ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/06/2026 - Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                        22-3-2026                                                                                                           «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.» 

Μέρα με τη μέρα αγαπητοί αδελφοί πλησιάζουμε στην εβδομάδα Των Παθών του Κυρίου και στην λαμπροφόρο ημέρα της Αναστάσεως. Θα κληθούμε από την εκκλησία όχι απλώς να γιορτάσουμε αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα, αλλά να τα βιώσουμε, συμμετέχοντας  σ’ αυτά και με το νου και την καρδιά. Για να μπει μέσα μας η χάρη του Θεού και να προσεγγίσουμε τις μεγάλες στιγμές της Μεγάλης Εβδομάδος με κατάνυξη, χρειάζεται να φωλιάζει μέσα μας, μεγάλη και βαθιά πίστη. Πίστη ότι ο πρωταγωνιστής αυτών των γεγονότων είναι ο Υιός του Θεού. Πίστη ότι ο Κύριος που σταυρώθηκε και αναστήθηκε είναι ο Θεός. Μόνο ένας θεός μπορούσε να κρύβεται πίσω από τον σταυρικό θάνατο και την ζωηφόρο Ανάσταση.     

Έτσι λοιπόν η εκκλησία μας, για να τροφοδοτήσει την πίστη μας, φρόντισε αυτές τις μέρες, όσο πλησιάζουμε προς την Μ. Εβδομάδα, να μας υπενθυμίζει  γεγονότα που φανερώνουν τη θεότητα του Χριστού.

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει μια τέτοια περίπτωση. Ένας    πατέρας, αναφέρει ο ευαγγελιστής Μάρκος, πλησίασε τον Χριστό που εκείνη την ώρα κατέβαινε από το όρος όπου είχε γίνει η Μεταμόρφωση και του λέει: Διδάσκαλε έφερα το παιδί μου σε σένα να το θεραπεύσεις γιατί έχει μέσα του πονηρό πνεύμα και ανά πάσα στιγμή το απειλεί να το θανατώσει. Παρακάλεσα τους μαθητές σου να με βοηθήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν. Έρχομαι τώρα σε σένα και σε παρακαλώ, εάν μπορείς, βοήθησε μας. « …ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν…»                                                                     

Στα λόγια αυτά του πατέρα, πολύ εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς ότι ο πατέρας αυτός δεν πίστευε και τόσο ότι ο Χριστός μπορεί να βοηθήσει το παιδί του. Γι αυτό είπε «εἴ τι δύνασαι», εάν μπορείς. Ο Χριστός του απάντησε: εάν εσύ μπορείς να πιστέψεις ότι εγώ είμαι θεός , τότε όλα είναι δυνατόν να γίνουν σ’ αυτόν που πιστεύει. «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι.» Σ’ αυτό το σημείο, έγινε κάτι το συνταρακτικό. Ο πατέρας αναλύεται σε κλάματα και φωνάζει «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.»  Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι ο πονεμένος πατέρας, όση ώρα μιλούσε στον Χριστό ήταν γονατιστός. Μπορούμε τώρα να φανταστούμε ένα πονεμένο πατέρα γονατιστό μπροστά στον  Χριστό να φωνάζει δυνατά: «Πιστεύω Κύριε, αλλά βοήθησέ με να πιστέψω περισσότερο». Τι δράμα θα παιζόταν στην καρδιά αυτού του πατέρα; Ο πόνος του για το παιδί του τον οδηγεί γονατιστό στον Χριστό να ζητήσει βοήθεια. Η απιστία που φωλιάζει μέσα στο μυαλό του, τον ταλαιπωρούσε. Τρία χρόνια ακούει για τον Χριστό. Η καρδιά του, του έλεγε, πήγαινε το παιδί σου να απαλλαγεί από τον βασανισμό του διαβόλου. Το μυαλό του, του έλεγε αν πας θα σε κοροϊδεύουν οι φίλοι σου ότι είσαι μωροπίστευτος και πιστεύεις σ’ αυτά που λένε οι απλοί και αμόρφωτοι, όπως διέδιδαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Τελικά νίκησε η καρδιά του. Η πατρική αγάπη προς το παιδί του οδήγησαν τα βήματα του στον Χριστό. Εδώ δούλεψε πολύ και ο διάβολος. Δεν άκουγε με τίποτα τις διαταγές των Μαθητών να φύγει από το παιδί. Τροφοδοτούσε έτσι την απιστία του πατέρα. Πόσα τεχνάσματα δεν μηχανεύεται ο Διάβολος για να μην αφήσει την πίστη να φωλιάσει στην ψυχή του ανθρώπου! Ευτυχώς δεν τα κατάφερε στη περίπτωση αυτού του πατέρα. Μετά την αδυναμία των μαθητών, θα μπορούσε να είχε φύγει. Θα μπορούσε να δώσει την μεγαλύτερη χαρά στον διάβολο, επιλέγοντας  την απιστία.                                   

Φαίνεται εδώ καθαρά πως δούλευε πεισματικά ο διάβολος, αλλά του χαλούσε τη δουλειά ο Θεός. Ακριβώς την ώρα που χρειαζόταν ήλθε ο Χριστός. «Τί συζητάτε μεταξύ σας;»  ρωτάει τους μαθητές. Δεν πρόλαβε να πάρει την απάντηση και ακούστηκε ικετευτική η φωνή του πατέρα να τον παρακαλεί να θεραπεύσει το παιδί του. Τον  έσωσε η επέμβαση του Χριστού. Ο Χριστός έδιωξε το δαιμόνιο από το παιδί, έδιωξε όμως και την απιστία από το μυαλό του πατέρα.                             

Στις λεπτομέρειες του Ευαγγελίου ευρίσκεται το μεγαλείο του αγαπητοί αδελφοί. Το ότι είναι θεϊκό βιβλίο, θα το καταλάβεις αν προσέξεις, τις λεπτομέρειές του. Μην τρέχεις όταν το διαβάζεις ή όταν το ακούς. Προσπάθησε να γνωρίσεις αυτά που διαβάζεις. Και μιας και μιλάμε για λεπτομέρειες, ας δούμε  και μια άλλη απ’ αυτές που κρύβεται στο σημερινό Ευαγγέλιο, που την αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Τον Χριστό δεν τον πλησίασε απλώς ο πονεμένος πατέρας, αλλά «προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν». Γονατιστός  έπεσε μπροστά στα πόδια του Χριστού αυτός ο πατέρας. Γονυπετών!  Πόσα δεν λέει αυτή η λέξη!  Για να γονατίσεις πρέπει να ταπεινωθείς. Και μάλιστα μπροστά σε κόσμο. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να είχε έλλειψη πίστεως, φαίνεται όμως ότι είχε περίσσευμα  ταπείνωσης. Γι’ αυτό βρήκε κατάλληλο έδαφος η παρατήρηση του Χριστού «εάν μπορείς να πιστέψεις». Εάν δεν είχε ταπείνωση ο πατέρας θα μπορούσε να προσβληθεί και να σηκωθεί να φύγει. Η ταπείνωση τον κράτησε και του έδωσε  τη δύναμη να εξομολογηθεί και να ομολογήσει την δυσπιστία του. «Πιστεύω λίγο Κύριε, δώσε μου περισσότερη πίστη». 

Αγαπητοί αδελφοί, είπαμε στην αρχή ότι για να συμμετέχουμε αληθινά στα γεγονότα της Μ. Εβδομάδος μας χρειάζεται πολλή και ζωντανή πίστη. Από το περιεχόμενο του σημερινού Ευαγγελίου βγαίνει το συμπέρασμα ότι τελικά η πίστη είναι δώρο του θεού. Ο πατέρας παρακαλεί  τον Χριστό να του αυξήσει την πίστη του. Η λίγη πίστη του εμπόδιζε τη θεραπεία του παιδιού του. Μόλις ζήτησε από τον Χριστό πίστη και την πήρε, κατατροπώθηκε η δύναμη του διαβόλου και έφυγε  μέσα από το παιδί.      

          Αυτό να ζητάμε και εμείς από τον Χριστό. Να αυξάνει την πίστη μας. Μαζί με την προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με» ας προσθέτουμε και το αίτημα του πατέρα που ακούσαμε. «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Με δυνατή πίστη στη θεότητα του Χριστού, θα συμμετέχουμε πολύ διαφορετικά στα γεγονότα της Μ. Εβδομάδας.

 

Αμήν.