ΚΥΡΙΑΚΗ 20/10/2024

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΛΟΥΚΑ (η’ 27-39)             20/10/2024

 

            'Ολοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη γη, αγαπητοί αδελφοί, έρχονται αναγκαστικά σε επαφή με 6 υπαρκτά πράγματα.

            Αξιολογικά τα τοποθετούμε σ' αυτήν την σειρά:

1ον : Εμεί οι επί της γης άνθρωποι ερχόμαστε σε επικοινωνία με το Θεό. Για μας τους χριστιανούς ο Θεός είναι τρισιπόστατος και Τον ονομάζουμε και Τον πιστεύουμε ως Αγία Τριάδα.

2ον : Ερχόμαστε σε επικοινωνία με τους Αγγέλους, αφού πάνω κι από τα ασώματα αυτά δημιουργήματα, τοποθετήσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο.

3ον : Στο χώρο των πνευμάτων υπάρχουν και οι άγιοι με τους οποίους οι πιστοί έρχονται συνεχώς σε επικοινωνία.

4ον : Σε συνεχή επικοινωνία είμαστε και με τους άλλους ανθρώπους, αλλά...

5ον : Και με όλα τα δημιουργήματα του Θεού.

6ον : Υποχρεωτικά όμως βρισκόμαστε στην ανάγκη να έχουμε σχέσεις και με τους δαίμονες, όχι επειδή εμείς θέλουμε να πηγαίνουμε προς αυτούς, αλλά αυτοί έρχονται σε εμάς και αγωνίζονται να μας αποσπάσουν από την επικοινωνία μας με το Θεό και τα άλλα δημιουργήματα του.

            Το περιεχόμενο του σημερινού Ευαγγελίου, μας υποχρεώνει να ασχοληθούμε με τα πονηρά πνεύματα, που τα ονομάζουμε δαιμόνια. Αυτά που ακούσαμε σήμερα, απαντούν σ΄αυτoύς που δεν θέλουν να πιστέψουν ότι ο διάβολος είναι υπαρκτό πρόσωπο, που η κύρια δουλειά του είναι να κάνει κακό στους ανθρώπους.

 Στην πόλη των Γεργεσών μεγάλο πλήθος δαιμόνων ταλαιπωρούσαν και βασάνιζαν έναν άνθρωπο. Αυτόν τον άνθρωπο πλησίασε ο Χριστός με τους Αποστόλους του και διέταξε το πλήθος των δαιμόνων να βγει από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και να μπει στο κοπάδι των χοίρων που έβοσκαν εκεί κοντά, με αποτέλεσμα όλο το κοπάδι να πέσει στη λίμνη και να πνιγεί. Αυτό το γεγονός το είδαν οι βοσκοί του κοπαδιού και πληροφόρησαν τα αφεντικά τους. Αυτοί βγήκαν από την πόλη Γέργεσα, ήλθαν κοντά στον ελεύθερο πλέον άνθρωπο και αντί να καλέσουν το Χριστό να ευλογήσει την πόλη τους, εκείνοι τον έδιωξαν. Ο Χριστός μπήκε στο πλοίο και έφυγε. Αυτοί έχασαν τη χάρη και την ευλογία του Χριστού, που ήλθε τόσο κοντά τους και Τον απομάκρυναν.

            Εμείς αγαπητοί αδελφοί, δεν θα ακολουθήσουμε του Γεργεσινούς στο φοβερό λάθος τους. Αντίθετα, θα καλούμε συνέχεια το Χριστό να μας ελευθερώνει από τις επιθέσεις του διαβόλου.

Η πιο μεγάλη χαρά για το χριστιανό είναι να έχει συνεχή επικοινωνία με το Χριστό. Να αγαπά το Χριστό και να νοιώθει την αγάπη του Χριστού. Αυτό εξοργίζει το διάβολο και με κάθε τρόπο επιδιώκει να μπαίνει ανάμεσα στο Χριστό και τα αγαπημένα του παιδιά, τους ανθρώπους.

            Είναι αλήθεια πως είναι πολύ δυνατός. Εμείς μόνοι μας, δεν μπορούμε να τον διώξουμε. Καταφεύγουμε λοιπόν στο Χριστό και Τον παρακαλούμε, όπως έδιωξε το πλήθος των δαιμόνων από το δυστυχισμένο εκείνο δαιμονισμένο της πόλης των Γεργεσινών, να διώξει και από πάνω μας το διάβολο που τόσο μας βασανίζει, με τους πονηρούς λογισμούς, με τα πάθη και τις εφάμαρτες επιθυμίες. Μόνοι μας είμαστε αδύναμοι μπροστά στο διάβολο. Ενωμένοι με το Χριστό γινόμαστε παντοδύναμοι.

            Οι άγιοι μάς συμβουλεύουν: Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις του διαβόλου, να κάνουμε συνέχεια σωστά τον σταυρό μας. Να εκκλησιαζόμαστε τακτικά και σωστά. Να κοινωνούμε συνεχώς. Ο Άγιος Παίσιος μας συμβουλεύει: Για να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις επιθέσεις του πονηρού να μη λείπει από το στόμα σας το "Δόξα σοι ο Θεός".

ΚΥΡΙΑΚΗ 13/10/2024

 

 ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΛΟΥΚΑ  13/10/2024

        Η σημερινή μέρα αγαπητοί αδελφοί, λέγεται Κυριακή του σπορέως, γιατί κατ' αυτήν διαβάζεται η παραβολή που παρομοιάζει το Χριστό σαν σποριά που σπέρνει τον σπόρο Του, το λόγο Του, στις ψυχές των ανθρώπων.

        Αυτή την εντολή έδωσε και στους Αποστόλους Του και στους διαδόχους των Αποστόλων, να διαδώσουν το λόγο Του - το Ευαγγέλιο Του, σε όλο τον κόσμο.

        Όλοι οι άνθρωποι αγαπητοί αδελφοί και αυτοί που εκκλησιάζονται ακόμη, δεν δέχονται πάντοτε με χαρά το λόγο του Θεού. Ο μεγαλύτερος ρήτορας της Εκκλησίας, ο χρυσορρύμων Χρυσόστομος, προσπαθώντας να ερμηνεύσει το φαινόμενο αυτό, οι χριστιανοί να μην είναι πρόθυμοι να ακούσουν το Λόγο του Θεού, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτοί που δεν θέλουν να ακούσουν το κήρυγμα είναι αυτοί που δεν έχουν τη διάθεση να μετανοήσουν και να προσαρμόσουν τη ζωή τους, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού!

        Ο π. Σεβαστιανός Τοπάλης στην Φλώρινα σημειώνει ότι είναι μεγάλη επιτυχία του διαβόλου, όταν καταφέρει στο διπλανό κάθισμα ενός που θέλει να ακούσει το κήρυγμα, να βάλει να καθίσει κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για το Λόγο του Θεού. Υπάρχουν εκκλησιαζόμενοι, σημειώνει άλλος ομιλητής, που μόλις αρχίσει το κήρυγμα στη Θ.Λειτουργία, σηκώνονται και φεύγουν.

Ο Απόστολος Παύλος όμως έλεγε ότι είναι εσωτερική μου ανάγκη να λέγω σε όλους σας το μήνυμα του Ευαγγελίου. Και κατέληγε "Οὐαί δέ μοί ἐστιν ἐάν μή εὐαγγελίζομαι" .(Α' Κορ. Θ'16) Δηλαδή, αλίμονο σε μένα εάν αθετώντας την υποχρέωση μου δεν κηρύττω το Ευαγγέλιο.

        Ο ίδιος απόστολος θα ρωτήσει: Πώς θα πιστέψουν στον αληθινό Θεό οι άνθρωποι, εάν δεν ακούσουν και δεν μάθουν από το κήρυγμα, ποιός είναι αυτός ο αληθινός Θεός;

Ο άγιος Ιωάννης που αναφέραμε προηγουμένως, έλεγε στους ακροατές του: "Σας κηρύττω όχι για να αρέσω στον εαυτό μου και σε σας. Έχω βαθειά μέσα μου την πίστη ότι όσο αναπνέω και θέλει ο Θεός να ζω στον παρόντα βίο, πρέπει να εκπληρώνω τη διακονία μου αυτή, του διδασκάλου, είτε με ακούει κάποιος, είτε όχι". Και παρακάτω σημειώνει: "Ο κήρυκας του Ευαγγελίου πριν πει μια λέξη στο λαό, λέγει χίλιες προσευχές μέσα του με μια αγωνία, πώς να αρέσει στο Θεό κι όχι πώς να αρέσει στους ανθρώπους."

        Το κήρυγμα αγαπητοί αδελφοί είναι το κάλεσμα του Θεού προς τους ανθρώπους. Για να έλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, πρέπει ο καθένας μας στο κάλεσμα αυτό του Θεού, να προσθέσει την καλή του προαίρεση και την επιθυμία του για την σωτηρία της ψυχής του.

        Αγαπητοί αδελφοί, θα τελειώσουμε αυτό το μικρό λογύδριο με την προτροπή του μεγάλου αποστόλου Παύλου που περιέχεται στην πρώτη επιστολή του στον Τιμόθεο. "Ἀδελφοί, προσεύχεσθε περὶ ἡμῶν " γράφει. Και μείς σας παρακαλούμε να προσεύχεσθε για μας, που τολμούμε να λέμε δυο λόγια χριστιανικά (την ώρα του κηρύγματος), μέσα στη Θ.Λειτουργία.

'ΈΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2024-2025

 Με πολλή χαρά, περιμένουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά στις συντροφιές μας!

Παιχνίδι, τραγούδι, κατασκευές, εκδρομές, μα πάνω απ'όλα ο λόγος του Κυρίου μας κι η γνωριμία μαζί Του, θα είναι μερικά από αυτά που θα μας απασχολήσουν και αυτή την κατηχητική μας χρονιά!

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!

ΚΥΡΙΑΚΗ 06/10/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΛΟΥΚΑ.   (Λουκά Ζ' 11-16)    06/10/2024

        Με πόση ευκολία ανέστησε ο Χριστός ένα νεκρό παλικάρι, μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς αγαπητοί αδελφοί, στο σημερινό Ευαγγέλιο.

        Μπαίνοντας με την συνοδεία του ο Χριστός, στην πόλη Ναΐν, συναντήθηκε με μια κηδεία. Μια χήρα γυναίκα, οδηγούσε το νεκρό παλικάρι της, στην τελευταία του κατοικία, έξω από την πόλη. Ο Χριστός σταμάτησε αυτούς που σήκωναν τον νεκρό και απευθυνόμενος στο άψυχο και παγωμένο παλικάρι, το διέταξε να σηκωθεί επάνω. Η ψυχή του νεκρού, υπακούοντας στην προσταγή του Χριστού, επέστρεψε στο νεκρό της σώμα. Με μόνο το λόγο του ο Χριστός ανέστησε το μονάκριβο παιδί της χήρας. Το έπιασε από το χέρι και το παρέδωσε ζωντανό στη μητέρα του. Τόσο απλά. Τόσο γρήγορα.

        Με την ίδια ευκολία ανέστησε ο Χριστός και το νεκρό κοριτσάκι του Ιαείρου και τον επί τέσσερις ημέρες νεκρό αδελφό της Μάρθας και της Μαρίας, τον Λάζαρο.

        Με πιο απλό και άμεσο τρόπο ανέστησε και τον εαυτό Του, μετά από τρεις μέρες που έμεινε νεκρός στον τάφο. Κάθε φορά που πηγαίνουμε και εμείς σε κάποια κηδεία, αγαπητοί αδελφοί, αυτό το μήνυμα ακούμε στο αποστολικό και στο ευαγγελικό ανάγνωσμα: Ότι κάποια μέρα όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν!

        Ο απόστολος Παύλος, κατά παραγγελία του ίδιου του Χριστού, γράφει προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης: “ Ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ' οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται ”. Δηλαδή, ο Χριστός με ένα δικό του τρόπο, θεϊκό, θα δώσει το παράγγελμα – τη διαταγή – όλοι οι νεκροί να αναστηθούν.

        Και στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της κηδείας, ακούμε τον ίδιο το Χριστό να λέγει: «Ἒρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσουσιν τῆς φωνῆς αὐτοῦ καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως». Δηλαδή, αργά ή γρήγορα, θα έλθει η ώρα που όλοι αυτοί που βρίσκονται στα μνήματα νεκροί, θα ακούσουν το πρόσταγμα του Χριστού και θα αναστηθούν. Αναστημένοι θα κριθούν μπροστά στο μεγάλο Κριτή για να καταταγούν, ανάλογα με την επί γης συμπεριφορά τους, ή στην αιώνια ζωή μαζί με το Χριστό ή στην αιώνια ζωή χωρίς Χριστό.

        Το κεντρικό δίδαγμα της ακολουθίας της κηδείας είναι:

Οι χριστιανοί δεν πρέπει να λυπούνται υπερβολικά για το θάνατο των συγγενών τους, γιατί μια μέρα, που μόνον ο Θεός γνωρίζει, όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν στην επόμενη ζωή που δεν θα έχει τέλος.

        Με την ευκολία λοιπόν που ανέστησε σήμερα το νεκρό παλικάρι της χήρας, στην πόλη Ναΐν ο Χριστός, αγαπητοί αδελφοί, με την ίδια ευκολία θα αναστήσει όλους εμάς κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία. Εάν στην επί γης ζωή μας, πιστέψουμε ακράδαντα πως ο Χριστός είναι ο Θεός και τον αγαπήσουμε με όλη μας την καρδιά, θα είμαστε αιώνια ενωμένοι μαζί Του. Εάν Τον αρνηθούμε και προτιμήσουμε να αγαπήσουμε στην επίγεια ζωή μας, άλλα πράγματα, γήινα και πρόσκαιρα, παραπάνω από το Χριστό, τότε θα μας απαρνηθεί και Εκείνος την κρίσιμη εκείνη ώρα της μεγάλης κρίσεως.

        Όλοι που είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, δηλώνουμε με την παρουσία μας ότι και πιστεύουμε και αγαπούμε πάνω απ’ όλα και πάνω απ’ όλους το Χριστό! Όλοι περιμένουμε με αγωνία να ακούσουμε το αναστάσιμο πρόσταγμα του Χριστού, γι’ αυτό όλοι μαζί ομολογούμε: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Αμήν!

ΚΥΡΙΑΚΗ 29/09/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΛΟΥΚΑ  «Αγαπάτε τους εχθρούς ημών»   29/9/2024

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα μάς προτρέπει να αποκτήσουμε τη μεγαλύτερη, τη βασίλισσα, των αρετών, την αγάπη. Και μάλιστα την αγάπη προς τους εχθρούς μας. Το να αγαπάς αυτούς που σε αγαπούν έχει μικρή αξία, γιατί δίνεις και παίρνεις. Σε ξεπληρώνει ο άλλος με το ίδιο νόμισμα. Δίνεις αγάπη, παίρνεις αγάπη. Συμπαραστέκεσαι στον συνάνθρωπό σου, γιατί ελπίζεις ότι θα σου συμπαρασταθεί κι εκείνος όταν βρεθείς κι συ σε κάποια δυσκολία. Συμμετέχεις στις χαρές του, γιατί συμμετέχει κι εκείνος στις δικές σου χαρές. Πενθείς στο πένθος του γιατί κι εκείνος ήρθε στην κηδεία των δικών σου ανθρώπων. Όλοι το ζούμε και το καλλιεργούμε αυτό το αλισβερίσι. Σου δίνω γιατί μου δίνεις. Στο τέλος – τέλος αν το εξετάσουμε καλά αυτό μπορεί και να μην έχει μέσα αληθινή αγάπη. Είναι ένα πάρε – δώσε. Για να βγάλουμε απλώς την υποχρέωση. Για να ανταποδώσουμε τυπικά την επίσκεψη. Ήρθες στη γιορτή μου, θα έρθω κι εγώ στη δική σου. Μου έδωσες κάτι, θα ψάξω κι εγώ να σου δώσω κάτι, για να μη σου έχω υποχρέωση.

Βέβαια, αυτά ο Χριστός δεν τα καταργεί, αλλά ερωτάει. Αφού γι’ αυτά που δίνεις ξεπληρώνεσαι από τον συνάνθρωπό σου με το ίδιο νόμισμα, τι μισθό περιμένεις από το Θεό; «Ποία υμίν η χάρις εστίν;» «Πλην εγώ λέγω υμίν αγαπάτε τους εχθρούς υμών!» Αυτή η αγάπη έχει αξία. Να αγαπάς αυτούς από τους οποίους δεν περιμένεις να σου ανταποδώσουν αγάπη. Να αγαπάς αυτόν που δεν σε συμπαθεί. Να αγαπάς αυτόν που σε έβλαψε, αυτόν που σε αδίκησε, που σε έβρισε. Αυτόν που σε περιφρονεί. Να αγαπάς αυτόν που σε ταπεινώνει. «Αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες.» Κάνετε το καλό και ευεργετείτε αυτούς που γνωρίζετε καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σας το ανταποδώσει.

Μεγάλη η αρετή της αγάπης αγαπητοί αδελφοί. Το κέντρο και η κορυφή όλων των χριστιανικών αρετών. Ο απόστολος μάς δείχνει τις 3 μεγάλες αρετές: «Πίστις – Ελπίς – Αγάπη». Η μεγαλύτερη όμως από τις τρεις είναι η αγάπη «μείζων δε τούτων η αγάπη.» Η αρετή αυτή όμως γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, εάν επεκτείνεται και στους εχθρούς! Ο χριστιανός μιμείται το Χριστό που από το ύψος του Σταυρού άπλωσε την αγκάλη του και προς αυτούς που τον σταύρωσαν.

Εάν είσαι χριστιανός, κάθε φορά που κάποιος σε αδικεί, σε πληγώνει, στρέψε το βλέμμα σου προς τον Εσταυρωμένο και παρακάλεσέ Τον: Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να κάνω αυτό που έκανες κι εσύ. Δώσε μου το κουράγιο να συγχωρήσω και να αγαπήσω αυτόν που με πληγώνει. Τον γείτονα, το συνεργό μου, τον αδελφό μου, το παιδί μου που με στενοχωρεί. Κίνησε Εσύ την γλώσσα μου να πω γι’ αυτόν: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον δούλο σου.» Μη μ’ αφήσεις να του κρατήσω κακία. Μην αφήσεις Εσύ Χριστέ μου να περάσει στο μυαλό γι’ αυτόν καμία σκέψη εκδίκησης.

Αγαπητοί μου, είναι αποδεδειγμένο ότι η ψυχή του ανθρώπου ησυχάζει και ηρεμεί μόνον όταν κατορθώνει να συγχωρεί αυτούς που τον πληγώνουν. Ποτέ δεν ησυχάζει, αν κρατάει μίσος και κακία για κάποιον που τον έβλαψε! Θέλετε να κοιμάστε ήσυχοι; Μην κρατάτε κακία σε κανέναν άνθρωπο. Πριν δύσει ο ήλιος φροντίστε να είναι καθαρή η καρδιά σας από σκέψεις μίσους και εκδίκησης. Στη βραδινή σα προσευχή, να παρακαλείτε τον Χριστό να προστατεύει  και να βοηθάει αυτούς που σε στεναχώρησαν.

Ο Θεός μάς καλεί να τον μιμηθούμε και σ’ αυτό το σημείο. Εμείς Τον προσβάλλουμε. Τον περιφρονούμε. Καταπατούμε τις εντολές Του. Πολλές φορές Τον βλασφημούμε. Παρόλα αυτά Εκείνος μας συγχωρεί, μας αγαπάει και μας ευεργετεί. Λέμε ότι είμαστε χριστιανοί, αλλά δεν ζούμε χριστιανικά. Ο Χριστός σταυρώθηκε για να μας σώσει και εμείς δειλιάζουμε να τον ομολογήσουμε μπροστά στους ανθρώπους. Διστάζουμε ακόμα και το σημείο του Σταυρού να κάνουμε, για να μη μας ειρωνευτούν. Για να μη χάσουμε τη φιλία των ανθρώπων, προτιμούμε να ζούμε κοσμικά και όχι χριστιανικά. Κι όμως ο Θεός δεν μα συνορίζεται. Όπως κι αν του φερόμαστε, Εκείνος μας συγχωρεί και μας αγαπάει.

Σήμερα ακούσαμε στο Ευαγγέλιο το Χριστό να μας προτρέπει να γίνουμε κι εμείς οικτίρμονες μιμούμενοι το Θεό Πατέρα μας. Να πλατύνουμε την καρδιά μας για να χωράει μέσα όλους τους ανθρώπους, ακόμη και τους εχθρούς μας: «Γίνεσθε ούν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.» (Λουκά ΣΤ’,36)

Δεν μπορεί να λογαριάζει κανείς τον εαυτό του μεταξύ των χριστιανών, εάν αισθάνεται μέσα του ίχνη μίσους και εκδικήσεως εναντίον κάποιου συνανθρώπου του. Το να μη συγχωρείς τα λάθη που σου κάνουν οι συνάνθρωποί σου είναι απόδειξη ότι δεν έχεις καθαρή καρδιά. Εάν δεν έχεις καθαρή καρδιά, δεν μπορείς να προσεγγίσεις αληθινά το Χριστό και να του μιλήσεις ειλικρινά στην προσευχή σου, πολύ δε περισσότερο δε μπορείς να πλησιάσεις στο Άγιο Ποτήριο, για να ενωθείς με Εκείνον που ταπεινώθηκε τόσο πολύ. Έγινε από Θεός άνθρωπος και υπέστη τον επονείδιστο σταυρικό θάνατο εκφράζοντας την συγχώρεση και την αγάπη σε όλους μας, αν και δεν τον αγαπάμε εμείς τόσο και δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε την παραμικρή θυσία γι’ Αυτόν.

Ας Τον ακούσουμε όμως αυτή τη φορά και ας εφαρμόσουμε τα θεϊκά Του λόγια: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» και «Γίνεσθε ούν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.»

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 22/09/2024

                                       

ΚΥΡΙΑΚΗ Α’ ΛΟΥΚΑ (ΛΟΥΚ. Ε’ 1-11)   22/09/2024

        Ακούγοντας κανείς το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, αντιλαμβάνεται αμέσως το μήνυμα που εκπέμπει. Δηλαδή, ο καθένας μας θα είναι οπωσδήποτε κερδισμένος εάν στη ζωή του εφαρμόζει το θέλημα του Θεού κι όχι το θέλημα το δικό του.

        Πράγματι ο Απ. Πέτρος, στην αρχή κιόλας της γνωριμίας του με τον Χριστό, βρέθηκε στο δίλημμα: να εφαρμόσει αυτό που του υπαγόρευε το μυαλό του, η λογική του, η εμπειρία του ή αυτό που του είπε ο Χριστός;

        Ο Χριστός ανέβηκε στο ψαροκάικό του και μιλούσε από εκεί στα πλήθη για να φαίνεται καλύτερα. Ο Πέτρος και οι συνεργάτες του ξεμπέρδευαν τα άδεια δίχτυα τους. Όλη νύχτα πάλεψαν μα δεν έπιασαν τίποτα. Τώρα που είναι μέρα, ο Χριστός του λέει να ξαναρίξει τα δίχτυα του στη θάλασσα. Αυτό είναι αδιανόητο για έναν έμπειρο ψαρά σαν τον Πέτρο. Αλλά υπακούοντας στο θέλημα του Χριστού οδήγησε το πλοίο στα βαθιά νερά και ξανάριξαν τα δίχτυα στη θάλασσα. Αυτή τη φορά μέσα στο καΐκι ήταν κι ο Χριστός. Γέμισαν τα δίχτυα ψάρια. Τόσα πολλά, που φώναξαν στους συνεργάτες τους να φέρουν και το δικό τους ψαροκάικο. Και τα δύο πλοία γέμισαν από ψάρια. Ο Πέτρος βλέποντας το θαύμα, παρακάλεσε τον Χριστό να απομακρυνθεί απ' αυτόν γιατί ήταν πολύ αμαρτωλός άνθρωπος. Ο Χριστός τον καθησύχασε και του είπε ότι δεν θα του αλλάξει επάγγελμα, πάλι ψαράς θα είναι, αλλά θα ψαρεύει ανθρώπινες ψυχές και θα τις οδηγεί στην σωτηρία. Με προθυμία και ο Πέτρος και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης από την ώρα εκείνη ακολούθησαν τον Χριστό και έγιναν μαθητές Του, αφήνοντας πίσω ότι τους συνέδεε με τον κόσμο.

        Είπαμε αδελφοί μου ότι είναι πολύ φανερό το μήνυμα που βγαίνει από το σημερινό Ευαγγέλιο. Την πρώτη φορά που ο Πέτρος έριξε τα δίχτυα στη θάλασσα, δεν ήταν μαζί τους ο Χριστός. Δεν έπιασαν τίποτα. Τίποτα! Τη δεύτερη φορά στο καΐκι ήταν ο Χριστός και γέμισαν δύο πλοία με ψάρια. Τη δεύτερη φορά έκανε αυτό που του είπε ο Χριστός. Η δική του γνώμη ήταν ότι την ημέρα δεν πιάνονται τα ψάρια. Η διαταγή του Χριστού ήταν αντίθετη με τη λογική και την εμπειρία του. Επειδή όμως υπάκουσε στο θέλημα του Χριστού είχε το ευλογημένο αποτέλεσμα.

        Το σημερινό Ευαγγέλιο μιλάει σε όλους μας. Μας λέει ότι χωρίς την ευλογία του Χριστού, θα έχουμε πάντα αποτυχίες. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία μας, να αρχίζει με το "πρώτα ο Θεός". Όταν βρισκόμαστε στο δίλημμα ποιο θέλημα να εκτελέσουμε το δικό μας ή του Θεού, να προτιμούμε να κάνουμε αυτό που θέλει ο Θεός και όχι αυτό που θέλουμε εμείς. Όσο και να φαίνεται αντίθετο στη λογική μας, πάντα το θέλημα του Θεού είναι προς το συμφέρον μας. Εκείνος που τόσο μας αγαπάει, δεν θα επιτρέψει να γίνει κάτι που δεν θα μας είναι ωφέλιμο. Συνήθως εμείς οι άνθρωποι, παρακινούμαστε από τον εγωισμό μας και από την μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας και κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς. Για κανένα θέμα δεν ρωτάμε αν είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού. Ή δεν λαμβάνουμε υπ' όψιν μας καθόλου το Θεό ή τα βάζουμε με Εκείνον και του κρατάμε και κακία, εάν δεν μας βοηθήσει να γίνει στη ζωή μας εκείνο που θέλουμε εμείς. Πολλές φορές του προσφέρουμε δήθεν κάποια υλικά πράγματα και έχουμε την απαίτηση να γίνεται πάντα το δικό μας το θέλημα, έστω κι αν στην προσευχή μας του λέμε «Γενηθήτω τὸ θέλημά σου».

        Η προσεκτική μελέτη του σημερινού Ευαγγελίου, μας λέει ακόμη ότι για να μπορέσεις να προτάσσεις το θέλημα του Θεού στη ζωή σου, πρέπει να είσαι ταπεινός. Να αναγνωρίζεις ότι είσαι αμαρτωλός. Αυτή τη μεγάλη αρετή είχε ο Απόστολος Πέτρος. Όταν ο Χριστός μέσα στο καΐκι του αποκαλύφθηκε ποιος ήταν, με τη μεγάλη ψαριά, αμέσως γονάτισε και είπε στον Χριστό: Δεν είμαι άξιος να είμαι κοντά σου, είμαι αμαρτωλός. Και αυτό το είπε μπροστά σε όλους τους συνεργάτες του που ήταν μέσα στο ψαροκάικο του. Να φανταστούμε πόσο ταπεινός ήταν! Χωρίς ταπείνωση, δεν μπορείς να πεις: Κύριε, επειδή το λες εσύ, θα βάλω τα δίχτυα μέρα μεσημέρι. Χωρίς ταπείνωση, δεν είναι εύκολο να πεις το «Πάτερ ἡμῶν» και το «Γενηθήτω τὸ θέλημά σου».

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/09/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΎΨΩΣΗ (ΜΑΡΚ. Η’ 34 – Θ’ 1)  15-09-2024

        Στο σημερινό Ευαγγέλιο αγαπητοί αδελφοί, ακούστηκαν κάποια λόγια, που πρέπει να τα προσέξουμε πολύ και να μας προβληματίσουν.

        Ο Χριστός με την Ανάληψή Του, κάθησε στα δεξιά του Θεού Πατρός και πρεσβεύει για όλους μας. Πρεσβεύει να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μας και να ζούμε αιώνια κοντά στο Θεό. Εάν σταματήσει να μεσολαβεί για μας, θα ζήσουμε μετά το θάνατό μας και κυρίως μετά τη Δευτέρα Παρουσία, στο σκοτάδι. Μακριά από το φως και την αγάπη του Θεού Πατέρα. Αυτό είναι το σωτήριο έργο του Χριστού που το επιτελεί πάντοτε, μα κυρίως κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Ευρίσκεται ως Θεός και άνθρωπος, ανάμεσα σε μας και στην τριαδική θεότητα. Είναι ο αιώνιος μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Όμως σήμερα μας δήλωσε πολύ καθαρά ότι αν κάποιος από σας ντροπιαστεί να ομολογήσει την πίστη του και την αγάπη του σε Μένα, θα παύσω και Εγώ να πρεσβεύω για την σωτηρία του στο Θεό Πατέρα μου. Βέβαια πιο συγκεκριμένα είπε ότι όποιος ντροπιαστεί σ' αυτή τη ζωή να ομολογήσει ότι λατρεύει Εμένα σαν τον μόνον αληθινόν Θεόν και ότι στη ζωή του εφαρμόζει τα λόγια μου, το Ευαγγέλιο μου, τότε και εγώ θα τον αποκηρύξω σαν ξένο και όχι δικό μου, όταν έλθω κατά τη Δευτέρα Παρουσία, με όλη τη θεϊκή μου δόξα, συνοδευόμενος από τους Αγίους Αγγέλους.

        Με τα λόγια του αυτά ο Χριστός, αγαπητοί αδελφοί, τοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Είπε δηλαδή, ότι δεν μπορείς να είσαι άλλοτε χριστιανός και άλλοτε όχι. Όποτε σε συμφέρει να δηλώνεις την χριστιανική σου ιδιότητα και όποτε δεν σε βολεύει να σφυρίζεις αδιάφορα ή και να το παίζεις άθεος! Να εκκλησιάζεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι έτσι θα κερδίσεις τους επαίνους των απλών χριστιανών και όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε μη θρησκευόμενους ανθρώπους να κάνεις πως δεν γνωρίζεις το Χριστό.

        Όταν ο άνθρωπος πιστεύει στο Χριστό και αγαπάει το Χριστό, όπου κι αν βρίσκεται είναι χριστιανός. Και όταν είναι μόνος του και όταν περιστοιχίζεται από άλλους ανθρώπους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, δεν παύει να δηλώνει ότι πιστεύει πως ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Και όταν καταπολεμείται η πίστη στο Χριστό, δεν διστάζει να ομολογεί ότι εκείνος πιστεύει στο Χριστό. Ο πιο δύσκολος αντίπαλός μας είναι ο κακός εαυτός μας. Και σ' αυτόν ο χριστιανός δηλώνει με όση δύναμη έχει, ότι ακόμη και πάνω από τον εαυτό του έχει την αγάπη του Χριστού. Τι και αν ο κακός εαυτός μας, παρακινούμενος από τον διάβολο, μας σπρώχνει να απαρνηθούμε το Χριστό και να ζήσουμε κοσμικά; Εμείς ποτέ δεν θα του κάνουμε το χατίρι. Παρακαλούμε τον Χριστό να μας βοηθήσει να νεκρώσουμε τις αμαρτωλές επιθυμίες μας και να ζήσουμε όπως θέλει Εκείνος. Οι γονείς μας, τα παιδιά μας, οι γείτονες, οι συγγενείς, θα μάθουν ότι αγαπάμε τον Χριστό, πάνω από όλους τους ανθρώπους και πάνω απ' όλα τα γήινα πράγματα! Ακόμα κι όταν απειλείται η ζωή μας, επειδή πιστεύουμε στον Χριστό, δεν το βάζουμε κάτω! Όπως οι Άγιοι. Προ πάντων οι Μάρτυρες. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό τους ότι θα προδώσουν τον Χριστό. Οι Άγιοί μας, πάντοτε άκουγαν τα λόγια που ακούσαμε σήμερα, ότι η ψυχή του ανθρώπου έχει μεγαλύτερη αξία απ' όλα τα πράγματα του κόσμου. «Τί γαρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν αὐτοῦ;» Και γνωρίζει ο χριστιανός ότι ζημιώνεται η ψυχή του, όταν απαρνείται την πίστη στον Χριστό.

        Αγαπητοί, είναι όντως δύσκολο στην πράξη να ομολογείς την πίστη σου στον Χριστό. Όμως πρέπει να ενστερνιστούμε την αλήθεια ότι μόνο κοντά στο Χριστό υπάρχει η αληθινή χαρά και ευλογία. Όλες οι χαρές που μπορεί να απολαύσει ο άνθρωπος μακριά από τον Χριστό, είναι πρόσκαιρες και επιπόλαιες. Χωρίς πίστη στο Χριστό αυτό που νομίζεις ότι είναι χαρά, αργά ή γρήγορα, θα διαπιστώσεις ότι ήταν ένα ωραίο όνειρο, που έσβησε μόλις χάραξε η ημέρα. Για να έχουμε όμως αυτές τις πνευματικές χαρές, όχι μόνο σ' αυτή την πρόσκαιρη ζωή, αλλά και στην άλλη την αιώνια, πρέπει να αποκτήσουμε το θάρρος και τη δύναμη να ομολογούμε την πίστη μας στο Χριστό, όπου χρειάζεται. Να μην ντρεπόμαστε για το ότι είμαστε χριστιανοί. Όλοι γνωρίζουμε ότι όλα τα καλά και θεάρεστα πράγματα προέρχονται από Εκείνον που πιστεύουμε και αγαπάμε με όλη μας την καρδιά, το Χριστό. Εκείνος θα μας βοηθάει πάντα να τον ομολογούμε "έμπροσθεν των ανθρώπων" ή με το παράδειγμα μας ή με τα λόγια μας. Η ζωή μας ολόκληρη θα μαρτυρεί ότι είμαστε οπαδοί Εκείνου. Όταν εμείς έτσι Τον ομολογούμε, θα έλθει η ώρα που και Εκείνος, θα μας αναγνωρίσει μπροστά στο Θεό Πατέρα Του και ενώπιον των Αγγέλων, των Αγίων, ότι είμαστε δικοί Του.

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 08/09/2024

                                             

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (ΙΩΑΝ. Γ’ 13-17)  08-09-2024

        Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα αγαπητοί αδελφοί, μας μεταφέρει στην Παλαιά Διαθήκη. Τότε που άγρια φίδια γέμισαν την κατασκήνωση των αχάριστων Εβραίων και όποιον δάγκωναν τον θανάτωναν. Κατέφυγαν λοιπόν στον Μωυσή και τον παρακάλεσαν να προσευχηθεί στο Θεό, για να τους γλυτώσει από τα δηλητηριώδη φίδια.

        Ο Θεός απάντησε στο Μωυσή και του υπέδειξε τη λύση. Θα κατασκευάσεις ένα χάλκινο φίδι. Θα το δέσεις επάνω σε ένα κοντάρι και θα το υψώσεις σε τέτοιο μέρος που να φαίνεται από όλα τα μέρη του στρατοπέδου. Θα πεις στην συνέχεια στους συμπατριώτες σου, μόλις τους δαγκώνει κάποιο φίδι, να στρέφουν το βλέμμα τους στο υψωμένο φίδι κι έτσι θα διαφεύγουν το θάνατο.

        Το γεγονός αυτό της Παλαιάς Διαθήκης, το υπενθύμισε ο Χριστός στον άρχοντα Νικόδημο και του επεσήμανε, ότι το ίδιο θα γίνει και με τον Υιό του ανθρώπου. Θα Τον υψώσουν, θα Τον θανατώσουν στον Σταυρό κι όποιος προσβλέπει προς Εκείνον θα θεραπεύεται από τα θανατηφόρα δαγκώματα της αμαρτίας. Η Εκκλησία, μας υπενθυμίζει το γεγονός αυτό αυτές τις ημέρες που πλησιάζει η εορτή της υψώσεως του Σταυρού. Γράφει σχετικά ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος: «Το χάλκινο φίδι είναι τύπος του Εσταυρωμένου Χριστού. Όπως εκείνο είχε μεν σχήμα φιδιού, δεν είχε όμως δηλητήριο, έτσι κι ο Χριστός είχε μεν σώμα ανθρώπινο, αλλά δεν είχε την αμαρτία. Οι Ισραηλίτες έβλεπαν το χάλκινο φίδι και εθεραπεύοντο από τα δαγκώματα των πραγματικών φιδιών. Οι χριστιανοί βλέπουν τον Εσταυρωμένο Κύριο, λαμβάνουν την Χάρη και θεραπεύονται από τα δαγκώματα των νοητών φιδιών, των πονηρών πνευμάτων.»

        Ο Εσταυρωμένος, μας χαρίζει υγεία πνευματική, κάθαρση ψυχική, αιώνια ζωή, ειρήνη. Και συνεχίζει ο Σεβασμιότατος: «Ο Σταυρός του Χριστού είναι μεγάλη δύναμη, ενέκρωσε το κράτος του διαβόλου και διά της δυνάμεώς του, νικούσε όλες τις δυνάμεις του πονηρού». Όχι τυχαία μας βάζουν τον στίχο: ««Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου.»

Θα ρωτήσει κάποιος: Μα το ξύλο έχει δύναμη για να μας οδηγήσει στην σωτηρία; Τη δύναμη του ο Σταυρός την αντλεί από Εκείνον που θανατώθηκε πάνω του. Τον Σταυρό δεν θα τον δούμε μόνο του. Πάντοτε πάνω του είναι σταυρωμένος ο Χριστός. Στην ορθόδοξη παράδοση, ούτε την Μ. Παρασκευή κατά την αποκαθήλωση, χωρίζεται το σώμα από τον Σταυρό. Σε πολλά μοναστήρια, ο Χριστός είναι ζωγραφισμένος πάνω στο ξύλο του Σταυρού! Σημειώνουμε πάλι από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου. «Επομένως, ο Σταυρός δεν είναι ένα μαγικό όργανο, αλλά η ζωοποιός δύναμις των θείων ενεργειών». Έτσι εξηγείται ότι η σφράγιση διά του Σταυρού είναι το απαραίτητο γνώρισμα όλων των μυστηριακών τελετών της Εκκλησίας. Π.χ. το νερό της κολυμβήθρας αγιάζεται διά της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος και διά της σχηματίσεως του Σταυρού. Το ίδιο γίνεται και στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Στο «Μεταβαλὼν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ», ο ιερέας σφραγίζει τα Δώρα και μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Το ίδιο γίνεται σε όλα τα μυστήρια.

         Επίσης, να σημειώσουμε ότι κάνουμε το σημείο του Σταυρού πάνω μας. Αυτό το κάνουμε για πολλούς λόγους. Πρώτον, σφραγίζουμε έτσι την ευγνωμοσύνη μας στο Χριστό που σταυρώθηκε για το χατίρι μας, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες μας. Δεύτερον, κάνοντας τον Σταυρό μας, ζητάμε τη χάρη Του και τη δύναμη Του, για να νικήσουμε τα πάθη μας. Τρίτον, κάνουμε τον Σταυρό μας, για να σταυρώσουμε και να εξουδετερώσουμε τους πονηρούς λογισμούς που μας ταλαιπωρούν. Τέταρτον, κάνοντας τον Σταυρό μας, εκφράζουμε την πίστη μας στην Αγία Τριάδα. Ενωμένα τα δύο δάκτυλά μας, δηλώνουν την πίστη μας στο ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, τη Θεία και την ανθρώπινη. Και πέμπτον, με το σημείο του Σταυρού που κάνουμε δηλώνουμε ότι γνωρίζουμε πως η ζωή μας θα έχει δυσκολίες και μεγάλα εμπόδια που θα συνθέτουν το δικό μας Σταυρό για την αγάπη του Χριστού. Αυτά γράφει για τον Σταυρό ο Άγιος της Ναυπάκτου. Ο δε Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας συμβουλεύει όταν κάνουμε τον σταυρό μας να λέμε μυστικά: «Χριστέ εσύ που ήσουν στους ουρανούς και κατέβηκες στη γη για να μας σώσεις, στη δευτέρα παρουσία σε παρακαλούμε να μας βάλεις στα δεξιά σου και μη μας βάλεις στα αριστερά σου». 

        Και όταν προσκυνάμε τις εικόνες των Αγίων, κάνουμε τον σταυρό μας και ομολογούμε ότι κι εμείς θα προσπαθήσουμε να αγιάσουμε, σηκώνοντας τον σταυρό μας όπως εκείνοι. Ο Σταυρός αγαπητοί αδελφοί, πρέπει να είναι το μοναδικό μας στόλισμα. Ας μην κρεμάμε πάνω μας οτιδήποτε άλλο. Κανένα κόσμημα να μην αντικαθιστά στο στήθος μας τον Σταυρό του Κυρίου μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ 25/08/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. ΙΔ’ 22-34)   25/08/2024

        Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς περιγράφει σήμερα αγαπητοί αδελφοί, δύο περιστατικά, που έγιναν χρονικά, μετά τον πολλαπλασιασμό των 5 άρτων στην έρημο. Και τα δύο ταλαιπώρησαν τους μαθητές του Χριστού. Αξιοσημείωτο είναι το ότι όχι μόνο τα επέτρεψε να γίνουν Εκείνος, αλλά τρόπο τινά, Εκείνος υποχρέωσε τους μαθητές Του να υποστούν τα δυσάρεστα αποτελέσματά τους, γιατί ήθελε να φανερωθεί σ' αυτούς η πίστη τους.

        Αφού απόλυσε λοιπόν τους χορτασμένους όχλους να πάνε στα σπίτια τους, Εκείνος ανέβηκε στην κορυφή του παρακείμενου λόφου, μόνος Του για να προσευχηθεί. Και ενώ σαν Θεός γνώριζε ότι θα σηκωνόταν φουρτούνα στη θάλασσα «ἠνάγκασε», σημειώνει ο Ευαγγελιστής, τους μαθητές Του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της λίμνης. Δεν άργησε όμως να πιάσει η φουρτούνα. Όταν ήταν στο μέσον της λίμνης το πλοιάριο ήταν «βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος». Οι μαθητές καίτοι ήταν μαθημένοι από θάλασσα, σαν ψαράδες, φοβήθηκαν. Είδαν το χάρο με τα μάτια τους. Μετά τις μεσονύχτιες ώρες, ο Ιησούς κατέβηκε από τον τόπο της προσευχής Του. Περπάτησε πάνω στα κύματα και πλησίασε το πλοίο. Οι μαθητές μην μπορώντας να ξεχωρίσουν μέσα στο σκοτάδι ότι ήταν ο Χριστός πάνω στα κύματα, άρχισαν να φωνάζουν. Φάντασμα! Φάντασμα! «Ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν». Ο Διδάσκαλος τούς καθησύχασε. Μη φοβάστε· εγώ είμαι. Έχετε θάρρος. Από εδώ και πέρα αρχίζει το δεύτερο περιστατικό. Ο Απ. Πέτρος λέει στο Χριστό. Εάν είσαι όντως εσύ, πες να περπατήσω πάνω στα κύματα. Ο Χριστός, ενώ γνώριζε ότι ο Πέτρος κάποια στιγμή θα ολιγοπιστούσε και θα άρχιζε να βουλιάζει στο νερό, του λέει: Έλα! Πράγματι ο Πέτρος όσο πίστευε στη δύναμη του Χριστού, περπατούσε πάνω στα κύματα χωρίς να βρέχεται. Κάποια στιγμή όμως φοβήθηκε το δυνατό αέρα και τα μεγάλα κύματα. Ο φόβος του έδιωξε την πίστη και άρχισε να φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με». Ο καλός του διδάσκαλος, άπλωσε το χέρι και τον άρπαξε. Τον ήλεγξε όμως για την ολιγοπιστία του· «Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;»

        Εν τω μεταξύ, σε λίγο το πλοιάριο έφθασε στην στεριά. Όλοι όσοι ήταν στο πλοίο, έσπευσαν να τον προσκυνήσουν και να εκφράσουν την πίστη τους λέγοντας: «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ».

        Η θερμή παράκληση του Πέτρου «Κύριε, σῶσόν με» και η ομολογία πίστεως όσων ήταν στο πλοίο, φαίνεται από τη διήγηση του Ευαγγελιστού Ματθαίου που ήταν παρών στα γεγονότα, ότι ήταν αποτέλεσμα της δυσκολίας που πέρασαν. Και είπαμε ότι ο ίδιος ο Χριστός τούς ανάγκασε να υποστούν αυτές τις δυσκολίες, ενώ τις ήξερε εκ των προτέρων. Δηλαδή, ο Θεός πολλές φορές επιτρέπει να μας βρουν δυσκολίες στη ζωή για να φανερωθεί η πίστη μας, αλλά και για να γίνει πιο θερμή η προσευχή μας, η επίκλησή μας προς Αυτόν. Εμείς αγαπητοί αδελφοί, βιαζόμαστε να βγάλουμε λανθασμένα συμπεράσματα και πολλές φορές να κάνουμε και παράπονα στο Θεό για τις δυσκολίες που μας βρίσκουν στη ζωή μας. Από το σημερινό Ευαγγέλιο όμως μαθαίνουμε ότι οι δυσκολίες και τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας, μας οδηγούν άλλοτε για να κάνουν την προσευχή μας πιο έντονη, πιο θερμή και να φωνάξουμε σαν τον Απ. Πέτρο «Κύριε, σῶσόν με», και άλλοτε να μας υποχρεώσουν να γονατίσουμε και να προσκυνήσουμε τον Χριστό λέγοντας σαν τους επιβάτες εκείνου του πλοίου «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ».

        Να μάθουμε πρέπει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Όλα είναι ελεγχόμενα από τον ίδιο το Θεό και όλα ξεκινούν από την αγάπη Του και από το ενδιαφέρον Του για την σωτηρία της ψυχής μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μας συμφέρει στη ζωή μας, να γίνεται το θέλημα του Θεού και όχι το δικό μας. Όχι τυχαία έβαλε ο Χριστός στην Κυριακή προσευχή το «γενηθήτω τὸ θέλημά σου». Είναι αλήθεια ότι η πολλή εμπιστοσύνη που έχουμε στον εαυτό μας, η μεγάλη σιγουριά που νιώθουμε στην πρόοδο της επιστήμης, μας εμποδίζουν να δεχθούμε εύκολα και να νιώθουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη και στο θέλημα του Θεού. Πρέπει να νιώθεις μεγάλη σιγουριά στην προστασία του Θεού, για να του εμπιστευθείς ασυζητητί όλη τη ζωή σου. Δεν είναι αρκετό να πιστεύεις στο Θεό, πρέπει και να τον αγαπάς πολύ, για να τον αφήσεις να κυβερνά τη ζωή σου. Το παιδάκι αγαπά τους γονείς του και γνωρίζει την αγάπη τους, γι' αυτό αφήνεται στην προστασία τους.

        Κάποτε δύο βοτανολόγοι πήγαν να ψάξουν τα βουνά για σπάνια βότανα. Μαζί τους είχαν πάρει και το παιδάκι ενός απ' αυτούς. Είδαν λοιπόν ένα σπάνιο φυτό, βαθιά μέσα σε μια χαράδρα. Αποφάσισαν να δέσουν το παιδάκι σε σχοινί και να το κρεμάσουν για να μαζέψει το σπάνιο φυτό. Το παιδάκι δήλωσε ότι θα σας κάνω το χατίρι, μόνο αν το σχοινί το κρατάει ο πατέρας μου. Μόνο στην αγάπη του πατέρα του είχε εμπιστοσύνη το παιδί. Έτσι και οι χριστιανοί έχουν τη βεβαιότητα ότι όσο δυσάρεστα και να τους βρουν στη ζωή, βρίσκονται πάντα υπό την προστασία του Θεού. Εκείνος, όπως επιτρέπει τα εύκολα, επιτρέπει και τα δύσκολα. Πάντως όλα τα επιτρέπει ή για να γίνει πιο θερμή η προσευχή μας, όπως του Πέτρου, ή για να γίνει φανερή η πίστη μας, όπως των επιβατών του πλοίου, του σημερινού Ευαγγελίου.  

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 18/08/2024

 

ΚΥΡΙΑΚΗ H’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΜΑΤΘ. ΙΔ’ 14-22) 18-08-2024

        Το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί, μας φέρνει πολύ κοντά στην Θεία Λειτουργία και μάλιστα στα λόγια που λέει ο ιερέας, όταν τεμαχίζει το επί της Αγίας Τράπεζας Σώμα του Χριστού και λέγει: «…ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανόμενος». Εξάλλου οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων στην έρημο, προεικονίζει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Κάποια μέρα, λοιπόν, ο Χριστός με τους μαθητές του πήγαν στην έρημο, στο απέναντι μέρος της λίμνης με το πλοιάριο. Πολύς κόσμος, μόλις έμαθε αυτή την κίνηση του Χριστού, έτρεξε γύρω-γύρω από την στεριά και περιτριγύριζε τον Χριστό. Ο Χριστός άδραξε την ευκαιρία και τους μιλούσε. Τους έλεγε τα θελκτικά, θεϊκά Του λόγια. Τόσο σαγηνεύτηκε ο κόσμος από την διδασκαλία Του που δεν πρόσεξαν ότι βράδιασε: Ανέλαβαν οι μαθητές να υπενθυμίσουν στον Χριστό, ότι όλοι αυτός ο κόσμος ήταν νηστικός. Εντύπωση κάνει σε αυτό το σημείο, ότι απορροφήθηκαν τόσο πολύ από το θείο κήρυγμα, που ξέχασαν και την πείνα τους ακόμη. Οι μαθητές είπαν στον Χριστό να σταματήσει να μιλάει στον κόσμο, για να πάνε στα γύρω χωριά να προμηθευτούν φαγητό. Ο Χριστός τους απάντησε: δεν έχουν ανάγκη να τρέχουν στα χωριά, δώστε τους εσείς να φάνε. Οι μαθητές διαμαρτυρήθηκαν ότι έχουν μόνο 5 άρτους και 2 ψάρια. Ο Διδάσκαλός τους, τους λέει, φέρτε ότι έχετε εδώ και χωρίστε τον κόσμο σε ομάδες. Έτσι και έγινε. Εκείνος ύψωσε τα χέρια του, ευλόγησε και στη συνέχεια έδινε φαγητό στους μαθητές και οι μαθητές στον κόσμο. Το φαγητό είχε τον ατελείωτο. Πήραν όλοι! Και όχι μόνο χόρτασαν όλοι, αλλά στο τέλος, έδωσε εντολές ο Χριστός στους μαθητές, να μαζέψουν και τα περισσεύματα.

Είπαμε στην αρχή, αγαπητοί αδελφοί, στην σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, προεικονίζεται η Θεία Λειτουργία. Όντως στο πρώτο μέρος της Θείας Λειτουργίας, υπάρχει η ανάγνωση των αγιογραφικών κειμένων. Δηλαδή, όπως ο Χριστός τότε δίδαξε το πλήθος εκείνο των διψασμένων ανθρώπων, έτσι και η Εκκλησία, στην αρχή της Θείας Λειτουργίας, μας χορταίνει πρώτα πνευματικά με τα λόγια της Αγίας Γραφής. Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Μετά ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω «ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν» προς τον Θεόν Πατέρα. «Εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις». Αυτά τα λόγια της περικοπής, δεν μας θυμίζουν ακριβώς αυτό που γίνεται στη Θεία Λειτουργία; Η Αγία Τριάδα ευλογεί τα προσφερόμενα από τους ιερείς. Και αυτά, αφού μεταβληθούν σε σώμα και αίμα Χριστού, ο ιερέας που είναι σταλμένος από τον Θεό, τα δίνει στους πιστούς που συμμετέχουν στο μυστήριο. Στη Θεία Λειτουργία, βλέπουμε νοητά αυτό που έγινε στην έρημο. Ο Χριστός ευλογεί και πολλαπλασιάζει. Οι ιερείς αντιπροσωπεύουν τους μαθητές, αναλαμβάνουν να μοιράσουν τα ευλογηθέντα στους πιστούς.

Είναι φρόνιμο να κάνουμε κάποιες σκέψεις σε αυτό το σημείο: πρώτον, να αναλογιστούμε με πόση προσοχή παρακολουθούσαν τα λόγια του Χριστού, οι άνθρωποι εκείνοι που συγκεντρώθηκαν στην έρημο! Μας ελέγχουν και μας διδάσκουν με πόση προσοχή, πρέπει και εμείς να παρακολουθούμε αυτά που λέγονται και γίνονται κάθε φορά που συμμετέχουμε στην Θεία Λειτουργία. Εκείνοι δεν πρόσεξαν ότι η ώρα πέρασε και νύχτωσε. Και ακόμη ξέχασαν την πείνα τους. Εμείς τουλάχιστον να ξεχάσουμε τις δουλειές μας και τις άλλες υποχρεώσεις μας, όταν βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία. «Πᾶσαν την βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν». Το δεύτερο που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Μπορεί το μυαλό μας να φανταστεί κάποιον από αυτούς που βρέθηκαν εκείνο το απόγευμα στην έρημο να αρνηθεί να πάρει από τους μαθητές την ευλογημένη τροφή που τους μοίραζαν; Εάν εκείνοι πήραν με χαρά το ευλογημένο ψωμί «Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν», με πόση λαχτάρα και κατάνυξη, πρέπει να σπεύδουμε εμείς να κοινωνήσουμε και να πάρουμε από το χέρι του ιερέως, που εκείνη τη στιγμή είναι ένας από τους μαθητές, όχι απλώς ευλογημένο ψωμί, το Αντίδωρο, αλλά το ίδιο το Σώμα του Χριστού;

Ο Χριστός και οι μαθητές, μας λένε μέσα στη Θεία Λειτουργία, να φροντίζουμε να παίρνουμε το «δώρον» όχι μόνο το «αντίδωρον».