ΚΥΡΙΑΚΗ 25/08/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. ΙΔ’ 22-34)   25/08/2024

        Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς περιγράφει σήμερα αγαπητοί αδελφοί, δύο περιστατικά, που έγιναν χρονικά, μετά τον πολλαπλασιασμό των 5 άρτων στην έρημο. Και τα δύο ταλαιπώρησαν τους μαθητές του Χριστού. Αξιοσημείωτο είναι το ότι όχι μόνο τα επέτρεψε να γίνουν Εκείνος, αλλά τρόπο τινά, Εκείνος υποχρέωσε τους μαθητές Του να υποστούν τα δυσάρεστα αποτελέσματά τους, γιατί ήθελε να φανερωθεί σ' αυτούς η πίστη τους.

        Αφού απόλυσε λοιπόν τους χορτασμένους όχλους να πάνε στα σπίτια τους, Εκείνος ανέβηκε στην κορυφή του παρακείμενου λόφου, μόνος Του για να προσευχηθεί. Και ενώ σαν Θεός γνώριζε ότι θα σηκωνόταν φουρτούνα στη θάλασσα «ἠνάγκασε», σημειώνει ο Ευαγγελιστής, τους μαθητές Του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της λίμνης. Δεν άργησε όμως να πιάσει η φουρτούνα. Όταν ήταν στο μέσον της λίμνης το πλοιάριο ήταν «βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος». Οι μαθητές καίτοι ήταν μαθημένοι από θάλασσα, σαν ψαράδες, φοβήθηκαν. Είδαν το χάρο με τα μάτια τους. Μετά τις μεσονύχτιες ώρες, ο Ιησούς κατέβηκε από τον τόπο της προσευχής Του. Περπάτησε πάνω στα κύματα και πλησίασε το πλοίο. Οι μαθητές μην μπορώντας να ξεχωρίσουν μέσα στο σκοτάδι ότι ήταν ο Χριστός πάνω στα κύματα, άρχισαν να φωνάζουν. Φάντασμα! Φάντασμα! «Ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν». Ο Διδάσκαλος τούς καθησύχασε. Μη φοβάστε· εγώ είμαι. Έχετε θάρρος. Από εδώ και πέρα αρχίζει το δεύτερο περιστατικό. Ο Απ. Πέτρος λέει στο Χριστό. Εάν είσαι όντως εσύ, πες να περπατήσω πάνω στα κύματα. Ο Χριστός, ενώ γνώριζε ότι ο Πέτρος κάποια στιγμή θα ολιγοπιστούσε και θα άρχιζε να βουλιάζει στο νερό, του λέει: Έλα! Πράγματι ο Πέτρος όσο πίστευε στη δύναμη του Χριστού, περπατούσε πάνω στα κύματα χωρίς να βρέχεται. Κάποια στιγμή όμως φοβήθηκε το δυνατό αέρα και τα μεγάλα κύματα. Ο φόβος του έδιωξε την πίστη και άρχισε να φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με». Ο καλός του διδάσκαλος, άπλωσε το χέρι και τον άρπαξε. Τον ήλεγξε όμως για την ολιγοπιστία του· «Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;»

        Εν τω μεταξύ, σε λίγο το πλοιάριο έφθασε στην στεριά. Όλοι όσοι ήταν στο πλοίο, έσπευσαν να τον προσκυνήσουν και να εκφράσουν την πίστη τους λέγοντας: «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ».

        Η θερμή παράκληση του Πέτρου «Κύριε, σῶσόν με» και η ομολογία πίστεως όσων ήταν στο πλοίο, φαίνεται από τη διήγηση του Ευαγγελιστού Ματθαίου που ήταν παρών στα γεγονότα, ότι ήταν αποτέλεσμα της δυσκολίας που πέρασαν. Και είπαμε ότι ο ίδιος ο Χριστός τούς ανάγκασε να υποστούν αυτές τις δυσκολίες, ενώ τις ήξερε εκ των προτέρων. Δηλαδή, ο Θεός πολλές φορές επιτρέπει να μας βρουν δυσκολίες στη ζωή για να φανερωθεί η πίστη μας, αλλά και για να γίνει πιο θερμή η προσευχή μας, η επίκλησή μας προς Αυτόν. Εμείς αγαπητοί αδελφοί, βιαζόμαστε να βγάλουμε λανθασμένα συμπεράσματα και πολλές φορές να κάνουμε και παράπονα στο Θεό για τις δυσκολίες που μας βρίσκουν στη ζωή μας. Από το σημερινό Ευαγγέλιο όμως μαθαίνουμε ότι οι δυσκολίες και τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας, μας οδηγούν άλλοτε για να κάνουν την προσευχή μας πιο έντονη, πιο θερμή και να φωνάξουμε σαν τον Απ. Πέτρο «Κύριε, σῶσόν με», και άλλοτε να μας υποχρεώσουν να γονατίσουμε και να προσκυνήσουμε τον Χριστό λέγοντας σαν τους επιβάτες εκείνου του πλοίου «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ».

        Να μάθουμε πρέπει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Όλα είναι ελεγχόμενα από τον ίδιο το Θεό και όλα ξεκινούν από την αγάπη Του και από το ενδιαφέρον Του για την σωτηρία της ψυχής μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μας συμφέρει στη ζωή μας, να γίνεται το θέλημα του Θεού και όχι το δικό μας. Όχι τυχαία έβαλε ο Χριστός στην Κυριακή προσευχή το «γενηθήτω τὸ θέλημά σου». Είναι αλήθεια ότι η πολλή εμπιστοσύνη που έχουμε στον εαυτό μας, η μεγάλη σιγουριά που νιώθουμε στην πρόοδο της επιστήμης, μας εμποδίζουν να δεχθούμε εύκολα και να νιώθουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη και στο θέλημα του Θεού. Πρέπει να νιώθεις μεγάλη σιγουριά στην προστασία του Θεού, για να του εμπιστευθείς ασυζητητί όλη τη ζωή σου. Δεν είναι αρκετό να πιστεύεις στο Θεό, πρέπει και να τον αγαπάς πολύ, για να τον αφήσεις να κυβερνά τη ζωή σου. Το παιδάκι αγαπά τους γονείς του και γνωρίζει την αγάπη τους, γι' αυτό αφήνεται στην προστασία τους.

        Κάποτε δύο βοτανολόγοι πήγαν να ψάξουν τα βουνά για σπάνια βότανα. Μαζί τους είχαν πάρει και το παιδάκι ενός απ' αυτούς. Είδαν λοιπόν ένα σπάνιο φυτό, βαθιά μέσα σε μια χαράδρα. Αποφάσισαν να δέσουν το παιδάκι σε σχοινί και να το κρεμάσουν για να μαζέψει το σπάνιο φυτό. Το παιδάκι δήλωσε ότι θα σας κάνω το χατίρι, μόνο αν το σχοινί το κρατάει ο πατέρας μου. Μόνο στην αγάπη του πατέρα του είχε εμπιστοσύνη το παιδί. Έτσι και οι χριστιανοί έχουν τη βεβαιότητα ότι όσο δυσάρεστα και να τους βρουν στη ζωή, βρίσκονται πάντα υπό την προστασία του Θεού. Εκείνος, όπως επιτρέπει τα εύκολα, επιτρέπει και τα δύσκολα. Πάντως όλα τα επιτρέπει ή για να γίνει πιο θερμή η προσευχή μας, όπως του Πέτρου, ή για να γίνει φανερή η πίστη μας, όπως των επιβατών του πλοίου, του σημερινού Ευαγγελίου.  

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 18/08/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ H’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. ΙΔ’ 14-22) 18-08-2024

        Το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, μας φέρνει πολύ κοντά στην Θεία Λειτουργία και μάλιστα στα λόγια που λέει ο ιερέας, όταν τεμαχίζει το επί της Αγίας Τράπεζας Σώμα του Χριστού και λέγει: «…ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανόμενος». Εξάλλου οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων στην έρημο, προεικονίζει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Κάποια μέρα, λοιπόν, ο Χριστός με τους μαθητές του πήγαν στην έρημο, στο απέναντι μέρος της λίμνης με το πλοιάριο. Πολύς κόσμος, μόλις έμαθε αυτή την κίνηση του Χριστού, έτρεξε γύρω-γύρω από την στεριά και περιτριγύριζε τον Χριστό. Ο Χριστός άδραξε την ευκαιρία και τους μιλούσε. Τους έλεγε τα θελκτικά, θεϊκά Του λόγια. Τόσο σαγηνεύτηκε ο κόσμος από την διδασκαλία Του που δεν πρόσεξαν ότι βράδιασε: Ανέλαβαν οι μαθητές να υπενθυμίσουν στον Χριστό, ότι όλοι αυτός ο κόσμος ήταν νηστικός. Εντύπωση κάνει σε αυτό το σημείο, ότι απορροφήθηκαν τόσο πολύ από το θείο κήρυγμα, που ξέχασαν και την πείνα τους ακόμη. Οι μαθητές είπαν στον Χριστό να σταματήσει να μιλάει στον κόσμο, για να πάνε στα γύρω χωριά να προμηθευτούν φαγητό. Ο Χριστός τους απάντησε: δεν έχουν ανάγκη να τρέχουν στα χωριά, δώστε τους εσείς να φάνε. Οι μαθητές διαμαρτυρήθηκαν ότι έχουν μόνο 5 άρτους και 2 ψάρια. Ο Διδάσκαλός τους, τους λέει, φέρτε ότι έχετε εδώ και χωρίστε τον κόσμο σε ομάδες. Έτσι και έγινε. Εκείνος ύψωσε τα χέρια του, ευλόγησε και στη συνέχεια έδινε φαγητό στους μαθητές και οι μαθητές στον κόσμο. Το φαγητό είχε τον ατελείωτο. Πήραν όλοι! Και όχι μόνο χόρτασαν όλοι, αλλά στο τέλος, έδωσε εντολές ο Χριστός στους μαθητές, να μαζέψουν και τα περισσεύματα.

Είπαμε στην αρχή, αγαπητοί αδελφοί, στην σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, προεικονίζεται η Θεία Λειτουργία. Όντως στο πρώτο μέρος της Θείας Λειτουργίας, υπάρχει η ανάγνωση των αγιογραφικών κειμένων. Δηλαδή, όπως ο Χριστός τότε δίδαξε το πλήθος εκείνο των διψασμένων ανθρώπων, έτσι και η Εκκλησία, στην αρχή της Θείας Λειτουργίας, μας χορταίνει πρώτα πνευματικά με τα λόγια της Αγίας Γραφής. Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Μετά ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω «ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν» προς τον Θεόν Πατέρα. «Εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις». Αυτά τα λόγια της περικοπής, δεν μας θυμίζουν ακριβώς αυτό που γίνεται στη Θεία Λειτουργία; Η Αγία Τριάδα ευλογεί τα προσφερόμενα από τους ιερείς. Και αυτά, αφού μεταβληθούν σε σώμα και αίμα Χριστού, ο ιερέας που είναι σταλμένος από τον Θεό, τα δίνει στους πιστούς που συμμετέχουν στο μυστήριο. Στη Θεία Λειτουργία, βλέπουμε νοητά αυτό που έγινε στην έρημο. Ο Χριστός ευλογεί και πολλαπλασιάζει. Οι ιερείς αντιπροσωπεύουν τους μαθητές, αναλαμβάνουν να μοιράσουν τα ευλογηθέντα στους πιστούς.

Είναι φρόνιμο να κάνουμε κάποιες σκέψεις σε αυτό το σημείο: πρώτον, να αναλογιστούμε με πόση προσοχή παρακολουθούσαν τα λόγια του Χριστού, οι άνθρωποι εκείνοι που συγκεντρώθηκαν στην έρημο! Μας ελέγχουν και μας διδάσκουν με πόση προσοχή, πρέπει και εμείς να παρακολουθούμε αυτά που λέγονται και γίνονται κάθε φορά που συμμετέχουμε στην Θεία Λειτουργία. Εκείνοι δεν πρόσεξαν ότι η ώρα πέρασε και νύχτωσε. Και ακόμη ξέχασαν την πείνα τους. Εμείς τουλάχιστον να ξεχάσουμε τις δουλειές μας και τις άλλες υποχρεώσεις μας, όταν βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία. «Πᾶσαν την βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν». Το δεύτερο που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Μπορεί το μυαλό μας να φανταστεί κάποιον από αυτούς που βρέθηκαν εκείνο το απόγευμα στην έρημο να αρνηθεί να πάρει από τους μαθητές την ευλογημένη τροφή που τους μοίραζαν; Εάν εκείνοι πήραν με χαρά το ευλογημένο ψωμί «Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν», με πόση λαχτάρα και κατάνυξη, πρέπει να σπεύδουμε εμείς να κοινωνήσουμε και να πάρουμε από το χέρι του ιερέως, που εκείνη τη στιγμή είναι ένας από τους μαθητές, όχι απλώς ευλογημένο ψωμί, το Αντίδωρο, αλλά το ίδιο το Σώμα του Χριστού;

Ο Χριστός και οι μαθητές, μας λένε μέσα στη Θεία Λειτουργία, να φροντίζουμε να παίρνουμε το «δώρον» όχι μόνο το «αντίδωρον».

ΚΥΡΙΑΚΗ 11/08/2024

 

                                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Z’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. Θ’ 27-35) 11-8-2024

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας περιγράφει το πώς θεραπεύτηκαν τρεις άνθρωποι, αγαπητοί αδελφοί. Δύο τυφλοί και ένας κουφός. Αξίζει να προσέξουμε πως οι δύο τυφλοί καλούσαν τον Χριστό σε βοήθεια. Χρησιμοποίησαν τις λέξεις με τις οποίες, έως και σήμερα, επικαλούμαστε τον Χριστό. Αυτό δείχνει ότι την μικρή προσευχούλα που μας δίδαξαν να λέμε οι Άγιοι Πατέρες μας, την πήραν από το Ευαγγέλιο. Στην πόλη Καπερναούμ βρισκόμαστε. Μετά το θαύμα του Χριστού να αναστήσει το νεκρό κορίτσι του Ιαείρου, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί που φώναζαν πίσω Του: «Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησον ἡμᾶς». Όταν οι τυφλοί δήλωσαν ότι πιστεύουν στην παντοδυναμία του Χριστού, Εκείνος άγγιξε τα μάτια τους και αμέσως άνοιξαν. Δεν πρόλαβαν να φύγουν οι δύο θεραπευθέντες τυφλοί και έφεραν στον Χριστό έναν κωφάλαλο. Αυτός είχε δαιμόνιο και αυτό του προξενούσε την αρρώστια του. Το δαιμόνιο έφυγε φαίνεται, μόλις κατάλαβε την παρουσία του Χριστού και αμέσως ο κωφάλαλος άρχισε να μιλάει. Ο κόσμος έμεινε εκστατικός και δοξολογούσε τον Θεό. Το ότι ο Χριστός έκανε συνέχεια θαύματα το μαρτυρούν όλοι που τα παρακολουθούσαν και το σημειώνει στη συνέχεια και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Εμείς εδώ θα αφιερώσουμε λίγα λεπτά για να αναφερθούμε στην επίκληση των δύο τυφλών. Ζητούσαν, είπαμε, βοήθεια από τον Χριστό με τις λέξεις που και εμείς επαναλαμβάνουμε συνέχεια. Για την μικρή αυτή προσευχή, που λέγεται και ευχή, ο Άγιος Πορφύριος λέει: «για να έλθει ο Χριστός μέσα μας όταν τον επικαλούμαστε με το ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’, πρέπει η καρδιά να είναι καθαρή. Να μην έχει κανένα εμπόδιο. Να είναι ελεύθερη από μίσος, από εγωισμό, από κακία. Πρέπει να τον αγαπάμε και να μας αγαπάει. Κι αν όμως έχουμε μέσα μας κάποιο κατάκριμα, πάλι υπάρχει κάποιο μυστικό. Και το μυστικό είναι να ζητήσουμε συγνώμη ή να το πούμε στον πνευματικό».

Όταν μιλάμε με τον Χριστό με την προσευχή των τυφλών, να έχουμε στην καρδιά μας και την πίστη των τυφλών, για να εισακουστεί η προσευχή μας. Ο Χριστός τους ρώτησε: «Πιστεύετε ότι είμαι ο Θεός και επομένως μπορώ να σας κάνω αυτό που ζητάτε;» Και οι δύο με μια φωνή απάντησαν: «Πιστεύουμε». Αμέσως έγινε το θαύμα: «Καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί». Για να έλθει και σε μας η Χάρη του Χριστού, πρέπει μέσα μας να φωλιάζει η πίστη. Για την μικρή αυτή προσευχή συμπληρώνει ο Άγιος : «Είναι αρκετό να λέμε ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’. Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Να θυμόμαστε ότι την μικρή αυτή επίκληση, χρησιμοποίησε και άλλος τυφλός στην Ιεριχώ. Να γνωρίζουμε, πρέπει, ότι ο σύγχρονός μας Άγιος Παΐσιος συνιστούσε να μη λείπει από το στόμα μας η μικρή αυτή προσευχή του τυφλού, αλλά κάπου σημειώνει ότι ο γέροντας Τύχων έλεγε πως εάν το ‘Κύριε ελέησον’ κοστίζει 100 δραχμές, το ‘Δόξα σοι ο Θεός’ κοστίζει 1000 δραχμές. Να τι γράφει ο Άγιος. Πάντα να έχεις στο στόμα σου το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, για να γλυκαίνεται η ψυχή σου…

Μεγάλη υπόθεση να περνάς ολόκληρη την ημέρα με την ευχή. Αρχίζεις την ημέρα σου με την ευχή, στη συνέχεια κάνεις την εργασία σου λέγοντας την ευχή και έτσι αγιάζεται ότι κάνεις, αγιάζονται και όσοι συμμετέχουν σε αυτό που κάνεις. Όταν λ.χ. μαγειρεύεις και λες την ευχή, αγιάζεται το φαγητό που κάνεις, αγιάζονται και όσοι το τρώνε. Να τι λέγει ο άλλος σύγχρονός μας Άγιος για την ευχή. «Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν ως πιο αποτελεσματική την μονολόγιστη ευχή, το ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’. Το κλειδί για την πνευματική ζωή του χριστιανού είναι η ευχή. Αξία έχει να λες την ευχή με τρυφερότητα ψυχής, με αγάπη στον Χριστό, με λαχτάρα, και τότε δεν θα σου φαίνεται κουραστική. Όπως όταν λες «μητέρα μου», «πατέρα μου» και νιώθεις πλήρη ανάπαυση».

        Και συνεχίζει ο Άγιος Πορφύριος : «Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια αλλά η ένταση. Να προσεύχεσθε έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στον Θεό, με αγάπη και λαχτάρα. Μπορεί ένας μια νύχτα ολόκληρη να προσεύχεται κι ο άλλος μονάχα πέντε λεπτά, κι αυτή η προσευχή των πέντε λεπτών να είναι ανώτερη. Μυστήριο είναι αυτό βέβαια, αλλά έτσι είναι».

Αδελφοί μου, οι δύο τυφλοί της Καπερναούμ, μας έδωσαν σήμερα την αφορμή, να ανατρέξουμε στους Αγίους μας και να ακούσουμε τις συμβουλές τους για την μικρούλα προσευχή. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ας τις θέσουμε σε εφαρμογή.

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/07/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. Η’28 - Θ’1) 28/7/2024

 

        Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς περιέγραψε σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, ένα γεγονός, μια πάλη, που έγινε μεταξύ του Χριστού και του διαβόλου. Η πάλη αυτή έγινε έξω από την πόλη Γέργεσα, κοντά στο νεκροταφείο. Εκεί στο νεκροταφείο έμεναν διωγμένοι από τους συμπατριώτες τους δύο δαιμονισμένοι, που ήταν τόσο άγριοι που δεν μπορούσε κανείς να τους πλησιάσει. Με το στόμα των δυστυχισμένων ανθρώπων φώναξαν τα δαιμόνια προς το Χριστό παρακλητικά και του είπαν: Γιατί ήλθες πρόωρα να μας βασανίσεις; Τουλάχιστον αν μας βγάλεις από τους ανθρώπους αυτούς, που κάνοντάς τους κακό ευχαριστιόμαστε, επίτρεψέ μας να μπούμε μέσα στους χοίρους που βόσκουν απέναντι, για να ευχαριστηθούμε προκαλώντας σε εκείνους και στα αφεντικά τους κακό. Πηγαίνετε, τους είπε ο Χριστός, κι εκείνοι έκαναν το κακό που επιθυμούσαν. Έπνιξαν όλους τους χοίρους. Οι κάτοικοι της πόλης των Γεργεσινών, όταν έμαθαν το δυσάρεστο γεγονός, ήλθαν στο μέρος που ήταν ο Χριστός και τον παρακάλεσαν να φύγει από τα μέρη τους. Ο Χριστός, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μπήκε στο πλοιάριο και επέστρεψε με τους μαθητές Του στην Καπερναούμ. Οι Γεργεσινοί έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν την παρουσία του Χριστού και στερήθηκαν την σωτήρια διδασκαλία τους.

        Μελετώντας με προσοχή το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, μας κάνει αλγεινή εντύπωση η στάση των κατοίκων της πόλεως Γέργεσα, που έδιωξαν από την περιοχή τους το Χριστό, και έρχονται στο μυαλό μας δύο ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα είναι: Ο Χριστός κάνει και στη δική μας τη ζωή την εμφάνισή του; Μας επισκέπτεται και μας; Και το δεύτερο ερώτημα είναι: Εμείς δεχόμαστε την επίσκεψη του Χριστού στη ζωή μας; Ή τον διώχνουμε όπως οι Γεργεσινοί;

        Το ότι ο Χριστός μάς επισκέπτεται είναι δεδομένο. Όλους τους ανθρώπους τους καλεί σε σωτηρία, άρα κι εμάς. Όμως στον καθένα παρουσιάζεται με διαφορετικό τρόπο. Άλλοτε έρχεται σαν φτωχός που ζητάει βοήθεια! Άλλοτε σαν άνθρωπος που αδικήθηκε από μας και μας ζητάει να αποδώσουμε το δίκαιο. Άλλοτε έρχεται στο πρόσωπο κάποιου που μας αδίκησε και ζητάει να τον συγχωρήσουμε. Έρχεται στη ζωή μας και σαν Θεός που θέλει από μας να εφαρμόσουμε τις εντολές Του, το Ευαγγέλιό Του. Τις πιο πολλές φορές έρχεται θυσιασμένος μέσα στο Άγιο Ποτήριο, στην Ωραία Πύλη και μας καλεί με το στόμα του ιερέως να προσέλθουμε για να ενωθεί μαζί μας και να μας σώσει.

        Όλες τις φορές που μας προσεγγίζει, έρχεται από αγάπη. Σκοπός Του η σωτηρία μας, γιατί «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν».

        Προκειμένου να μας προσεγγίσει ο Χριστός, αγαπητοί αδελφοί, την πρώτη κίνηση την κάνει Εκείνος, όπως Εκείνος πήρε την πρωτοβουλία να επισκεφθεί τους Γεργεσινούς. Για να Τον δεχθούμε όμως και να τον φιλοξενήσουμε στην καρδιά μας, εμείς πρέπει να κάνουμε την πρώτη κίνηση. Εμείς να Τον καλέσουμε. Εμείς να οδηγήσουμε τα βήματά μας σε Εκείνον. Έρχεται μέχρι την πόρτα της καρδιάς μας, αλλά δεν την παραβιάζει. Περιμένει εμείς να Του ανοίξουμε. Θεράπευσε τους δαιμονισμένους για να δουν και να καταλάβουν οι Γεργεσινοί ότι ήλθε στην πόλη τους κοντά ο Θεός, μα περίμενε να Τον καλέσουν, όπως έκαναν οι Σαμαρίτες στην περίπτωση της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος. Βγαίνει στην Ωραία Πύλη και με το στόμα του ιερέως, μας προσκαλεί, «προσέλθετε» μας λέει, αλλά η πρωτοβουλία να οδηγήσουμε τα βήματά μας σε Κείνον, είναι αποκλειστικά δικιά μας. «Δεῦτε πρός με πάντες» λέει, αλλά δεν υποχρεώνει κανέναν. Είναι αξιοσημείωτο: ενώ είναι παντοδύναμος Θεός, λέει σε όλους μας: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν».

        Αγαπητοί! Το να έλθει να κατοικήσει μέσα μας ο Θεός, είναι μεγάλη ευεργεσία. Όταν ο Χριστός κατοικεί μέσα στον άνθρωπο, η ζωή είναι διαφορετική. Εκείνος σηκώνει όλα τα βάρη και αφήνει τον άνθρωπο να σηκώνει όλα τα ελαφρά. Η θεϊκή Του αγάπη, Τον οδηγεί στο να θέλει να κατοικήσει στις καρδιές όλων μας. Όλων μας την πόρτα χτυπά και περιμένει να Του ανοίξουμε. Σε μας εναπόκειται να Τον δεχθούμε ή να Τον διώξουμε, όπως έκαναν οι Γεργεσινοί.

        Εμείς, σε αντίθεση με αυτούς, θα προσκαλούμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας, να κάνει σκηνή την καρδιά μας, που την έχουμε ετοιμάσει για την επίσκεψη αυτή. «Ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν».

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 21/07/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. Η’ 5-13)             21-7-2024

        Το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε για κάποια αρετή που είναι απαραίτητο να έχουμε οι χριστιανοί. Για την μητέρα των αρετών, όπως την ονομάζουν οι Άγιοι πατέρες μας. Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα την αρετή αυτή την βρίσκουμε σε έναν ειδωλολάτρη, αξιωματικό – εκατόνταρχο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αυτός ο βαθμοφόρος στρατιωτικός, είχε την αρετή της ταπείνωσης. Ενώ αυτός ο άνθρωπος είχε υπό την εξουσία του και υπό τις διαταγές του εκατό στρατιώτες, δεν είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Ενώ στα μέρη εκείνα ήταν κατακτητής, δεν έδειξε υπεροψία προς τον Χριστό, που σαν Ιουδαίος ήταν υπό τις διαταγές του.

Σε δύο σημεία φαίνεται η μεγάλη ταπείνωση αυτού του ανθρώπου. Στο σπίτι του είχε ένα δούλο. Εκείνη την εποχή οι δούλοι δεν είχαν κανένα δικαίωμα. Θεωρούνταν άβουλα πράγματα, που τα αφεντικά τους, τους έκαναν ότι ήθελαν. Και να τους θανατώσουν μπορούσαν. Και να τους πουλήσουν, χωρίς να δώσουν λόγο σε κανέναν. Παρόλα αυτά ο εκατόνταρχος της Καπερναούμ, για τον οποίο κάνουμε λόγο, ενώ ο δούλος του ήταν άρρωστος, όχι μόνο δεν αδιαφόρησε για αυτόν, αλλά έτρεξε να ενδιαφερθεί για να γίνει καλά . Ένας ισχυρός αξιωματούχος, ενδιαφέρεται για έναν δούλο! Στο ενδιαφέρον αυτό, φαίνεται καθαρά, όχι μόνον η αγάπη που είχε ο άνθρωπος αυτός, αλλά και η ταπείνωσή του, να κατεβαίνει στο επίπεδο του δούλου και να ενδιαφέρεται για αυτόν. Για την υγεία του. Η μεγάλη αρετή όμως του Εκατόνταρχου, φαίνεται στη συνάντηση και στη σχέση του με τον Χριστό. Πηγαίνει λοιπόν, στον Χριστό και τι ζητάει; Αυτός, ο κατακτητής, ο αρχηγός εκατό στρατιωτών, πλησιάζει έναν Ιουδαίο και τον παρακαλεί. «Προσῆλθεν αὐτῷ Ἑκατόνταρχος, παρακαλῶν αὐτὸν», παρακαλεί για την υγεία του δούλου του. Είναι παράλυτος και θέλει να τον βοηθήσει. Το μέγεθος όμως της αρετής ταπείνωσης του εκατόνταρχου φαίνεται στην συνέχεια του περιστατικού. Λέει ο Χριστός, με την αγάπη και την προθυμία που Τον διέκρινε: Εγώ θα έρθω στο σπίτι σου και θα τον κάνω καλά. Ακούστε την απάντηση του εκατόνταρχου. Ακούστε και θαυμάστε. Στο σημείο αυτό ειπώθηκε μια φράση από τον εκατόνταρχο που πέρασε στην ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως και έμεινε παροιμιώδης στους αιώνες:  «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς».

Πώς να έρθεις εσύ στο σπίτι μου, δεν είμαι άξιος για να έλθεις εσύ στο σπίτι μου, μόνον πες με λόγια αυτό που θέλεις να γίνει και είμαι βέβαιος πως αυτό που θα πεις, θα γίνει. Ο Χριστός θαύμασε την πίστη και την ταπείνωση αυτού του ανθρώπου και κάλεσε αυτούς που τον ακολουθούσαν να τον μιμηθούν. Μεγάλη η πίστη του εκατόνταρχου, αγαπητοί αδελφοί, μεγάλη όμως και η ταπείνωσή του. Και μόνο που εκδήλωσε την πίστη του στον αληθινό Θεό, αυτός που ήταν ειδωλολάτρης, δείχνει την βαθειά του ταπείνωση. Πότε όμως εδραιώθηκε η ταπεινή αυτή γνώμη για τον εαυτό του, πότε πίστεψε ότι ήταν ανάξιος να υποδεχτεί τον Χριστό σπίτι του; Όταν είδε τον Χριστό. Όταν γνώρισε τον Χριστό.

Για να αποκτήσουμε την μητέρα των αρετών, την ταπείνωση, αγαπητοί αδελφοί, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον Χριστό. Αν δεν κατοικήσει μέσα μας ο Χριστός, απλώς θα ταπεινολογούμε. Θα λέμε ότι δεν είμαστε τίποτα. Ότι είμαστε κατώτεροι από τους άλλους, αλλά δεν θα το πιστεύουμε στ’ αλήθεια. Άλλο ταπεινός και άλλο ταπεινολόγος. Όταν μπει το φως του Χριστού μέσα μας, θα δούμε την πνευματική φτώχεια μας και θα γίνουμε ταπεινοί όχι ταπεινολόγοι.

Ο εκατόνταρχος επειδή ήταν ταπεινός έδειξε αγάπη στον συνάνθρωπό του και ειδικά στον παράλυτο δούλο του. Επειδή ήταν ταπεινός κατέφυγε για βοήθεια στον υπήκοό του Ιησού Χριστό. Η ταπείνωσή του του έδωσε την δύναμη να περιφρονήσει την θρησκεία του, την ειδωλολατρία, και να πιστέψει στον μόνο αληθινό Θεό, τον Χριστό. Δηλαδή και εδώ φαίνεται καθαρά ότι η αρετή της ταπείνωσης γέννησε τις αρετές της αγάπης και της πίστεως. Επειδή ο εκατόνταρχος ήταν ταπεινός είπε την παροιμιώδη φράση που λέμε και εμείς προτού να υποδεχτούμε τον Χριστό μέσα μας με την Θεία Κοινωνία.

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς».

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ 2024

 Με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαρίνα, στην ενορία μας και στο ομώνυμο λιμάνι του νησιού μας.

Την παραμονή το απόγευμα, Τρίτη 16 Ιουλίου 2024, στις 7:30 το απόγευμα, τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετ' Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γουινέας κ. Γεωργίου, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου ημών κ. Παισίου, του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Στρατονικείας κ. Στεφάνου, πλαισιωμένων υπό του Ιερού Κλήρου της νήσου, αλλά και πολλών παρεπιδημούντων ιερέων από διάφορες Μητροπόλεις της Ελλάδος.

Στα Ιερά Αναλόγια έψαλλαν οι χορωδίες των καλλίφωνων ιεροψαλτών μας υπό τη διεύθυνση του Αναστάσιου Χατζηλάρη (στο δεξιό αναλόγιο) και Ραφαήλ Χατζηλάρη (στο αριστερό αναλόγιο). Πλήθος κόσμου παρακολούθησε το Μέγα Πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό καθώς και την Τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία ανήμερα της εορτής της Αγίας Μαρίνας την Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024.

Χρόνια πολλά, σε όλους! 

Ας πρεσβεύει η Αγία μας, για όλους μας στον Κύριο!   

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/07/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ                                    14-7-2024         

 « Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων…»                                                                                                                                                           

          Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, ακούσαμε αγαπητοί αδελφοί την προτροπή του Χριστού προς τους μαθητές Του να φροντίσουν να φωτίζουν με τη ζωή τους, όλους τους ανθρώπους. Να είναι τα ζωντανά παραδείγματα που θα τους μιμούνται οι άνθρωποι που ζουν γύρω τους και να οδηγούνται έτσι όλοι στο να γνωρίσουν, να δοξάζουν και να λατρεύουν τον αληθινό Θεό. Για να το καταλάβουν και να το εμπεδώσουν αυτό καλύτερα, τους έφερε δύο παραδείγματα. Την πόλη που είναι κτισμένη επάνω σε βουνό και το λυχνάρι που φέγγει στο σπίτι.                                                              

          Η ζωή των χριστιανών μοιάζει με μια πόλη που είναι κτισμένη ψηλά σε βουνό. Αυτή η πόλη, όσο κι αν θέλει, δεν μπορεί να κρυφτεί. Όλοι την βλέπουν και όλοι την κρίνουν. Όλοι σχολιάζουν το αν είναι όμορφα κτισμένη ή  άσχημα. Όλοι παρατηρούν αν είναι καθαρή ή όχι. Παρατηρούν ακόμη και τη ζωή των ανθρώπων που κατοικούν σ ’αυτήν, αν είναι ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι. Δεν μπορεί αυτή η πόλη να ξεφύγει την κριτική όλων, αφού από όλους φαίνεται και όλοι την σχολιάζουν.

          Έτσι ακριβώς είναι και η ζωή των Χριστιανών. Από όλους φαίνεται και από όλους κρίνεται και σχολιάζεται. Πολλοί τους ζηλεύουν και θέλουν να τους μιμηθούν. Άλλοι πάλι τους απορρίπτουν και τους αποφεύγουν. Ο Χριστός θέλει από μας τους Χριστιανούς, να είμαστε πάντα το παράδειγμα προς μίμηση. Να μη δώσουμε το δικαίωμα σε κανέναν να απομακρυνθεί από την αληθινή πίστη του Χριστού, με το κακό παράδειγμά μας. Να μη σκανδαλίσουμε κανέναν με τα λάθη μας και τα αμαρτήματά μας. Κι αυτό, γιατί σε άλλη περίπτωση ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι «είναι καλύτερα να δέσεις μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό σου και να πέσεις να πνιγείς στη θάλασσα, παρά να σκανδαλίσεις έναν απλό και καλοκάγαθο άνθρωπο». Η Χριστιανική μας ιδιότητα γίνεται αφορμή να μας προσέχουν και να μας παρατηρούν όλοι, γιατί μέσα τους έχουν τις καλύτερες ιδέες για τους χριστιανούς, άσχετα αν δεν το ομολογούν. Μοιάζουμε επομένως με την πόλη που είναι κτισμένη σε ψηλό μέρος και όλοι την παρατηρούν.

          Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε πολύ την όλη μας συμπεριφορά. Τα λόγια μας, τις πράξεις μας και ιδιαιτέρως το ντύσιμο και την εμφάνισή μας. Μια δική μας απροσεξία, μπορεί να γκρεμίσει την ψυχή του αδύναμου αδελφού μας, αφού έχει συνδέσει τη δική μας συμπεριφορά, με την όλη διδασκαλία του Χριστού. Είναι φρόνιμο και σοφό, να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ότι οι άνθρωποι μάς θέλουν λαμπάδες αναμμένες, ακέραιους. Να φροντίζουμε όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής μας ψυχής, αλλά και τη σωτηρία της ψυχής του διπλανού μας.

           Προπάντων όταν είσαι γονιός. Όταν είσαι δάσκαλος. Όταν είσαι ιερέας, ψάλτης, κατηχητής. Τότε σε έχουν ακόμη πιο ψηλά στην υπόληψή τους και τραυματίζονται πιο επώδυνα, από τις δικές σου απροσεξίες.

          Επίσης, ακούσαμε σήμερα τον Χριστό να παρομοιάζει τους Αποστόλους και όλους τους χριστιανούς και με το λυχνάρι, που έχει προορισμό να φωτίζει όλο το σπίτι. Αλλά για να φωτίζεται όλο το σπίτι, πρέπει ο λίχνος, το φως, να τοποθετηθεί σε ψηλό μέρος. Στον λυχνοστάτη. Δεν βάζουμε το λυχνάρι κάτω από κουβά. Τότε πως θα φέγγει;  Έτσι και ο κάθε χριστιανός, είναι το φως που τοποθετείται ψηλά. Ψηλά μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που είναι γύρω του. Όλοι τον παρατηρούν και τον συμβουλεύονται. Μέσα στην οικογένειά του. Στο χώρο της δουλειάς του. Στη γειτονιά του. Παρατηρείστε ότι όλοι μας, όταν βρεθούμε σε θέση που θέλουμε μια συμβουλή, ένα παρηγορητικό λόγο, μια σίγουρη και ζεστή κουβέντα, που καταφεύγουμε; Στον άνθρωπο που εκκλησιάζεται. Στον χριστιανό που εξομολογείται και κοινωνάει. Στον παππού ή στη γιαγιά που συνέχεια τους ακούμε να λένε: «Δόξα τω Θεώ», «Πρώτα ο Θεός». Σ’ αυτούς τους ανθρώπους του Θεού καταφεύγουμε, για να πάρουμε τη γνώμη τους και την συμβουλή τους. Να ανάψουμε το κεράκι της πίστεως μας, από το φως του Χριστού που έχουν μέσα τους. Αλίμονο αν λείψουν αυτοί οι άνθρωποι από την κοινωνία μας! Ο Χριστός λέει ότι αυτοί είναι το αλάτι που κρατάει ζωντανή όλη την ανθρωπότητα. Αν αυτοί εκλείψουν, με τί θα αλατίσουμε;

          Εμείς λοιπόν οι χριστιανοί, αγαπητοί αδελφοί, είμαστε η πόλη που είναι κτισμένη επάνω στο βουνό και φαίνεται από παντού. Είμαστε το λυχνάρι, το φως, που φωτίζει γύρω του και το αλάτι που συντηρεί την κοινωνία για να μη σαπίσει.

          Έρχεται όμως το ερώτημα: Τι εννοεί ο Χριστός όταν μας χαρακτηρίζει ως πόλη, ως φως, ως αλάτι; Μήπως θέλει να κάνουμε καλά έργα, ελεημοσύνες, φιλανθρωπίες, κοινωνικές δραστηριότητες; Μήπως θέλει να γίνουμε καλοί άνθρωποι, για να μας μιμηθούν και οι άλλοι και να γίνουν και αυτοί καλοί άνθρωποι; Όχι. Ο Χριστός μάς θέλει καλούς χριστιανούς, όχι καλούς ανθρώπους. Καλούς ανθρώπους μπορούν να φτιάξουν και άλλα σωματεία και οι σύλλογοι. Ο Χριστός θέλει να καθοδηγούμε τους συνανθρώπους μας στο να γίνουν πιστοί χριστιανοί.

Από μας ζητάει ο Χριστός να έχουμε βαθιά πίστη σ’ Αυτόν, και κυρίως εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του. Να βλέπουν οι άλλοι ότι είμαστε πρόθυμοι να αφεθούμε στη προστασία του Χριστού. Να βιώνουμε εκείνο που ψάλλουμε στην εκκλησία: «Πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ των Θεώ παραθώμεθα». Να στηρίζουμε την ελπίδα μας μόνο σε Εκείνον. Να λέμε και να το πιστεύουμε συνέχεια «Πρώτα ο Θεός», «ότι θέλει ο Θεός». Αυτήν την σιγουριά στην προστασία του Θεού θέλει να δει ο συνάνθρωπός μας. Χρειάζεται να μάθει από μας, ότι αγαπάμε τον Θεό, παραπάνω από όλους τους ανθρώπους και απ’ όλα τα πράγματα. Έχει ανάγκη, προπάντων ο σημερινός άνθρωπος, να δει τους χριστιανούς να προσεύχονται στους ναούς, μέσα από την καρδιά τους, να συνομιλούν ουσιαστικά με τον Θεό. Θέλει να ακούει τους χριστιανούς να ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό, χωρίς φόβο και χωρίς δισταγμούς. Να ακούσουν: «Ναι, είμαι χριστιανός» όποιο και αν είναι το τίμημα. Όχι με μισόλογα και δικαιολογίες, να ντρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας. Από μας τους χριστιανούς, ζητάει ο κόσμος να πιστεύουμε και να το δείχνουμε ότι βάζουμε την ψυχή μας πάνω από όλα τα γήινα πράγματα. Ότι πιστεύουμε στην μετά θάνατο ζωή και ότι περιμένουμε με αγωνία την Δευτέρα Παρουσία, για να συναντήσουμε τους συγγενείς και τα αγαπημένα μας πρόσωπα που ευρίσκονται στους ουρανούς και μας περιμένουν. Να βιώσουμε την αλήθεια της αιώνιας βασιλείας του Θεού, παρέα με τους Αγγέλους και όλους τους Αγίους.

Όταν ζητάει λοιπόν ο Χριστός από μας να είμαστε το φως του κόσμου, αυτά εννοεί. Όχι μόνο το παράδειγμα σε αγαθοεργίες και σε καλά έργα, αλλά την βίωση των χριστιανικών αληθειών. Μόνο έτσι είμαστε βέβαιοι ότι γινόμαστε τα φωτεινά παραδείγματα που οδηγούν τους ανθρώπους, στον Χριστό, στη Βασιλεία του Θεού.

Έτσι βρίσκουν εφαρμογή και σε μας τα λόγια του Χριστού. «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων».

Αμήν.

         

ΚΥΡΙΑΚΗ 07/07/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ B’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. Δ’ 18-23)     07-07-2024

Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα αγαπητοί αδελφοί, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς περιγράφει πώς ο Χριστός στην αρχή της επί γης δράσεώς Του κάλεσε τους πρώτους μαθητές Του, τους πρώτους Αποστόλους. Για το θέμα αυτό θα αφήσουμε να μας ομιλήσει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Λέγει ο Άγιος:

Αν ο Χριστός ενεργούσε σύμφωνα με τον τρόπο των ανθρώπων, δεν θα είχε διαλέξει για Αποστόλους Του δώδεκα ψαράδες, αλλά μάλλον δώδεκα βασιλιάδες της γης. Αν ήθελε να έχει άμεση επιτυχία στο έργο Του και να θρέψει τους καρπούς των αγώνων Του, με την ακατανίκητη δύναμή Του θα είχε διαλέξει δώδεκα από τους πιο δυνατούς βασιλιάδες του κόσμου, για να τους κάνει οπαδούς και Αποστόλους Του. Σκέψου απλά πως θα μπορούσε αμέσως ο Χριστός σε μια στιγμή να γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο. Πόσο γρήγορα θα διαδιδόταν τότε η διδασκαλία Του! Πώς θα εξαφανίζονταν τα είδωλα εν ριπή οφθαλμού με ένα αυτοκρατορικό διάταγμα! Πώς θα μετατρέπονταν όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί σε χριστιανικούς! Πώς θα σταματούσαν αμέσως οι θυσίες ζώων στους θεούς και τους καπνούς από τις θυσίες θα αντικαθιστούσαν τα θυμιάματα! Σκέψου πόσο εύκολα η Εκκλησία του ενός Θεού θα είχε ιδρυθεί για την εξυπηρέτηση ολόκληρης της ανθρωπότητας! Ο Χριστός χωρίς να χρειαζόταν να υποφέρει και να πάθει θα καταλάμβανε τον πρώτο και μοναδικό αυτοκρατορικό θρόνο κι από κει θα κυβερνούσε όλους τους λαούς της γης, ολόκληρο τον κόσμο από ανατολή σε δύση κι από το βορρά ως το νότο, με αντιπροσώπους Του τους δώδεκα υποτελείς βασιλιάδες. Χωρίς να χρειαστεί να πάθει, οι σκληροτράχηλοι Ιουδαίοι θα αναγνώριζαν το Χριστό ως βασιλιά και τον αναμενόμενο Μεσσία και θα τον προσκυνούσαν.

Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος και όχι από την κορυφή. Πόσο σοφό ήταν να αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς, αλλά με ψαράδες. Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του, το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του, ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε.

Αν ο Κύριος είχε ενεργήσει όπως οι άνθρωποι είναι αλήθεια πως θα τον είχαν δοξάσει πολύ νωρίτερα οι άνθρωποι εμείς όμως δεν θα είχαμε σωθεί. Δεν Τον ενδιέφερε η δόξα των ανθρώπων, ο ήχος των ποιμενικών αυλών που σήμερα ακούγονται και αύριο ρίχνονται στη φωτιά. Εκείνο που Τον ενδιέφερε ήταν η σωτηρία των ανθρώπων. Δεν ήρθε στους ανθρώπους όπως κάνει κάποιος γίγαντας σε τσίρκο, για να δείξει τη δύναμη και τις ικανότητές του, να απολαύσει το χειροκρότημα των θεατών. Ήρθε σαν φίλος σε εμάς, σαν γιατρός σε θεραπευτήριο, για να μας επισκεφθεί, να συνομιλήσει με τον καθένα μας και να μας προσφέρει συμβουλές και θεραπεία. Είναι επομένως πολύ καλό για όλη την ανθρωπότητα από τότε που ξεκίνησε ο κόσμος ως τη συντέλεια, το γεγονός ότι ο Κύριος ενήργησε με θεϊκό τρόπο. Διάλεξε για Αποστόλους Του, όχι δώδεκα τρανούς βασιλιάδες ,μα δώδεκα άσημους ψαράδες.

Όλοι εμείς που πεινούμε και διψούμε για την δικαιοσύνη και την αγάπη Του, εμείς που ψαρεύουμε μάταια με την ψυχή μας, σαν δίχτυα στη θάλασσα αυτού του κόσμου, ας ακούσουμε τη φωνή του Κυρίου Ιησού. Μας καλεί τώρα, όπως τότε τους ψαράδες στη θάλασσα της Γαλιλαίας: «Ἀκολούθει μοι». Μόλις ακούσουμε τη φωνή αυτή, ας μη διστάσουμε ούτε στιγμή. Ας παρατήσουμε όλες τις παλιές δουλειές και τις παλιές αγάπες και ας τον ακολουθήσουμε. Ο Χριστός είναι ο αληθινός μας Φίλος και Θεραπευτής. Όλοι οι άλλοι είναι είτε ανόητοι είτε απατεώνες.

Προσέξτε! Δεν μας καλεί ως βασιλιάδες ή ποιμένες, ως πλούσιους ή φτωχούς, ως σοφούς ή αμαθείς, αλλά ως άνδρες και γυναίκες άρρωστους, αδύναμους. Οι αρρώστιες και οι αδυναμίες μας προέρχονται από την αμαρτία. Για αυτό ας προσκυνήσουμε τον Κύριο Ιησού και ας κραυγάσουμε σ’ Εκείνον, όπως έκαναν τόσοι άρρωστοι κι αδύναμοι άνθρωποι εκείνο τον καιρό: «Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό! Συγχώρεσέ με, Κύριε, συγχώρεσε τις αμέτρητες αμαρτίες μου. Καθάρισέ με με τη δύναμή Σου, ζωοποίησέ με με τον ζωοποιό άρτο Σου, είσελθε στα εσώτατα βάθη της ψυχής μου ως καθαρός και ζωογόνος αέρας σε σκοτεινό δωμάτιο. Κι εγώ τότε θα γιατρευτώ. Θα γιατρευτώ και θα γίνω καλά, θα ζήσω!»

Αυτά μας γράφει για την σημερινή Ευαγγελική περικοπή ο Άγιος Νικόλαος. Εμείς ας δοξάσουμε και ας ευχαριστήσουμε τον Χριστό μας, που για συνεργάτες Του διάλεξε και κάλεσε απλούς ανθρώπους, γιατί έτσι είμαστε και εμείς καλεσμένοι και σε μας απευθύνεται η πρόσκλησή Του: «Δεῦτε ὀπίσω μου».

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 30/06/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ A’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΓ.ΠΑΝΤΩΝ)    30-6-2024

 

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, και η εκκλησία μάς κάλεσε να τιμήσουμε όλους τους Αγίους της. Τους ανθρώπους της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, που έζησαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Πολλά είναι τα κοινά σημεία που συνδέουν τα εκατομμύρια των ανθρώπων του Θεού. Όμως εμείς σήμερα στη γιορτή τους, θα σταθούμε σε ένα από αυτά. Στο ότι όλοι έβαλαν σαν στόχο της ζωής τους πώς να μεταφέρουν το μήνυμα της μόνης αληθινής πίστεως σε όλο τον κόσμο. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, έσπερνε τον λόγο του Ευαγγελίου, σε ένα, σε δύο, σε πολλούς ανθρώπους και μάλιστα ειδωλολάτρες. Ανθρώπους που πίστευαν στα ξόανα, στα ξύλινα, μαρμάρινα ή χρυσά ομοιώματα ψεύτικων και ανύπαρκτων Θεών.

Αυτοί οι άνθρωποι όταν έρχονταν σε επαφή με κάποιον άγιο, όταν γνώριζαν κάποιον άνθρωπο του αληθινού Θεού, απομακρύνονταν από το ψέμα. Υιοθετούσαν την αλήθεια. Άφηναν το σκοτάδι και έμπαιναν στο φως του Χριστού. Και γεννάται το ερώτημα. Ποιο ήταν το κοινό γνώρισμα των Αγίων που σαγήνευε τους ειδωλολάτρες και τους έκανε Χριστιανούς; Μάλιστα δε, τόσο θερμούς, που άφηναν τους γονείς τους, τα αδέλφια τους, τα παιδιά τους, τα υπάρχοντά τους και δινόντουσαν ολόκληροι, ψυχή τε και σώματι στην καινούργια αυτή πίστη. Στην πίστη του Χριστού. Ακούσαμε σήμερα τον Χριστό να μας λέει:  «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος». Αυτά τα γνωρίσματα αποκτούσαν οι ειδωλολάτρες μόλις γνώριζαν έναν άγιο Του Θεού άνθρωπο. Επομένως οι Άγιοι είχαν μέσα τους κάποια ανεξήγητα, πανίσχυρη δύναμη, που όχι μόνο τραβούσε τον άπιστο από το σκοτάδι της απιστίας του, αλλά και τον μετέτρεπε σε πανίσχυρο στο να κατορθώνει αυτά που λέει το Ευαγγέλιο. Αυτή τη δύναμη που είχαν και έχουν οι Άγιοι, δεν είναι δική τους. Με τις δικές τους δυνάμεις δεν θα κατόρθωναν να αναμορφώσουν και να αναγεννήσουν όλη την ανθρωπότητα. Η δύναμη που έχουν οι Άγιοι είναι του Θεού. Ο Θεός είναι πάντα μαζί τους και τους χρησιμοποιεί σαν όργανά Του, προκειμένου να αναγεννήσει, να φέρει κοντά Του όλον τον κόσμο και τελικά να τον σώσει. Όταν ο Χριστός έστειλε τους Αποστόλους, να οργώσουν όλον τον κόσμο και να σπείρουν τον σπόρο του Ευαγγελίου παντού τους είπε: «Ιδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». Πηγαίνετε και εγώ θα είμαι μαζί σας μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Δεν ήταν μόνον μαζί με τους Αποστόλους και τους Αγίους εκείνης της εποχής, αλλά με όλους τους Αγίους όλων των εποχών, μέχρι της συντέλειας του κόσμου. Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι, μπορεί οι Απόστολοι και οι Άγιοι να κηρύττουν τον Λόγο, όμως Εκείνος έρχεται πίσω από αυτούς και τον επικυρώνει με κάποιο θαύμα. «Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες, ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος, διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων.» Συνεργούσε ο Κύριος στην πνευματική τους σπορά και κυρίως επιβεβαίωνε τα λόγια τους με κάποιο θαύμα. Αυτό φαίνεται καθαρά στη ζωή και στην δραστηριότητα του Αποστόλου Παύλου. Το κήρυγμά του το επισφράγιζε πάντα ο Κύριος με κάποιο θαύμα.

Μήπως όμως το ίδιο δεν γίνεται και σήμερα; Πώς γίνεται πιστευτή η διδασκαλία του Αγίου Νεκταρίου, γιατί αποδεχόμαστε ασυζητητί την διδασκαλία του Αγίου Πορφυρίου, του Αγίου Παϊσίου; Ακριβώς γιατί έρχεται και την προσυπογράφει ο Χριστός με κάποιο θαύμα!

Έτσι εξηγείται, αγαπητοί αδελφοί, πώς κατάφεραν να αναμορφώσουν όλη την ανθρώπινη κοινωνία, λίγοι άνθρωποι. Άνθρωποι χωρίς κοσμική εξουσία. Κοσμικά αξιώματα. Χωρίς πλούτη και διάφορα άλλα μέσα. Οι Άγιοι αναγέννησαν και αναγεννούν το ανθρώπινο γένος μέχρι τη συντέλεια του αιώνος, γιατί έχουν μαζί τους την ευλογία του Θεού. Μπροστά τους ανοίγει δρόμους και πίσω προσυπογράφει με θαύματα τα λόγια τους και την δραστηριότητά τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/06/2024

 

                                 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ                                                    23/06/2024                           

«Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω…,(Ιωάνν. Ζ’ 37)

«Εγώ ειμί το φως του κόσμου…» (Ιωάνν. Η’ 12)

     Μια εβραϊκή γιορτή, γιορτάζουμε σήμερα αγαπητοί αδελφοί που συμπίπτει με τη δική μας εορτή της πεντηκοστής. Οι Εβραίοι γιόρταζαν την ημέρα της Σκηνοποιίας. Επί επτά ημέρες έμεναν μέσα σε σκηνές, για να θυμούνται ότι ο Θεός τους προστάτευε επί 40 χρόνια που οδοιπορούσαν προκειμένου να φθάσουν στην γη της Επαγγελίας, όταν έφυγαν από την δουλεία των Αιγυπτίων. Αυτές τις ημέρες περισσότερο θυμόντουσαν τις ευεργεσίες του Θεού εκείνα τα δύσκολα χρόνια και πιο συγκεκριμένα δύο από αυτές. Το ότι τους ξεδίψασε στην έρημο και το ότι τους έδειχνε τον δρόμο με τη φωτεινή νεφέλη. Όντως στην έρημο κόντεψαν να πεθάνουν από τη δίψα. Επί ημέρες δεν έβρισκαν νερό να ξεδιψάσουν. Τότε έπεσαν σε προσευχή και ο Θεός φώτισε τον αρχηγό τους τον Μωυσή να κτυπήσει με το ραβδί του σε ένα βράχο. Ο βράχος αμέσως ανέβλυσε άφθονο νερό και ξεδίψασε όλο εκείνο το πλήθος που βρισκόταν κάτω από την σκέπη και την προστασία του Θεού.

   Στην διαδρομή τους όμως οι Εβραίοι είχαν και ένα άλλο πρόβλημα. Ποιός θα τους έδειχνε τον δρόμο για να φθάσουν στον προορισμό τους ; Και σε αυτό όμως βοήθησε ο Θεός. Τους έστειλε ένα σύννεφο που την ημέρα τους προστάτευε από τις καυτερές ακτίνες του ήλιου και το βράδυ ήταν φωτεινό. Αυτό το φωτεινό σύννεφο η “φωτεινή νεφέλη” τους έδειχνε τον δρόμο μέχρι που φθάσανε στον προορισμό τους, στην Χαναάν.

   Αυτές και όλες τις άλλες ενέργειες του Θεού, θυμόντουσαν αυτές τις ημέρες και μένοντας μέσα στις σκηνές, Τον δοξολογούσαν και Τον ευχαριστούσαν.

   Την τελευταία μέρα αυτής της γιορτής, που ήταν πολύς κόσμος μαζεμένος, παρουσιάστηκε ο Χριστός και όρθιος με δυνατή φωνή έλεγε στο πλήθος : Εάν κάποιος διψά και θέλει να ξεδιψάσει να έρχεται σε μένα. Όποιος πιστεύει σε μένα και νοιώθει ότι έχει μέσα του μια πηγή που αναβλύζει καθαρό πνευματικό νερό. Αυτά τα έλεγε περισσότερο γιατί γνώριζε ότι σε λίγο θα έστελνε στους μαθητές του και σε όσους μελλοντικά θα πίστευαν σε αυτόν ότι είναι Θεός, θα έστελνε το Πανάγιο Πνεύμα. Μας θυμίζουν τα λόγια αυτά την συνάντηση του Ιησού με την Σαμαρείτιδα στο πηγάδι του Ιακώβ. Και σε εκείνην είπε ότι όποιος πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ, δεν θα διψάσει ποτέ, εννοώντας την Θεϊκή του διδασκαλία.

   Επίσης ο Χριστός είπε : Εγώ είμαι το φώς του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν πρόκειται να χάσει τον δρόμο που οδηγεί στην αληθινή πατρίδα. Στην άνω Ιερουσαλήμ. Στην Βασιλεία του Θεού.

   Σαν να τους έλεγε ο Χριστός ότι καλό είναι που θυμάστε τις ευεργεσίες που σας έκανε στο παρελθόν ο Θεός. Το έκανε όμως τότε για να σας προετοιμάσει να αναζητήσετε το αληθινό νερό και το αληθινό φώς, που οδηγούν όλους τους ανθρώπους στον προορισμό τους, στην επιστροφή στην όντως πατρίδα τους, στον Παράδεισο.

  Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια αγαπητοί αδελφοί. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει κοντά στον Θεό, εάν δεν έχει οδηγό του τον Χριστό. Το παράδειγμα της ζωής του Χριστού και η διδασκαλία Του, είναι το νερό που ξεδιψάει κάθε πνευματική αναζήτηση και επιθυμία του ανθρώπου. Σ΄ όποιες διδασκαλίες και αν καταφύγουμε, δεν μας αναπαύουν. Όσες γνώσεις κι αν έχεις . Όσα διπλώματα και πτυχία, αν δεν εντρυφήσεις στη διδασκαλία του Ευαγγελίου, πάντα θα νοιώθεις ότι κάτι σου λείπει.

   Υπάρχει ένα κενό μέσα  σου. Μόνο τα λόγια του Χριστού ξεδιψούν. Μόνο το φώς του Χριστού φώτιζε και καθοδηγεί. Όλα τα άλλα μοιάζουν με κεράκια που τρεμοσβήνει το φώς τους. Το φως του ήλιου τα επισκιάζει όλα. Όλα τα άστρα που φαίνονται τη νύχτα, σβήνουν και χάνονται μόλις τις πρωινές ώρες κάνει την εμφάνιση του ο βασιλιάς του ουρανού, ο ήλιος. Όλα τα κλιματιστικά και όλες οι σόμπες του κόσμου, δεν μπορούν να θερμάνουν τη γη, όσο θα την θερμάνει η μεγάλη θερμάστρα του Θεού.

  Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, έστειλαν τους ανθρώπους τους να συλλάβουν τον Χριστό, εκείνοι την ώρα. Αυτοί όμως, μόλις είδαν και άκουσαν τον Χριστό, σαγηνεύτηκαν τόσο, που δεν τόλμησαν καν να Τον ενοχλήσουν. Στη παρατήρηση των αφεντικών τους, γιατί δεν Τον συλλάβατε; Απάντησαν : “ δεν ακούσαμε ποτέ να μιλάει άνθρωπος έτσι όπως μιλούσε αυτός ο άνθρωπος” και για αυτό σηκωθήκαμε και φύγαμε.

   Ναι αγαπητοί αδελφοί ο Χριστός είναι που ξεδιψάει τους διψασμένους. Ο Χριστός είναι εκείνος που φωτίζει όσους βρίσκονται στο πνευματικό σκοτάδι. Αυτός θα μας απαντήσει. Ποιοι είμαστε. Γιατί υπάρχουμε. Πως πρέπει να ζούμε. Ποιος είναι ο προορισμός μας. Τι γίνεται με τον θάνατο και μετά τον θάνατο. Τι θα γίνει μετά τον θάνατο. Τι θα γίνει με τα την Β΄ Παρουσία. Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Μόνο Εκείνος. Γιατί μόνος Εκείνος είναι Θεός. Εάν λοιπόν έχουμε την επιθυμία να γνωρίσουμε τις μεγάλες αλήθειες που μας αφορούν. Εάν θέλουμε να φωτιστούν όλα τα σημεία όχι μόνο της επί γης ζωής μας, αλλά και της μετά θάνατον, ας ακούσουμε εκείνον, που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, λέγοντας : « Eάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω…» και

«Εγώ ειμί το φώς του κόσμου…»

 

ΑΜΗΝ