορθώματά του. Πολλοί από τους πολέμους γίνονται, για ικανοποιηθεί ο εγωισμός κάποιων λεγομένων ηγετών. Συναγωνίζονται στο ποιος θα εξευτελίσει περισσότερο τον άλλον. Αλλά και μεταξύ των απλών και αφανών ανθρώπων, βασιλεύει ο εγωισμός και η υπερηφάνεια. Η πιο συνηθισμένη αιτία που οδηγεί τα ανδρόγυνα και τις οικογένειες σε διάλυση, είναι το πείσμα και ο εγωισμός. Γιατί να γίνει το δικό σου και όχι το δικό μου. Θα είχαν αποφευχθεί πολλά διαζύγια και πολλά δικαστήρια, αν μπορούσαν οι άνθρωποι να αρθρώσουν την λέξη ‘συγγνώμη’.

Η περίπτωση του Ζακχαίου μάς επιβεβαιώνει αυτό που λέει η Αγία Γραφή. Ότι στέλνεται πλούσια η Χάρις του Θεού, στους ταπεινούς και φεύγει μακριά από τους υπερήφανους και εγωιστές. Όταν μέσα στην καρδιά του Ζακχαίου φώλιασε η επιθυμία να γνωρίσει τον Χριστό και όταν ο Χριστός μπήκε στο σπίτι του, αμέσως διόρθωσε τα λάθη του και βασίλεψε γύρω του η Ευλογία του Θεού. Εάν και εμείς επιτρέψουμε στον Χριστό να φωτίσει το βάθος της καρδιάς μας, τότε θα δούμε τα λάθη μας, τις αδυναμίες μας, τις αμαρτίες μας και θα ταπεινωθούμε. Όταν θα ταπεινωθούμε θα προσελκύσουμε την Ευλογία του Θεού στην ζωή μας. Ο εγωιστής και υπερήφανος είναι πάντα ταραγμένος, γιατί φοβάται να μην γκρεμιστεί από το ύψος που μόνος του έχει ανεβάσει τον εαυτό του. Ο ταπεινός είναι ήρεμος και γαλήνιος γιατί έχει κατέβει μόνος του, αφού δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Να ευχαριστήσουμε τον Ζακχαίο που μας έδωσε το φωτεινό παράδειγμα της ταπείνωσης!!

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 21/01/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ   21-01-2024

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί  αδελφοί, μας διηγήθηκε την θεραπεία των δέκα λεπρών. Είναι αξιοσημείωτο ότι, όσο βρίσκονταν σε δύσκολη θέση οι δέκα αυτοί άνθρωποι, ήταν ενωμένοι. Και οι δέκα σήκωναν τις δυσκολίες της λέπρας. Και οι δέκα μαζί φώναζαν στον Χριστό που περνούσε εκείνη την ημέρα, κοντά από το λεπροκομείο «Ἰησοῦ, ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς». Μαζί και οι δέκα δέχθηκαν την ευεργετική ενέργεια του Χριστού και άκουσαν που είπε σε όλους «πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι». Δείξατε τα θεραπευμένα σώματά σας στους Ιερείς, για να πάρετε από αυτούς τα πιστοποιητικά υγείας, για να μπορέσετε να επιστρέψετε στα σπίτια σας, στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Όντως και οι δέκα έβλεπαν στο δρόμο της επιστροφής να πέφτουν από πάνω τους τα λέπια της λέπρας. Οι δέκα παρουσιάστηκαν μπροστά στους εκπροσώπους του μωσαϊκού νόμου και πήραν τη σχετική άδεια για να επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Όμως σε ένα πράγμα δεν ήταν όλοι μαζί. Στο να ευχαριστήσουν  τον Ευεργέτη τους. Μόνο ένας από τους δέκα επέστρεψε. Επέστρεψε  για να ευχαριστήσει και να δοξολογήσει τον Θεό για την μεγάλη Του ευεργεσία. «Ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης», έπεσε στα πόδια Του Χριστού και τον ευχαριστούσε. Ο Χριστός είπε στον Δέκατο θεραπευθέντα λεπρό: Σήκω πάνω και πήγαινε στο σπίτι σου, η πίστη σου σε έσωσε. Εδώ τελειώνει το περιστατικό που μας περιέγραψε  ο Ευαγγελιστής Λουκάς ,με τους δέκα λεπρούς, αγαπητοί αδελφοί, εμείς θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο σημεία.

Το πρώτο είναι το εξής: Ο Χριστός δεν ήξερε ότι οι εννέα θα συμπεριφερθούν με αχαριστία; Σαν Θεός που ήταν το ήξερε. Και όμως τους ευεργέτησε. Δηλαδή ενώ ήξερε τους ευεργέτησε. Το ίδιο δεν κάνει και με μας αγαπητοί αδελφοί; Δεν ξέρει ο Θεός ότι είμαστε αμαρτωλοί και αχάριστοι; Και όμως. Σε όλους μας στέλνει τη βροχή, για να μην πεθάνουμε από την δίψα. Για όλους μας ανατέλλει τον ήλιο. Σε όλους μας δίνει τον καθαρό αέρα. Σε όλους που Τον επικαλούνται σκορπάει τις ευεργεσίες Του, ενώ γνωρίζει καλά ποιοι είμαστε. Γνωρίζει πολύ καλά ότι μερικοί τον βλασφημούν κιόλας. Άλλοι τον αρνούνται. Οι πολλοί τον προσβάλλουν με την συμπεριφορά τους, παρόλα αυτά, δεν σταματάει όλους να τους ευεργετεί! Εδώ πάλι εγείρεται ένα άλλο ερώτημα: Γιατί οι εννέα λεπροί ξέχασαν τόσο γρήγορα τον ευεργέτη τους; Μήπως γιατί δεν πίστεψαν στο θαύμα; Μήπως η λογική τους, τους έλεγε ότι αυτό που έγινε, ήταν κάτι φυσικό; Μήπως και στην δική μας λογική, δεν χωράει πολλές φορές, ότι ο Θεός κρύβεται πίσω από όλα τα καλά που έχουμε; Όποιος πιστεύει ξέρει ότι, όχι μόνο όλα τα καλά, αλλά και όλα τα δυσάρεστα τα επιτρέπει ο Θεός, για τη δική μας  ωφέλεια. Το δεύτερο ερώτημα που δημιουργείται από την μελέτη της περικοπής, ευρίσκεται στις τελευταίες λέξεις: Είπε ο Χριστός στον γονατιστό ευγνώμονα θεραπευθέντα: «Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Δηλαδή: Οι υπόλοιποι εννέα θεραπεύθηκαν μόνο  κατά το σώμα, εσύ θεραπεύθηκες και κατά την ψυχή. Η πίστη που έδειξες ότι εγώ είμαι ο απεσταλμένος από τον Θεό και επέστρεψες να ευχαριστήσεις και να δοξολογήσεις τον Θεό, σου χάρισε και την σωτηρία της ψυχής σου. Η ευγνωμοσύνη και η ευχαριστία στον Θεό,  αγαπητοί αδελφοί, προσελκύει την χάρη και την ευλογία του Θεού.

Το να παρακαλούμε τον Θεό να μας ευεργετήσει, είναι ανθρώπινο. Το να ευχαριστούμε όμως τον Θεό για τις ευεργεσίες Του είναι κάτι παραπάνω. Όπως αυτός ο δέκατος λεπρός. Ας μην μένουμε μόνο στο να παρακαλούμε τον Θεό. Να προχωρούμε στο κάτι παραπάνω. Στο να  ευχαριστούμε και να δοξάζουμε τον Θεό, για να παίρνουμε και εμείς το κάτι παραπάνω: τη σωτηρία της ψυχής μας.   

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/01/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (ΜΑΤΘ. Δ΄12-17) 14-01-2024

Στο σημερινό Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας λέει, ότι όταν συνελήφθη ο Ιωάννης ο Πρόδρομος από τον Ηρώδη, άρχισε ο Χριστός την δημόσια δράση του, το θεϊκό  κήρυγμά του. Σαν ορμητήριό Του είχε την παραθαλάσσια πόλη Καπερναούμ. Στο μικρό μας αυτό κήρυγμα θα αναφερθούμε στην πρώτη λέξη με την οποία άρχισε να ομιλεί ο Κύριος. Και η πρώτη λέξη που είπε στο θεϊκό Του κήρυγμα ήταν η λέξη «Μετανοείτε». Δεν ζήτησε από τους ακροατές Του να γίνουν καλοί άνθρωποι .Δεν έγινε ο θεός άνθρωπος  για να φτιάξει  ένα μεγάλο καλοκομείο. Ο Χριστός   έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο. Να τον επαναφέρει εκεί από όπου ξέπεσε διαπράττοντας την αμαρτία. Για να σωθεί όμως ο άνθρωπος, πρέπει να μετανοήσει για τις αμαρτίες του. Οι αμαρτίες του τον απομάκρυναν από τον Θεό. Για φύγουν λοιπόν οι αμαρτίες, και να τις συγχωρέσει ο Θεός, είναι απαραίτητο ο άνθρωπος, να αναγνωρίσει τις αμαρτίες του και να ζητήσει από τον Θεό  να του τις συγχωρέσει.

Τί εννοούσε λοιπόν ο Χριστός όταν άρχιζε το κήρυγμα του, με την λέξη «Μετανοείτε»; Τι νόημα έχει στην  διδασκαλία της Εκκλησίας η λέξη «Μετάνοια»; Μετανοώ σημαίνει αλλάζω γνώμη. Μέχρι τώρα, για οποιοδήποτε θέμα είχα αυτή τη γνώμη. Όμως αναγνωρίζω ότι αυτή η γνώμη ήταν λάθος και τώρα κάνω άλλη σκέψη  και από την σκέψη πηγαίνω στην πράξη. Μέχρι τώρα ζούσα με έναν τρόπο που δεν συμφωνούσε  με το θέλημα του Θεού. Από τώρα και στο εξής θα σκέπτομαι, θα ομιλώ, θα ζω όπως θέλει ο Θεός. Όπως λέει το Ευαγγέλιο του Θεού. Αυτό θα πει μετανοώ.

Όμως σε αυτή μου την χριστιανική πορεία, έρχονται πολλά εμπόδια. Πρώτα – πρώτα ο κακός μου εαυτός. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την μετάνοια μου και για την πνευματική μου πορεία, είναι ο ίδιος μου ο κακός εαυτός. Μέσα μου κουβαλώ πολλές αντίθετες δυνάμεις. Εφάμαρτες επιθυμίες, που δεν τις πρόσεξα και τις άφησα να κάνουν βαθιές ρίζες. Πόσο δύσκολο είναι να νικήσει κανείς τον ίδιο του τον κακό εαυτό!! Έπειτα έρχεται και ο εχθρός  όλων  των ανθρώπων, που είναι  ο διάβολος. Αυτός που είναι μισόκαλος, που μισεί το καλό, έρχεται και με τους εφάμαρτους λογισμούς, ποτίζει και τροφοδοτεί τις κακές μου επιθυμίες. Με αποτέλεσμα αυτές αντί να μαραίνονται αντίθετα θεριεύουν και καταπνίγουν ότι καλό προσπαθώ να επιτύχω. Κάνω ένα βήμα προς τον Χριστό και ο διάβολος, αν του δώσω το δικαίωμα, με πηγαίνει δυο βήματα προς το μέρος του.

Το τρίτο εμπόδιο για την αληθινή μετάνοια είναι ο κόσμος. Ο πολύς κόσμος σήμερα ζει μακριά από τον Χριστό. Το καλό το λέει κακό και το άσπρο μαύρο. Το κοινωνικό περιβάλλον πολύ με εμποδίζει  να μετανοήσω και να ζήσω όπως θέλει ο Χριστός. Υπολογίζω πολύ στο τι θα πει ο κόσμος, γι’ αυτό δεν κάνω το σωτήριο βήμα προς τον Χριστό.

Και  όμως ο Χριστός έγινε άνθρωπος για αυτό. Να με βοηθήσει να ξεπεράσω και τα τρία εμπόδια. Ο Χριστός το θέλει και το μπορεί αυτό, αρκεί να του το ζητήσουμε. Αμέσως ,εν ριπή οφθαλμού, η Χάρη του Θεού θα εκμηδενίσει τα εμπόδια που αναφέραμε. Αρκεί εμείς να θέλουμε να μετανοήσουμε. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει Εκείνος. Μετανοείτε , λοιπόν «ἤγγικεν γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 31/12/2023

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΜΑΤ. Β’ 13-23)

 

        Το σημερινό Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί, μας λέει ότι ο Θεός προστατεύει αυτούς που Τον πιστεύουν και Τον αγαπούν. Τους δείχνει να ακολουθήσουν στη ζωή τους έναν άλλο δρόμο που τους οδηγεί στην σωτηρία.

        Όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο, και ο Χριστός σαν άνθρωπος, είχε την ανάγκη της προστασίας εκ μέρους του Θεού. Γι’ αυτό μαθαίνουμε από το Ευαγγέλιο ότι επιστράτευσε ο Θεός τον Ιωσήφ, για να είναι προστάτης της Παναγίας και του μικρού Ιησού. Επιπλέον βλέπουμε, ότι επιστρατεύει τον Άγγελο Γαβριήλ να τους ειδοποιήσει ότι κινδυνεύει από τον Ηρώδη,  γι’ αυτό τους στέλνει στην Αίγυπτο. Ακόμη, από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα μαθαίνουμε, ότι ο Θεός προστατεύει και τους Μάγους. Οι Μάγοι πιστεύουν ότι αυτός που γεννιέται στην Βηθλεέμ είναι αληθινός Θεός, γι’ αυτό έρχονται να Τον προσκυνήσουν. Είναι κι αυτοί άνθρωποι του Θεού. Και αυτούς τους προστατεύει, υποδεικνύοντάς τους στην επιστροφή για τις πατρίδες τους, να μην περάσουν από τον Ηρώδη που θέλει να κάνει κακό και στο νεογέννητο παιδί και σ' αυτούς. Μάλιστα ο Ευαγγελιστής λέει τη χαρακτηριστική φράση "δι' ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν." Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να ακολουθήσει άλλο δρόμο στη ζωή του, από τον συνηθισμένο. Το δρόμο που του υποδεικνύει ο Θεός!

        Λέγαμε την προηγούμενη Κυριακή αγαπητοί αδελφοί, ότι ο κόσμος, οι πολλοί άνθρωποι, δεν ακολουθούν στη ζωή τους το δρόμο του Θεού, γι' αυτό ο κόσμος δεν πηγαίνει καλά. Παντού έχει επικρατήσει το κακό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λογαριάζουν το Θεό. Δεν υπολογίζουν το Ευαγγέλιο. Δεν έχουν βάλει το Χριστό στο κέντρο της ζωής τους. Όλα τα θέματά τους ακόμη κι αυτά που έχουν σχέση με την ψυχή τους, προσπαθούν να τα λύσουν με τη λογική τους. Σπάνια, σπανιότατα, θα βρεις άνθρωπο να αναρωτιέται, αν οι πράξεις του, αν οι σκέψεις του, αν οι προγραμματισμοί του, συμφωνούν με το θέλημα του Θεού. Οι πολλοί άνθρωποι έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Στις γνώσεις τους. Στη λογική τους. Η τηλεόραση και τώρα τελευταία το ίντερνετ, τα πανάκριβα κινητά τους, κατευθύνουν τη ζωή τους. Ό,τι τροφή τους δίνουν αυτά, την καταπίνουν αμάσητη. Χωρίς να αναρωτηθούν, ποιος τα λέει, ποιος τα γράφει αυτά. Ξεγελιούνται τις περισσότερες φορές, από τα μεγάλα και φανταχτερά πτυχία που έχει αυτός που τους ταΐζει. Παρατηρείται το φαινόμενο, ο σημερινός άνθρωπος να θέλει να γίνει ανώτερος, τέλειος, μόνος του. Με τις δικές του δυνάμεις. Είναι έτοιμος να δεχθεί ασυζητητί, αυτά που του προσφέρουν οι λεγόμενοι "πνευματικοί άνθρωποι". Δυστυχώς, δεν βλέπουμε ή δεν μας αφήνουν να δούμε, ότι όσο την κοινωνία την καθοδηγούν άνθρωποι χωρίς Θεό, πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Και όλο αυτό γίνεται γιατί ο άνθρωπος έχει διώξει το Θεό από τη ζωή του και νομίζει πως θα διορθώσει την κατάσταση μόνος του.

        Ας μη νομίσουμε αγαπητοί αδελφοί, ότι και εμείς που εκκλησιαζόμαστε τακτικά, δεν έχουμε προσβληθεί από αυτήν την καταστροφική αρρώστια.

        Το σημερινό Ευαγγέλιο μας λέει, ότι αν θέλουμε να σωθούμε, θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια "άλλη οδό". Όχι τον συνηθισμένο δρόμο που ακολουθούν οι πολλοί. Εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας υποδεικνύει ο Θεός. Τον Ιωσήφ και την Παναγία τους ειδοποίησε ο Άγγελος να πάνε στην Αίγυπτο. Τους Μάγους τους ειδοποίησε ο Θεός να μην περάσουν από το δρόμο που περνούν οι πολλοί για να πάνε στην πατρίδα τους σώοι. Εμάς μας λέει: Να ακολουθήσετε στη ζωή σας, σαν άτομα, σαν οικογένειες, σαν κοινωνία, το δρόμο που σας δείχνω με το Ευαγγέλιό μου, αν θέλετε να δείτε άσπρη μέρα.

Αμήν!  

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

 

        Πέρασαν 2023 χρόνια από τη γέννηση του Υιού του Θεού, του Χριστού μας. Εκείνη την ευλογημένη ημέρα που ο Κύριος επισκέφτηκε σαν αθώο βρέφος τη γη μας, για να την ελευθερώσει από την αμαρτία, τη γιορτάζουμε πανηγυρικά κάθε χρόνο στις 25 Δεκεμβρίου. Είναι τα γενέθλια του Χριστού μας, τα αγαπημένα χαρμόσυνα Χριστούγεννα.

          Αυτή τη χαρά, εκείνης της ευλογημένης ημέρας μπορούμε κι εμείς σήμερα να τη ζήσουμε. Να πάμε κι εμείς όπως τους βοσκούς να προσκυνήσουμε το μικρό Χριστό. Πώς; 'Οταν γλυκοχαράζει η ημέρα των Χριστουγέννων, οι καμπάνες χτυπούν χαρούμενα. Σαν άγγελοι τ'ουρανού μας καλούν στην εκκλησιά. "Ελάτε, μας λένε, ελάτε στη φάτνη να προσκυνήσετε το βρέφος Ιησού! 'Εχει ανοιχτή την αγκαλιά Του και περιμένει να σας δείξει πόσο πολύ σας αγαπά, πόσο νοιάζεται για τον καθένα χωριστά, πόσο θέλει την ευτυχία σας!"

          Και όλοι οι πιστοί με την καρδιά καθαρή, φορώντας τα γιορτινά μπαίνουν στο ναό του Θεού. Πόσο χαρούμενα είναι όλα! Η Θεία Λειτουργία φέρνει τον ουρανό στη γη. Όλοι είναι εκεί: Ο Χριστός, η Παναγιά, οι άγιοι, οι άγγελοι. Σε λίγο ο ιερέας καλεί: "Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε!" Και τότε πλησιάζουμε μέσα στην καρδιά μας τον ίδιο τον νεογέννητο Χριστό, γιατί μέσα σε κάθε σταγόνα που κοινωνούμε βρίσκεται ο ίδιος ο Χριστός, ο ίδιος ο Θεός. Αυτό είναι το μεγάλο θαύμα που ζούμε κάθε φορά στη Θεία Λειτουργία. Ο Χριστός κάνει φάτνη τις καθαρές καρδιές και τις γεμίζει με χαρά, ειρήνη, ευτυχία.

          Γι' αυτό αγαπητοί μου, κανείς δεν πρέπει να χάσει τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων! Ας σηκωθούμε όλοι πρωί πρωί και μαζί να κινήσουμε, όπως οι απλοί βοσκοί, όπως οι σοφοί μάγοι, που διένυσαν χιλιόμετρα πολλά, που ταξίδευαν μήνες για να προσκυνήσουν το νεογέννητο Χριστό, έτσι να Τον προσκυνήσουμε κι εμείς. Κανένα εμπόδιο, καμία δυσκολία, δεν γύρισε πίσω τους τρεις σοφούς μάγους. Κι εμείς που έχουμε τόσο κοντά μας τον ναό, θα'ναι κρίμα να προφασιστούμε δυσκολίες και εμπόδια... 'Ολα να τα παραμερίσουμε, όλους να τους ξεσηκώσουμε, και να' μαστε κι εμείς το πρωί των Χριστουγέννων ανάμεσα σ'εκείνους που θα προσκυνήσουν με αγάπη τον Κύριο Ιησού Χριστό, που μας περιμένει με λαχτάρα να μας χαρίσει τα ουράνια δώρα Του.

          Γιατί Χριστούγεννα είναι ο ερχομός Εκείνου. Εκείνου, που καταδέχθηκε να γίνει σαν και μας, για χάρη μας να σταυρωθεί και μαζί Του να μας Αναστήσει...

          Σε λίγες ώρες ο Χριστός μας έχει γενέθλια. Θα μας καλέσει όλους στο σπίτι του, το ναό, χτυπώντας τις καμπάνες χαρμόσυνα. Θα μας καλέσει στο τραπέζι που θα στρωθεί για χάρη μας, για να γιορτάσουμε το γεγονός. Και τι τραπέζι! Τον ίδιο τον εαυτό θα μας προσφέρει! Την ουράνια θεική τροφή! Δεν θα ήταν κρίμα να το χάσουμε;

          Γι' αυτό λοιπόν όλοι μας νωρίς νωρίς το ξημέρωμα, ας κινήσουμε για να προυπαντήσουμε το θείο βρέφος μέσα σην εκκλησιά!

Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους!

ΚΥΡΙΑΚΗ 24/12/2023

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (ΜΑΤΘ. Α’ 1-21) 24/12/2023

        Το σχέδιο που κατέστρωσε η αγάπη του Θεού προκειμένου να φέρει πίσω στον παράδεισο τον άνθρωπο που απομακρύνθηκε απ' Αυτόν, περιγράφει η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί αδελφοί. Πώς χρησιμοποίησε τόσους ανθρώπους, προκειμένου να γίνει ο ίδιος άνθρωπος, να πάρει πάνω του ολόκληρη την ανθρωπότητα, για να την εξαγνίσει, να την συγχωρήσει μ' αυτόν τον τρόπο και να την σώσει.

        Στο τέλος της περικοπής, περιγράφεται ο διάλογος που είχε ο προστάτης της Παναγίας, ο Ιωσήφ, με τον αρχάγγελο Γαβριήλ, σχετικά με την σύλληψη εκ πνεύματος Αγίου και την εντολή να δοθεί στο νεογέννητο το όνομα Ιησούς, που σημαίνει σωτήρας.

        Εμείς θα σταθούμε σ' αυτό το τελευταίο, αγαπητοί αδελφοί, γιατί είναι άκρως απαραίτητο να δεχθεί όλη η ανθρωπότητα ως σωτήρα της τον Χριστό, γιατί δεν πάμε καλά. Μα καθόλου καλά! Όλοι διαπιστώνουμε ότι στην κοινωνία έχει επικρατήσει το κακό. Για το τίποτε ο άλλος παίρνει το όπλο, το μαχαίρι και σκοτώνει αδιακρίτως, παιδιά, γυναίκες, άνδρες. Τα ανδρόγυνα χωρίζουν έτσι στα καλά καθούμενα. Αν μπορεί κανείς να τα ονομάσει ανδρόγυνα! Απλώς συζούν χωρίς να ντρέπονται. Κάνουν παιδιά. Ξαναπαντρεύονται και τα παιδιά ψάχνουν να βρουν ποιοι είναι οι γονείς τους. Οι χωρισμένοι γονείς απορούν, πώς τα παιδιά τους καταλήγουν στα ναρκωτικά, ή στη φυλακή. Τα παιδιά σκοτώνουν έτσι για το τίποτα τα άλλα παιδιά. Στέλνεις το παιδί σου να μάθει γράμματα και φοβάσαι μη σου το φέρουν μαχαιρωμένο ή νεκρό. Οι φυλακές, όσο και να τις μεγαλώνουν, γεμίζουν γρήγορα από παραβατικούς ανθρώπους. Όσο και να έχεις δυνατή φαντασία, δεν μπορείς να περιγράψεις αυτό που επικρατεί σήμερα στην κοινωνία.

        Όλοι πιστοί και άπιστοι, χριστιανοί και μη χριστιανοί, αρκούμαστε στο να περιγράφουμε μόνο το τί συμβαίνει. Το λυπηρό είναι ότι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο, πιστεύουν πως θα διορθώσουν αυτήν την κατάσταση με ανθρώπινα μέσα. Επιστρατεύουν τα επιτεύγματα της επιστήμης, για να ρυθμίσουν τις σχέσεις των ανθρώπων. Οι πολλοί νομίζουν πως το θέμα είναι ψυχολογικό. Γι' αυτό έχουν γεμίσει τα σχολεία και τα ιδρύματα με ψυχολόγους. Αγωνίζονται κι αυτοί να βοηθήσουν, αλλά οι περισσότεροι απ' αυτούς εφαρμόζουν γενικούς κανόνες, αγνοώντας πως ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστή προσωπικότητα και χρειάζεται ιδιαίτερη μεταχείριση. Και κυρίως, ο πολύς κόσμος δεν έμαθε ότι για να ισορροπήσει και να ηρεμήσει η κοινωνία είναι άκρως απαραίτητο να μπει ο Χριστός μέσα στον κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να ενωθεί ο άνθρωπος με το Θεό. Ο Χριστός είναι ενωμένος με το Θεό. Όποιος ενώνεται με το Θεό, δεν είναι δυνατόν να κάνει το κακό. Κι αν για διάφορους λόγους πέφτει σε παραπτώματα, μετανοεί και τα διορθώνει.

        Δύο πιθανότητες υπάρχουν. Ή θα έχουμε κοινωνία με Χριστό ή θα έχουμε κοινωνία χωρίς Χριστό. Τί θα πει κοινωνία χωρίς Χριστό, το ζούμε όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Αυτό συμβαίνει γιατί "Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται". Η άλλη πιθανότητα είναι να έχουμε κοινωνία που να έχει στο κέντρο της το Χριστό και το Ευαγγέλιό Του. Και σ' αυτήν τη δεύτερη περίπτωση δεν θα είναι όλα αγγελικά, γιατί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και θα κάνουν λάθη. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Όταν έχουμε το Χριστό στο κέντρο της ζωής μας, τα λάθη θα είναι μικρότερα και λιγότερα. Και το κυριότερο, όποιος έχει στο κέντρο της ζωής του το Χριστό και λάθος να κάνει, καταφεύγει σε Εκείνον και ξαναρχίζει από την αρχή αφήνοντας πίσω τα λάθη του.

        Αδελφοί, ο Χριστός ήλθε στη γη, έγινε άνθρωπος, για να οδηγήσει τον άνθρωπο καινούριο στη Βασιλεία Του. Περιμένει να Του το ζητήσουμε και να Του αναθέσουμε να κάνει την κοινωνία καινούρια. Η κοινωνία των ανθρώπων θα σωθεί, μόνο αν γίνει Χριστοκεντρική. Όσο απομακρυνόμαστε από το Χριστό, τόσο θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο.

Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ 17/12/2023

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΛΟΥΚΑ (Λουκά ΙΔ’ 16-24)    17/12/2023

        Για ένα μεγάλο δείπνο μάς μίλησε σήμερα το Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί. Για ένα δείπνο που συμβόλιζε τη Θεία Κοινωνία. Σ' αυτό το δείπνο ήταν πολλοί καλεσμένοι, μα όταν ο υπηρέτης του οικοδεσπότη πήγε να τους ειδοποιήσει ότι όλα ήταν έτοιμα, πολλοί απ’ αυτούς έψαχναν να βρουν μια δικαιολογία για να μην ανταποκριθούν στην πρόσκληση. Ο ένας είπε ότι αγόρασα ένα χωράφι και πρέπει να πάω να το ερευνήσω καλά, «Ἀγρόν ἠγόρασα». Ο άλλος είπε: Αγόρασα 5 ζευγάρια βόδια και θέλω να τα δοκιμάσω στο αλέτρι. «Ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε». Και ο τρίτος:  Παντρεύτηκα κι οι οικογενειακές υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν να έλθω στο τραπέζι. «Γυναῖκα…».

        Είπαμε αγαπητοί αδελφοί ότι το δείπνο του σημερινού Ευαγγελίου συμβολίζει τον εκκλησιασμό και τη Θεία Κοινωνία. Ο οικοδεσπότης είναι ο ίδιος ο Θεός. Παραθέτει για φαγητό, το σώμα και το αίμα του ίδιου του Υιού του, του ενανθρωπήσαντος Χριστού. Υπηρέτης είναι ο κάθε ιερέας, που προσκαλεί τους πιστούς της ενορίας του με το: "Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί αγάπης προσέλθετε". Πόσο λυπηρό είναι να διαπιστώσει κανείς ότι όπως τότε, έτσι και τώρα, πολλοί από τους πιστούς ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες, για να μην κοινωνήσουν! Να μην εκκλησιασθούν. «Ἀγρόν ἠγόρασα», λένε πολλοί. Δηλαδή, έχω πολλές δουλειές και δεν μου μένει χρόνος για να εκκλησιασθώ και για να ετοιμασθώ να κοινωνήσω. Αναγκάζομαι να δουλεύω και τις Κυριακές για να τελειώσω τις υποχρεώσεις μου. Στέκει όμως αυτή η δικαιολογία; Σε συμφέρει να δουλεύεις συνέχεια χωρίς να ξεκουράζεις το σώμα σου; Ήξεραν οι προπάτορές μας, γνώριζαν, ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του μια ψυχή κι ότι αυτή η ψυχή έχει ανάγκη από πνευματική τροφή, όπως έχει το σώμα ανάγκη από υλική τροφή.

        Το πρόβλημα όμως είναι μάλλον βαθύτερο. Πολλοί δεν έρχονται στην Εκκλησία από άγνοια. Δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν γευτεί, τα ευεργετικά οφέλη του εκκλησιασμού. Δεν γνωρίζουν ότι από τη Θεία Λειτουργία παίρνουμε δυνάμεις που μας χρειάζονται για το βεβαρυμμένο εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας. Δεν έχουν πάρει στα σοβαρά αυτό που λένε οι εκκλησιαζόμενοι, ότι στην Εκκλησία δεν κουράζεσαι, αλλά ξεκουράζεσαι. Ότι κατά ένα ανεξήγητο τρόπο, η συμμετοχή σου στη Θεία Λειτουργία είναι το γέμισμα της μπαταρίας του οργανισμού σου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Ο τακτικός εκκλησιασμός και η συχνή συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία είναι ένα θέμα που πρέπει να το ξανασυζητήσουμε σοβαρά με τον εαυτό μας!

        Μια άλλη ομάδα χριστιανών απορρίπτουν την πρόσκληση του Θεού, γιατί επηρεάζονται από την αρνητική περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα. Το τί λέει ο Κόσμος! Το τί λέει ο πολύς κόσμος το πληροφορείται ο νους μας, το μαθαίνουμε από τις 5 αισθήσεις μας. Κατά τους Άγιους Πατέρες μας, τα 5 ζεύγη βοών της παραβολής, αναφέρονται στις 5 αισθήσεις του σώματός μας. Αν δεν τις ελέγξει ο άνθρωπος θα του μεταφέρουν λάθος μηνύματα από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει και θα τον προδιαθέσουν αρνητικά ως προς τον εκκλησιασμό και πολύ περισσότερο ως προς τη Θεία Κοινωνία.

        Η τρίτη ομάδα αυτών που δεν εκκλησιάζονται, προβάλλουν σαν δικαιολογία, το ότι παντρεύτηκαν και δεν μπορούν να εκκλησιαστούν. Αυτοί συγχέουν τα πράγματα, γιατί η Εκκλησία, όχι μόνο δεν θεωρεί το γάμο και την οικογένεια σαν εμπόδιο για τον εκκλησιασμό και τη Θεία Κοινωνία, αλλά αντίθετα προτρέπει τους γονείς να μετατρέψουν το σπίτι τους σε Εκκλησία, την "κατ' οίκον Εκκλησία". Είναι λάθος οι αγαπητικές σχέσεις των συζύγων και της οικογένειας να θεωρούνται εμπόδια για τον εκκλησιασμό και τη Θεία Κοινωνία. Μέσα από τον εκκλησιασμό και την κοινή Θεία Κοινωνία των συζύγων και της χριστιανικής οικογένειας, διοχετεύεται η Ευλογία του Θεού σε όλα τα μέλη της οικογένειας.

        Αγαπητοί αδελφοί, αυτές κι όλες τις άλλες δικαιολογίες που προβάλλονται σαν εμπόδια για τον εκκλησιασμό και τη Θεία Κοινωνία, εμείς να τις παραμερίζουμε και να είμαστε τακτικά στην Εκκλησία, γιατί από τον τακτικό εκκλησιασμό μας, μόνο οφέλη θα πάρουμε. Κυρίως, με τον τακτικό εκκλησιασμό μας, βάζουμε σ' όλη τη ζωή μας, την Ευλογία του Θεού. Αμήν! 

ΚΥΡΙΑΚΗ 10/12/2023

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΛΟΥΚΑ         (ΛΟΥΚΑ ΙΓ’ 10-17)                  10/12/2023

Μια αρρωστημένη γυναίκα, μας καλεί να μιμηθούμε σήμερα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί. Μια συγκύπτουσα. Μια γυναίκα που επί 18 χρόνια δεν μπορούσε να σηκωθεί όρθια. Παρά την αρρώστια της όμως η συγκύπτουσα, δεν παρέλειπε να πηγαίνει στην Εκκλησία. Στην συναγωγή. Εκεί παρακολουθούσε με προσοχή το κήρυγμα και συμμετείχε στην κοινή προσευχή. Η άθλια σωματική της κατάσταση, δεν κατάφερε να της αλλάξει τις θρησκευτικές της συνήθειες.

        Είπαμε ότι για όλους μας, η γυναίκα αυτή είναι φωτεινό παράδειγμα. Κανένας εξωτερικός παράγοντας δεν πρέπει να μας εμποδίσει από το να πηγαίνουμε στην Εκκλησία μας. Έχουμε να ωφεληθούμε τα μέγιστα, όταν συμμετέχουμε στη Θεία Λειτουργία. Μέσα στο ναό ερχόμαστε σε επικοινωνία με τους Αγγέλους και τους Αγίους. Μέσα στο ναό, κατά τη Θεία Λειτουργία, μας δίνεται η δυνατότητα να ενωθούμε με τον ίδιο το Χριστό, διά της Θείας Κοινωνίας. Όταν συμμετέχουμε στη Θεία Λειτουργία, ενωνόμαστε με όλους τους χριστιανούς. Ζώντες και νεκρούς. Μέσα στη Θεία Λειτουργία δίνεται η δυνατότητα να βοηθήσουμε εκείνους που έφυγαν. Από εμάς τους ζωντανούς, περιμένουν να τους μνημονεύσουμε. Εκείνοι δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, αφού « ἐν τῷ ᾍδη οὐκ ἔστιν μετάνοια». Περιμένουν πώς και πώς εμείς να παρακαλέσουμε το Θεό γι' αυτούς. Εδώ φαίνεται αν αγαπάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου. Τον παππού σου και τη γιαγιά σου. Αν αναφέρεις τα ονόματά τους μέσα στη Θεία Λειτουργία. Αν τους βοηθάς τώρα που σ' έχουν ανάγκη. Και όταν μάθει το παιδί σου, ότι μνημονεύεις τους γονείς σου, θα σε μνημονεύει κι εκείνο όταν φύγεις για τον ουρανό.

        Μέσα στο ναό κατά τη Θεία Λειτουργία, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ αυτών που έφυγαν νωρίτερα και αυτών που έμειναν πίσω για να φύγουν αργότερα. Βέβαια αυτά δεν τα ήξερε η δυστυχισμένη εκείνη γυναίκα, γιατί δεν είχε ακόμα θυσιαστεί ο Χριστός. Δεν είχε γίνει η πρώτη Λειτουργία. Όμως γι' αυτή την γυναίκα έγινε μια εξαίρεση. Πηγαίνοντας στην Συναγωγή το Σάββατο που ήταν ο Χριστός, δεν άκουσε μόνο κήρυγμα, δεν έψαλλε μόνο με όλους μαζί το Αλληλούια. Αλλά πήρε και κάτι που δεν πήραν οι άλλοι. Πήρε μεγάλο μερίδιο από τη χάρη του Χριστού. Ο Χριστός έβαλε τα χέρια Του επάνω στην κυρτωμένη ράχη της κι αμέσως έγινε καλά. «Ἐπέθηκαν αὐτῷ τὰς χεῖρας, καὶ παραχρῆμα ανωρθώθει καὶ ἐδόξαζε τὸν θεὸν».

        Θεωρούμε μεγάλο πράγμα αυτό που έγινε εκείνο το Σάββατο στην Συναγωγή, αγαπητοί αδελφοί. Ασυγκρίτως όμως μεγαλύτερα πράγματα γίνονται κατά τη Θεία Λειτουργία. Ο ιερέας υψώνει το χέρι του πάνω από το Άγιο Δισκάριο και αμέσως το ψωμί γίνεται σώμα Χριστού. Και υψώνει το χέρι του πάνω από το Άγιο Ποτήριο και το κρασί γίνεται αίμα Χριστού. Εκεί θεραπεύθηκε η κύρτωση της συγκύπτουσας, εδώ καθαρίζονται οι αρρωστημένες ψυχές από τις αμαρτίες τους. Εκεί πήρε παράταση η επί γης ζωή της άρρωστης γυναίκας, εδώ χαρίζεται αιώνια ζωή, αφού κοινωνάμε «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον». Εκεί το χέρι του Χριστού άγγιξε το άρρωστο σώμα της συγκύπτουσας. Εδώ προσκυνάμε το χέρι του ιερέως όταν παίρνουμε αντίδωρο και μέσα στις φλέβες εκείνου του χεριού, κυκλοφορεί το αίμα του Χριστού, αφού ο ιερέας έχει κοινωνήσει πρώτος μπροστά στην Αγία Τράπεζα.  

        Καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει μεταξύ της Εβραϊκής Συναγωγής και του Ορθόδοξου ναού, αγαπητοί αδελφοί. Είμαστε λοιπόν αδικαιολόγητοι, εάν με την παραμικρή δυσκολία, χάνουμε τον εκκλησιασμό μας. Η συγκύπτουσα, από τα βάθη των αιώνων, μας φωνάζει: Εάν εγώ ξεπερνούσα κάθε Σάββατο, όλες τις δυσκολίες και πήγαινα στην συναγωγή για να ακούσω το κήρυγμα και να υμνώ το Θεό, εσείς τί πρέπει να κάνετε, για να μη χάνετε τις τόσες δωρεές που δίνει η Θεία Λειτουργία;

Αμήν.